|
Het is een prachtige zonnige zondag. Te mooi eigenlijk om binnen te zitten. Het is de dag dat voor de vijfde keer het Roepaen Festival wordt georganiseerd. Vorig jaar was ik er voor het eerst en dat was mij uitstekend bevallen. Het is een festival voor liefhebbers van vooral akoestische luistermuziek. Veel singersongwriters, maar gelukkig ook een aantal bands, die voor de nodige afwisseling zorgen. De concerten worden gehouden in de kapel (geweldige akoestiek) en een kleinere zaal, de Nightclub.
Het concert van Anna Coogan is reeds afgelopen bij mijn entree in het kloostercomplex. Kendel Carson is de volgende act. De Canadese zangeres/fiddler speelt samen met haar landgenoot en collega Dustin BenTall, waarbij om de beurt een liedje wordt gezongen. Halverwege de set krijgt het duo nog versterking van gitarist BJ Baartmans en een bassist. Het is een luchtig, wel wat kabbelend optreden met eigen werk, maar ook met een aantal verassende covers, zoals Anna (The Beatles) en Summerlea (Fred Eaglesmith).
De verrassing van de dag is Chris Pureka (zie foto boven) De mij onbekende Amerikaanse folkzangeres blijkt al vier albums op haar naam te hebben staan. Zij heeft een intrigerende vibrerende stem die uitstekend past bij haar weemoedige liedjes. Pureka speelt vooral nummers van haar laatste album How I Learned To See In The Dark. De dame met een verwarrende, jongensachtige uitstraling sluit haar concert af met een prachtige song Wrecking Ball.
Ana Egge (zie foto koptekst) doet het vooral in haar eentje. Haar laatste album Bad Blood heeft een sterk autobiografisch gehalte met integere liedjes over de geestesziektes in haar familie. Het nummer Hole in Your Halo is daarvan een voorbeeld. Bij dit nummer wordt Egge bijgestaan door gitarist Trish Klein, bassist Darren Parris en drummer John Raham. Ana Egge verrast voorts met de uitvoering van de gospel Swing Low Sweet Chariot, waarbij haar kundige slidespel opvalt. River On the Road van haar debuutalbum uit 1997 is voorts een fraaie song om te horen. Farmer’s Daughter moet tenslotte nog genoemd worden. Een song over het piep kleine plaatsje waar zij opgroeide.
De Engelse band The Epstein (zie foto rechtsboven) zorgt voor wat leven in de brouwerij. Het vijftal is de ochtend vroeg de Noordzee over gestoken. Van vermoeidheid is geen sprake, want zij brengen een levendige rootspopshow met fraai keyboardspel en inventief gitaarspel. Zanger Olly Wills is een gezellige entertainer. Vol enthousiasme zingt hij liedjes over de wildernis van Wyoming. Hoogtepunt is de uitvoering van het fraaie liedje I Held You Once. De onderhoudende set wordt afgesloten met het folky Leave Your Light On.
Frazey Ford (zie foto rechtsonder) is de dame zonder enige vorm van uitstraling. Zij brengt een statige show, maar beste mensen wat heeft zij een geweldige ontroerende stem. Net als Van Morrison lijkt het er op dat zij er helemaal geen zin in heeft, maar de muziek is zo wonderschoon. Die brengt je in trance en dan zijn al die tierelantijntjes op het podium niet nodig. Veel songs zijn te horen van Frazey’s album Obadiah, zoals het ontroerende Lost Together en If You Gonna Go. Bijzonder is de bewerking van One More Cup Of Coffee, van Frazey’s favoriete Dylan-album Desire. Andere verrassingen zijn de covers Happy Song (Otis Redding) en Al Green’s Let’s Stay Together, waarmee Frazey Ford haar set beëindigd. Dit optreden maakt mijn 2 uur durende reis al helemaal goed.
De muziek van de Zweedse Christian Kjellvander is enigszins beklemmend. Hij bezit een krachtige, monotone stem en al zingend met gesloten ogen roept hij een mysterieus sfeertje op. Dat wordt nog eens versterkt door de gitarist Tias Carlson, die beschikt over een leger voetpedalen, waarmee hij de nodige ‘noise’ teweegbrengt. Het is een bijzondere combinatie die lange Christian en Tias als klein duimpje, die telkens zijn momenten pakt om op zijn gitaar te keer te gaan.
De singersongwriter Israel Nash Gripka begint solo aan zijn set. Hij zegt dat zijn (religieuze) ouders wel heel erg trots op hem zullen zijn nu hij op zondag in een kerk aanwezig is. Op een gegeven moment verlaat hij het podium en komt hij alleen met zijn gitaar de kapel inlopen. Met zijn krachtige stem vult hij gemakkelijk de akoestiekrijke kapel. Indrukwekkende nummers als These Days (over zijn geboortestreek) en Let It Go krijgt het enthousiaste publiek voorgeschoteld. Maar het wordt pas echt feest als zijn band The Fieros op het podium verschijnt. Gripka verrast ook nog met een nieuw nummer Wichita.
De Schotse band The Wynntown Marshals sluiten het festival af. Het vijftal brengt aangename countryrock met prachtige samenzang. Ik had de groep onlangs nog in Leiden aan het werk gezien en besloot halverwege de set naar huis te gaan. Ik vindt de Schotse band wat braafjes. Dit in tegenstelling tot de afsluiter van vorig jaar, toen Eilen Jewell een energieke country-pub rock-show voorschotelde.
Het Roepaen Festival kan terugkijken op een geslaagde editie. De kracht van het festival is een combinatie van een gedurfde programmering, een uitstekend luisterpubliek, een prima catering, een warm aandoende accommodatie met uitstekende akoestiek en de rustieke ligging van het kloostercomplex. Complimenten voor organisator Chris Tangelder en zijn staf en hopelijk ben ik volgend jaar weer van de partij.
|
