Muziek waarvan je houdt moet je plooien en beroeren. Bij het luisteren naar de eerste toonstukken van de uit Massillon, Ohio afkomstige Patrick Sweany, was dat laatste zeker het geval. De eerste kennismaking dateert al uit 2003. De geluiden die van zijn debuutalbum “Henryfordbedroom” afvlogen klonken meteen veel belovend. Zijn indrukwekkende stem en gitaarspel kreeg in 2006 opvolging in de vorm van “C'Mon C'Mere”. In 2008 zag ik Sweany met zijn band voor het eerst live in The Basement in Nashville, Tennessee. Een jaar daarvoor zag Sweany’s “Every Hour Is A Dollar Gone” het daglicht. Man, wat een power en dynamiek kwam daar uit die donkere kelder zetten zeg! Het heeft uiteindelijk tot begin dit jaar geduurd voordat onze vrienden van Lucky Dice Music Sweany’s CD “That Old Southern Drag” in Nederland oppikten. Thanks guy’s, beter laat dan nooit.
Eerlijk gezegd heb ik er naar uitgekeken deze gast weer eens live aan het werk te zie. Door het uitvallen van het voorprogramma werd Patrick Sweany ruim baan gegund op podium Roepean. Deze extraverte verschijning weet het publiek meteen aan zijn voeten te krijgen. Zijn vlotte praatjes, tussen de liedjes door, zitten vol met gezonde humor. Sweany doet zittend, helemaal in zijn eentje, in feite hetzelfde als The Tallest Man On Earth doet, namelijk het hele podium vullen met enkel en alleen maar zijn superieure zangkwaliteit en messcherp gitaarspel. Sweany overklast zichzelf deze middag, terwijl de show uitermate relaxed aanvoelt. Zijn stem doet denken aan een mengelmoes van wereldcoryfeeën als John Fogerty en Eddie Hinton maar Eli 'Paperboy' Reed en JJ Grey zijn ook nooit ver weg.
Met traanvocht in mijn ogen luisterde ik plots naar het liedje ‘He'll Have To Go’ van mijn vaders favoriete zanger Jim Reeves. De geest van Solomon Burke spiegelt van Roepaen’s mirrorballs! Sweany zingt zijn vrouw toe in het liedje ‘More And More’. De manier waarop Sweany dit liedje de zaal in smijt duid maar op één ding, hier is echte liefde, passie en kameraadschap in het spel. Sweany brengt ook een uitzonderlijke ode aan zijn favoriete bandje The Rolling Stones. Kom er maar eens op om juist het liedje ‘Moonlight Mile’ (Sticky Fingers) te coveren. Met de esthetische vormgeving van dit liedje laat Sweany horen en zien dat hij met dit solo optreden alleen maar het puntje van de ijsberg laat zien. Deze man is absoluut tot veel meer in staat.
Patrick Sweany zou volgend jaar, met band, eigenlijk niet mogen ontbreken op The Rhythm & Blues Night in Groningen. Sweany is deksels buskruit met een fluweel hart voor een stokoud genre die in deze vorm alles behalve dood blijkt te zijn.
