|
De 55-jarige Sam Baker baant zich, met zijn prachtige CD trilogie, zo langzamerhand een weg naar de absolute top in het genre. Een bezoeker legt het uit “Kijk je hebt Sam Baker, John Prine, Guy Clark, Townes van Zandt, Johnny Cash en Robert Earl Keen, dan een hele tijd niks en dan de rest” Duidelijk een fan dus!
De Itasca geboren Texaan draaide samen met Tim Lorsch op viool en mandoline de eerste set van ruim een half uur, op de automatische piloot. Voor de sfeer moesten er eerst wat kaarsen aangestoken worden en het geluid liet in het begin ook wat te wensen over. Baker excuseerde zich daarvoor, want zegt hij “ik ben aan een kant zo doof als een kwartel”.
Het was weer pegeltjes zweten in de voormalige nonnenkeuken. Opvallend was de leeftijdsdiversiteit van het publiek. Je verwacht toch dat de meer doorgewinterde vijftigplusser op zoiets afkomt, toch? De tweede set werd zorgvuldig opgebouwde door duo. Veel liedjes van zijn nieuwe CD “Cotton”, maar ook oude juweeltjes “Broken Fingers”, “Slots”, “Angels”, “Orphan” en het luid meegezongen “Truale” deden het erg goed. Baker zit vol met levensbelevingen, en verteld deze verhalen met zorgvuldig gekozen woorden. De woordkeuze lijkt niet alleen gekozen te zijn omwille van de betekenis van het woord maar ook om zijn berustende kracht, klank en gevoelswaarde.
Hoe dan ook Baker zingt pratend en omlijst zijn liedjes met vrij simpele melodielijnen. Het raakt en ontroerd je diep, zelfs zo diep dat je de koeling achter de bar kunt horen aanspringen. Naar mate de show vordert hoe losser en brutaler het duo Baker en Lorsch wordt. Er ontstaat een prachtige afwisseling tussen grappige anekdotes en beschouwende verhalen. Natuurlijk zit er een toegift in. Die wordt dan nog onderbroken omdat Baker eindelijk zijn biertje krijgt aangereikt. Oeps, het is het trendy nieuwe beugelflesje van Grolsch. Tja, daaraan zijn Amerikanen nu eenmaal niet gewend! Tim Lorsch buigt het felbegeerde flesje open en Baker morst en slurpt het weg. Tijd voor een waardig afscheidt op niveau in Roepaen’s van der Loo zaal. Tientallen mensen staan geduldig in de rij om Baker’s muziekdragers gesigneerd aan te schaffen. Baker en Lorsch staan iedereen vriendelijk te woord en poseren voor een foto. Je ziet stoere mannen een traantje wegpinken van ontroering. Als dit geen “Real People, Real Instruments & Real Music” is vreet ik een stuk uit mijn hoed.
Sam Baker is geen poëtisch dichter hij is gevormd en gehard door het leven. Een troubadour die overleefde, revalideerde, overwon en nu geniet van het leven vol ervaringen die hij nooit meer weg zal kunnen stoppen. God dank, want dat laatste belooft nog wat voor de toekomst.
|
