|
Zaterdag 7 mei was qua weer er een om in te lijsten. De tweeëntwintigste editie van The Rhythm & Blues Night, dat plaatsvond in de Oosterpoort in Groningen, had, volgens mij, te kampen met die veel te vroeg ingevallen zomer. Bij binnenkomst constateer ik direct dat deze editie, in tegenstelling tot het vorig jaar, niet uitverkocht is. Toch wist de organisatie wederom de crème de la crème van de nationale en internationale Rhythm & Blues scene, aan te trekken.
Ralph de Jongh & Crazy Hearts zijn al druk bezig zich in het zweet werken. Muzikaal komt het goed over. Toch is het jammer dat dit Nederlands blues talent zittend zijn kunsten vertoond op dit prestigieus blues evenement. Veteraan Chris Smither wordt maar niet ouder. Qua performance zeggingskracht levert de routinier ook al niet teveel in en blijft boeien zoals hij dit overigens al jaren doet.
Kurt Wagner en Cortney Tidwell mogen dan wel het predicaat van door de wol geverfde artiesten opgeplakt gekregen hebben, fascineren doet hun show allerminst. Wagner zingt de spijkers en schroeven uit het podium terwijl Tidwell schaamteloos met de handen in haar zakken inspiratieloos staat weg te dromen.
Nee, dan de show van The Los Lonely Boys die maakten hun naam en faam helemaal waar. Precies tien jaar geleden zag ik de gebroeders Jojo, Henry en Ringo Garza op het Appel Farm Folk Festival in Philadelphia en ze spatten nog steeds van het podium. Drummer Ringo raakt nog steeds oververhit en moet dit keer zelfs gekoeld worden door een ventilator. De heerlijke ongecompliceerde Texas, bluesrock, met hier en daar gitaar-riff verwijzingen naar hun idolen Hendrix, Santana en Stevie Ray Vaughan, bleek, achteraf gezien, het beste optreden wat ik tijdens de Rhythm & Blues Night heb gezien.
Had daarna echt even tijd nodig om bij te komen. Leuk een wederzien met Gordy Quist en Colin Brooks (The Band Of Heathens). “He guys it’s a late night show, already running around?” De gezichten spreken boekdelen ze ogen niet echt blij om als afsluiter van het festival te fungeren. Gezellig en hartelijk zoals ze zijn blijven we wat kleven aan de bar.
Hierdoor schoof ik pas na een half uur of zo aan bij het geniepig strak uitgevoerde optreden van These United States. De geknepen zangtechniek van de zanger en frontman Jesse Elliott moet je liggen, maar de combinatie van melodieuze Alt. Country en Indie Rock kwamen overtuigend van het podium.
Deze gepassioneerd spelende band zorgde ervoor dat ik te laat in de bomvolle grote zaal aankwam. Johnny Winter is 67 jaar en strompelt naar zijn zit plek. Mister “Johnny Be Good” weet nog steeds waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Niet altijd even zuiver meer heb ik ook hier intens genoten van een man die ik al vanaf zijn release Saints & Sinners (1977) bewonder.
Toch weerhield Winter mij er niet van een kijkje te gaan nemen bij de Nederlandse formatie King Mo in de entreehal. Daar staat de onlangs meervoudige “Dutch Blues Award” onderscheiden linkshandige gitarist Sjors Nederlof zich te pleuris te werken. “He plays evil like the devil” maar dan in de goede zin bedoeld natuurlijk.
Naar een live show van Jason Isbell & The 400 Unit had ik uitgekeken. Het trio wist waarvoor het publiek komt. De show is melodieus ruig en loepzuiver. Isbell toerde in Duitsland en vergeleek Nederland, in positieve zin, met Alabama. Tja, dan maak je pas echte vrienden.
Stone River Boys spelen in de grote zaal en dat pakt behoorlijk goed uit. Niet helemaal mijn ding, die platvloerse country blues. Je hoort de kwaliteit Dave Gonzalez en consorten, maar ik blijf niet kleven.
De jonge Dordtenaarse Stefan Schill pint mij wel vast. Schill druk mij ook met de neus op de feiten. In Nederland wordt hier en daar uitstekende muziek gemaakt. Jammer is echter dat je daarvoor een keer per jaar de Rhythm & Blues Night voor nodig hebt.
Het is voorbij gevolgen zo sta je met ze een biertje te drinken en zo staan ze op het podium. Heb het over The Band Of Heathens. Ze sluiten een beetje routinematig het festival af. Muzikaal klopt het, zoals gewoonlijk, allemaal, maar heb ze al eens in vuur en vlam zien staan. Fraaie nummers, dat wel, maar de show ging uit als een nachtkaars.
Samengevat heb ik weer genoten van een tiptop georganiseerd festival. Planning, prijzen en sfeer, vond het gewoon lekker ouderwets okay, weet je? De mengelmoes van mensen die heerlijk een avondje uit waren en echte muziek diehards beviel mij wel.
|
