|
Het is een prachtige zonnige dag met een heerlijk temperatuurtje rond de 20 graden. Als Hagenees wil ik even mijn gezicht laten zien op de party, die de gemeente Den Haag heeft georganiseerd in samenwerking met het Crossing Border Festival. Onder het motto Music City The Hague profileert de gemeente Den Haag zich als popstad nummer 1 van Nederland. Dankzij het gemeentefonds Pop over Zee kunnen liefst 6 Haagse bands zich aan het Amerikaanse publiek presenteren. Daarnaast presenteert directeur Louis Behre – op verzoek van de organisatie van SXSW – zijn unieke Crossing Border-formule: een mix van literatuur, muziek en multi-media. Het is - zoals gewoonlijk - erg lawaaierig op 6th Street (de kermisstraat van Austin), waarbij de bands tegen elkaar in spelen. Dat is ook het geval bij het muziekcafe Maggie Mae’s waar de Music City The Hague-party wordt gehouden. Na een aantal gesprekjes met Louis Behre en Majel Blonde (programmeur van het Paard) heb ik het al gauw gezien en zoek mijn heil op een minder rumoerige plek.
De lokale zender TV West maakte een leuke enthousiaste reportage over de verrichtingen van de Haagse bands. Vooral de rockers The Deaf maakten indruk bij het publiek, maar persoonlijk was ik het meeste gecharmeerd van de gekunstelde, sferische pop van het trio Woot. De Haagse Stadspartij had grote kritiek op het vermeende snoepreisje waarbij de gemeente Den Haag 100.000 euro subsidie verleende. Dat vind ik zelf een goedkope en eenzijdige benadering van deze politieke partij, immers de gemeente Den Haag wil zich internationaal profileren, waarbij het popbeleid een van de speerpunten is. De hofstad wil graag in 2018 Europese Culturele hoofdstad worden. Daarnaast werd een start gemaakt met handelsbetrekkingen met de stad Austin. Het blijkt dat Austin en Den Haag opvallend veel met elkaar gemeen hebben: hetzelfde inwonersaantal, veel overheidsinstellingen, waarbij de economie grotendeels draait op de diensten- en kennissector en uiteraard de liefde voor cultuur. Waarschijnlijk is de gemeente Den Haag volgend jaar weer present op SXSW. Hoofd citymarketing Ernst van den Berg van de gemeente Den Haag: “Den Haag staat op de kaart. Willen we echt een naam opbouwen, dan moeten we hier volgend jaar weer staan”.
Het was heerlijk toeven in het zonnetje in de patio van het restaurant Threadgill’s. Een prachtige lange slanke dame stond op het podium, die opviel door haar smachtende, galmende stem. Ik had in tijden niet zo’n prachtige stem gehoord. Het was Bri Anne Michelle. Een dame uit Grass Valley in het noorden van California. Zij zong liedjes van haar debuut album “Surround Yourself”. Deze ‘small town girl’ die reeds furore maakte als top model brengt een heerlijke mix van country en pop. Met haar wonderschone lange haarlokken en haar intrigerende, smachtende, volle stem lijkt een nieuwe Grey DeLisle te zijn geboren. Dit was meteen de sensatie van deze SXSW-editie!
The Organic Entertainment and Media-party in Threadgill’s had nog meer leuke acts in petto. Romantica, een kwintet uit Mineapolis speelde verzorgde Americana, zoals de liefhebber kent van Richmond Fontaine. Lekker in het gehoor liggende muziek met een gepassioneerde zanger en een heerlijk functionerende steel-gitaar. Brittany Shane, een zangeres uit San Francisco zong met haar band frisse catchy popsongs. Tot slot zag ik er het duo KaiserCartel uit New York, dat er een autoreis van 30 uur er op hadden zitten. Hun energieke lofi-pop klonk apart, maar was uiteindelijk niet spannend genoeg om de hele set uit te zingen.
Ik besloot het officiële gedeelte van SXSW te laten zitten ten faveure van een concert van Ramsey Midwood op zijn ‘thuisbasis’ Sam Town’s Point. Op de reis er naar toe passeerde ik het cajun-restaurant Evangeline Cafe en daar speelde Charlie Irwin zijn periodieke set met zijn vrienden Marvin Dykhuis (bekend als gitarist bij Tish Hinojosa) en Redd Volkaert (The Master of the Telecaster). Een zeer vermakelijke show van deze veteraan-muzikanten met van alles en nog wat: country smartlappen, rockers, bluesjes en countryswing. Aangekomen bij Sam’s Town Point wordt ik verrast door de aanwezigheid van honderden ‘bikes’. Als ik binnenkom komt een heel leger leren jackies op mij af. De Bikers-meeting is net afgelopen en na al dat gepraat is het tijd voor een biertje. Aan de bar vraag ik stilletjes met een knipoog of het hier wel veilig is met al die bonkige types. Ik wordt gerustgesteld en Ramsey Midwood begint met een van de beste concerten die ik ooit van hem heb gezien. Wat is immers het geval. Hij wordt bijgestaan door Erik Koskinen, een gitarist uit Mineapolis, Randy Weeks, de man met die heerlijke popdeuntjes en Ray Bonneville, de singersongwriter die zich uitleeft als fanatieke slide-gitarist. De jonge Erik Koskinen blijkt een geweldig talent te zijn op gitaar. Hij speelt regelmatig in de band van Randy Weeks. Ramsey Midwood blijft mijn held met die lang uitgesponnen, ‘lazy’ swampsongs. Maar de liedjes van de overige drie muzikanten klinken ook overtuigend. Aan het eind van de avond mag ook de tijdelijke diskjockey van het huis….niemand minder dan onze eigen Jan The Lazyman… een liedje zingen. Dit was een van die onvergetelijke muziekavonden in Austin!
|
