|
Op 7 juni vond in de Leidse Q-Bus een heerlijke muziekavond plaats. Er was een uniek dubbelprogramma met de bluesmuzikant Ben Prestage en de jonge band Pokey LaFarge and the South City Three.
Ben Prestage’s one-man-blues-band beet de spits af. De 32 jarige blanke bluesmuzikant maakt een uitgebreide tournee door Europa. Hij sjouwt heel wat instrumenten mee zoals 3 gitaren, een aantal drumtrommels met bekkens en enkele mondharmonica’s. Ben doet het dus in zijn eentje en zet hiermee de traditie voort van bijvoorbeeld wijlen bluesmuzikant Dr Ross, die zichzelf ook begeleide met gitaar en een drumkit. Ben Prestage groeide op op het platteland van Florida, de zogenaamde Allapattah Flats. Allapattah refereert aan een Indiaanse term voor alligator. Vandaar zijn bijnaam The Alligator Man. Het was bluesmuzikant Richard Johnston, die hem uitnodigde om in zijn band te komen spelen. Ben verhuisde naar Memphis en verdiende zijn geld vooral als straatmuzikant op Beale Street. Prestage is een autodidact, die het spelen vooral leerde door naar anderen te kijken en met anderen te spelen. Inmiddels heeft hij heel wat in zijn mars, zoals dat bleek tijdens het concert in Leiden. Hij beheerst heel veel stijlen en speelt met zo’n tien verschillende stemmingen op gitaar. In eerste instantie speelde hij op een gewone gitaar, vervolgens op een National gitaar. Zo eerde hij een van zijn blueshelden Bukka White, die Ben zo bewonderd om zijn krachtige spel en zang. Er was veel afwisseling zoals een Hank Williams song Lost Highway, countryblues uit de Mississippi en de back beat uit New Orleans. Aan het einde van de show introduceerde Ben Prestage zijn bijzondere sigarenkistgitaar, de zogenaamde Lowebow, die gemaakt wordt door zijn muzikale vriend John Lowe uit Memphis. Het is een snaarinstrument waarop een snaar van een basgitaar en drie gitaarsnaren zitten. Het heeft twee uitgangen zodat de bastonen naar een basversterker en de gitaarsnaren naar een gitaarversterker gaan. Het was een genot om te zien hoe Ben ook dit moeilijke instrument wist te bespelen.
Vervolgens was het de beurt aan een groep uit St Louis. Het kwartet Pokey LaFarge and the South City Three hadden het duidelijk naar hun zin. De interactie met het publiek was geweldig. Hun creatieve mix van dertiger jaren jazz, ragtime, country- en jugbandblues en western swing is heel toegankelijk. Voor het concert had ik nog een aantal keren hun lekkere cd Riverboat Soul gedraaid om er alvast in te komen. Maar eenmaal in de Qbus bleek dat zij een heel nieuw album te koop hadden namelijk Middle of Nowhere, dat dankzij Continental Song City ook op de Nederlandse markt verkrijgbaar is. Iemand uit het publiek trakteerde Pokey op een whiskey. Hey Man that’s Scotch! We are from America and we drink Bourbon! zei Pokey met een kwinkslag. De meeste liedjes schrijft Pokey zelf en het lijkt net of hij die uit de jaren dertig van de vorige eeuw heeft gejat. Dat maakt het toch wel bijzonder. Begin dertigers die met veel verve deze muziek een nieuw leven in blazen. Hoogtepunten waren onder meer Sunny Side Of The Street (van de nieuwe cd) en een wervelende uitvoering van hun vinyl-single Pack It Up. Aan het einde van het concert kwam het viertal van het podium om samen met het publiek een feestje te bouwen. Iemand voeg om de oude bluesklassieker St Louis Blues en Pokey en zijn mannen waren maar al te graag bereid om hun thuisbasis te eren. Ook werd het publiek nog getrakteerd op La La Blues, waarna het publiek volledig tevreden naar huis ging. Het was een gedenkwaardig avondje in de Qbus en hopelijk volgen er snel meer.
|
