|
Wat hebben de singer-songwriters Reto Burrell en Peter Case gemeen, vroeg ik mij af toen ik de klapdeuren van het voormalige kloostercomplex Roepaen open sloeg. Helemaal niets eigenlijk? De inmiddels vierenzestig jarige Peter Case zit meer dan dertig jaar in het vak en wordt tegenwoordig door menig mainstream artiest als het voorbeeld gezien. Was het niet ooit Bruce Springsteen die in een interview, in Rolling Stone Magazine, vertelde dat hij in zijn beginjaren altijd naar Peter Case luisterde? Het moet volgens mij een jongensdroom zijn als je dan met zo’n Icoon het podium mag delen. Dit overkwam dus de vanuit “Rock City” Lucerne, Zwitserland opererende Reto Burrell. Nadat Burrell het Duitse Alt. Country Blue Rose Records label verliet, met het unplugged (knipoog) Roses Fade Blue album, ontwikkelde Burrell in zijn thuisland een pop-rock carrière. Om u een indruk te geven, Burrell is in Zwitserland wat wij hier in Nederland Krezip noemen. Dit muzikale contrast en tijdbeeld had de eigenzinnige programmeur van Cultureel Podium Roepean goed in het snotje en bracht de twee op één middag op één podium.
Bij binnenkomst wandel ik samen met Case door prachtige lange gangen van Roepaen, op naar de soundcheck. “Look at that those stained-glass windows. The raindrops will blind you when the sun is capable to burn those rainy clouds away. This is a fucking cool place man.” De man citeert misschien wel een nieuwe songtekst, bedacht mij ineens. Case reageert daar niet op en zegt “I dig my observations, I wrote it down in my book, you should read it man”. Case is verder niet echt spraakzaam maar wel weer iemand die gemakkelijk te benaderen is en bovendien erg vriendelijk overkomt. Hij weet precies wat hij wel en niet wil en weet dit ook handig aan te geven. Ik zou een enorme domoor zijn om dat niet te respecteren.
In de Roepaen nachtclub loop ik weer tegen een Icoon aan. Radio presentator en programmamaker Hubert van Hoof zit al net zo lang in het vak als Reto Burrell lentes telt. Hij is er om live-opnamen te maken voor zijn radioprogramma Hubert On The Air, dat elke donderdag tussen 20.00 en 22.00 uur en zaterdag van 16.00 tot 19.00 uur te beluisteren valt bij Omroep Limburg (L1). De gemoederen lopen hoog op als we het hebben over de vervlakking van het huidige Nederlandse Radio en TV programma aanbod. Conclusie van het gesprek “laten we elkaar versterken en niet afvallen”, bij deze wordt dan ook meteen de gedachtegang van het Real Roots Cafe onderstreept.
Burrell heeft intussen de soundcheck er opzitten. Tijd om even bij te praten. Burrell laat het mainstream Zwitserleven gevoel even voor wat het is geweest. Zo, dus je bent nu klaar om je zigeuners hart te volgen? “Yes I need to walk away from the mainstream image back home and back into the world of real handmade music. I played on big stages but to be honest with you I didn’t no what to do with it. Sometime I only played guitar it really was boring sometimes man. Maybe I’m getting to old for that I need to be honest to myself.” Het verhaal komt mij bekend voor. Maar is dat ook de reden waarom je van plan bent om naar Amerika te verhuizen? “A part of it yes, the US inspired me musically a lot in the past. I hope it still does. But I am also really exited to finally meet my biological father out there. Since the birth of my son I ask myself how it would be to know him. After a long search we were lucky enough that we actually did find him.” Maar blijf je dan ook in US? “I don’t know yet, it al depends how things are working out. If we don’t try it we never can blame ourselves that we didn’t try it. It’s our Gypsy blood that tells us to do so.” Voordat je vertrekt ga je dus jezelf herontdekken? "Together with my old friend Rafi Woll we will tour the Netherlands, Germany and Switzerland. We will be going back to the roots and play in the smaller venues. The long car journeys on the autobahn back home, after acoustic gigs always inspired me. You should see it as a sort of ‘Best Of’ tour, hopefully I’ll be able to rediscover my old songs and try some new ones”. Daar kwamen we voor, let’s see what you got?
Terwijl Hubert van Hoof even de draak steekt met hun gezamenlijk overeenkomsten, steken Burrell & Co wat voorzicht en zenuwachtig van wal. Ja, ja jongens in Roepaen komen mensen voor de muziek en daar moeten de knapen duidelijk weer even aan wennen. Zo te zien kennen veel bezoekers Burrell’s liedjes nog, sommigen van hen zingen namelijk letter mee. Rafi Woll blijkt een multi-instrumentalist. Een ongewoon gezicht moet ik eerlijk zeggen. Hij stapt zomaar achter zijn drumkit vandaan om vervolgens plaats te nemen achter een keyboard. Dit alles draagt bij tot bijzonder schouwspel waarbij Burrell’s stem en muziek centraal blijven staan. Dat laatste voert voornamelijk gelijke tred met dat van Jacob “Walflowers” Dylan. Juist ja, zoon van dus. Burrell heeft wat met verraad en bedrog en komt daar ook recht vooruit. “Ik heb de vriendin van mijn beste vriend afgepakt. Niks mis mee hoor ik ben nog steeds gelukkig met haar. Ik heb er een liedje over geschreven” Moet zeggen het liedjes “Guilty But Innocent” dat ook uitstraalt. Krakers als “Hey You” en “Back Home” overtuigen door hun simpele maar O zo toegankelijke uitvoering. Burrell onderhoud het contact met het publiek en niet helemaal onbelangrijk er gebeurd wat op het podium. Als Burrell & Co het nog eerder live uitgevoerde Roses Fade Blue en Amy ten gehore brengen, concludeer ik deze “Gypsy best of tour”, met nog een aantal optredens te gaan in de EU, nu al geslaagd kan noemen.
Na een korte pauze etaleert Peter Case zich meteen als een fingerpicker Pur Sang. Wat een aanslagen en wat een doorleefde stem heeft die man toch. De diepzinnige verhalen vliegen om je oren. Case beleeft zijn liedjes en wil ze kwijt. Zijn zwijgzaamheid slaat als een blad van de boom om en hij weet hoe het publiek moet bespelen. Het is een spel van vraag en aanbod. Nee, deze man heeft geen playlist voor zich liggen. Play “Entella Hotel” roept iemand in de zaal. “Fuck, that I didn’t play in a long while.” Case pakt het op en heeft geen enkele moeite zich de tekst te herinneren. Case speelt naast akoestische gitaar perfect mondharmonica en kruipt zo nu en dan ook achter door Roepaen opgestelde Honky Tonk piano. “Icewater”, dat hij samen schreef met Lightnin' Hopkins, en nog veel meer van zijn ontelbare oude en nieuwe song passeren de revue. De veteraan is zich ervan bewust dat hij opgenomen word. “Can I say the F word without being sued out here?”, vraagt hij toch maar even voor alle zekerheid. Hoewel Case toch het een en gewend zou moeten zijn, heeft ook hij moeite met het zondagnamiddag optreden in de donkere Roepean nachtclub. “How is everybody doing tonight? Man you really listen but do you really dig what I’m saying?” Ook als hij wil gaan voorlezen uit zijn onlangs verschenen boek “As Far As You Can Get Without a Passport” stoort hij zich mateloos aan het natte geluidsniveau. Het voorgelezen hoofdstuk word er echter niet minder fraai door. De leespauze doet Case echter goed want daarna komt hij een stuk scherper van het podium. De duur van de aandoenlijke show begint na een uur of zo zijn tol te eisen. Het ruim anderhalf durende optreden blijkt voor sommigen iets te lang. Peter Case krijgt van het Roepaen publiek het respect dat hij verdiende.
Ondanks de zwakke opkomst was het een singer-songwriter middagje in zijn beste soort. Maar goed, Reto Burrell en Peter Case zijn dan ook geen hype artiesten. Gelukkig voor hen zijn het echte blijvers.
Foto's Peter Pricken (PrickenPics)
|
