|
Eindelijk bekruipt mij het zwoele zomer gevoel weer eens. Nee, niet lekker thuis luieren onder mijn veranda. Nee, in plaats daarvan peentjes zweten in de Ooterpoort in Groningen. Daar vond namelijk de 14e editie van het Take Root festival plaats. Volgens de organisatie kwamen ruim 2000 bezoekers af op een toch behoorlijk unieke programmering. Uniek in die zin, omdat men dit jaar niet in staat bleek een echte headliner aan te trekken. In plaats daarvan is men flink gaan pionieren in het onafhankelijke muziekcircuit. Hoewel men zich bleef vastklampen aan de slogan music from the past, precent & up-coming American music, bleef dat laatste niet helemaal overeind.
Zelf hebben ervoor gezorgd dat de uit Zweden afkomstige singer-songwriter Mack Johansson (zie foto rechts) een podium plekje verwierf. Graag blijf ik objectief over de kwaliteit van zijn anonieme performance in de entreehal van de Oosterpoort. Jammer, eigenlijk had Johansson daar gewoon met band moeten staan.
We zien de uit Boston, Massachusetts Dan Baker op een afstand. Hij komt niet goed over door het enorme gelul van de mensen om mij heen. Dicht tegen het podium aangekropen is dat heel anders. Dan blijkt de nog jonge timmerman flinterdunne melodielijnen uit te zetten. Even daarna is het vroeg in de namiddag al feest in de kleine zaal van de Oosterpoort, tijdens het optreden van Morgan O’Kane. Israel Nash Gripka staat in de grote zaal. Jammer om dit op te schrijven hoor, maar Gripka komt veel te hard van het podium zodat er geen spat heel blijft van zijn mooie intieme bloedstollende nummers waarmee hij in dit voorjaar nog grossierde. De hype rondom Jolie Holland heb ik persoonlijk nooit begrepen en het kwartje viel nu ook niet. The War On Drugs doen in de grote zaal precies wat ze willen. Strak, hard en loepzuiver knallen. Kortom van dik hout planken zagen.
Baalde van te voren al een beetje van het feit dat Josh T. Pearson tegenover CW. Stoneking (zie foto boven) stond geprogrammeerd. Trap af echter met CW die ook weer van dichtbij helemaal toppie overkomt. De prachtige achterhaalde muziek die dit gezelschap maakt past perfect op een podium met ambiance. Dit laatste was nu precies wat Josh T. Pearson (zie foto rechts) wel gegund werd. Pearson’s lood zware, iets of wat droefgeestige toonkunsten, worden sfeervol belicht in de kleine zaal. Voor de derde keer een optreden van The Tallest Man On Earth (zie foto boven) gezien. Kristian Matsson maakt indruk. Hij vult met zijn stem en bewegingen in zijn eentje het hele podium “Er ist auch verdamt schwer zu fotografieren” voegt onze fotograaf daaraan toe.
Heb ook vreselijk naar het liveoptreden van Kurt Vile & The Violators uitgekeken. De soundcheck verloopt alles behalve soepel. Roep altijd “blijf eerlijk bij wat je op CD of op vinyl perst”. Kurt Vile & The Violators maken het niet waar. De CD “Smoke Ring For My Halo” is eredivisie niveau het live optreden op Take Root is nog maar nèt onderafdeling. Heel anders is het bij het verrassende optreden van Megafaun. Het speelplezier spat, zoals Jan Donkers al aankondigde, inderdaad van dit kwartet af. Eind deze maand komt de CD “Hopetapes” uit. Gaan we dus zeker aanschaffen. Ron Sexsmith doet waar hij voor ingehuurd was, zeer vakkundig zijn ding doen niets minder maar ook zeker niets meer. Na een goed half uurtje loopt de grote zaal zelfs een beetje leeg. Waar gaat al dat volk toch naar toe, vraag ik mij af. Sluit mij aan bij de kudde en beland zo in de entreehal. Daar zien we Pokey LaFarge op de valreep van het festival de show stelen. Muzikaal gezien helemaal niet mijn ding maar heb wel enorm genoten van deze showcase vol entertainment en speelplezier.
Take Root was weer eens klasse fuif. Soms tegen het extreme aan dan weer sober “and very lonesome”. Beduidend meer jong volk gezien trouwens. Zie dit gegeven overigens als een zeer positieve ontwikkeling.
|
