|
Wat niemand drie jaar geleden verwachte mag zo langzamerhand nu wel een feit gevonden geworden. Cultureel Podium Roepaen in Ottersum is één van de snelst groeiende muziekpodiums in Nederland. Muziekliefhebbers en artiesten, uit binnen en buitenland, internationale en landelijke media etc. weten het kleine kerkdorpje, wat onderdeel uitmaakt van de gemeente Gennep, inmiddels allemaal wel te vinden. Afgelopen weekeinde gaven in het voormalige kloostercomplex een keur van rasartiesten acte de presence.
Op vrijdagavond 23 mei stonden maarliefst drie acts op het programma. De uit Nijmegen afkomstige Alt. Country noir formatie Okieson bijt het spits af. De, voor deze gelegenheid speciaal samengestelde, zesman formatie was er duidelijk om een visitekaartje af te geven. Oprichters zanger en gitaristen Sebastiaan van Bijlevelt en Paul van Gogh willen kennelijk niets aan het toeval overlaten. Dat openbaarde zich van meet af aan in een heerlijke bedwelmende donker gemusiceerde showcase. Deze klinkt ontspannen en nog solider als op hun onlangs verschenen debuutalbum Tomorrow Gone. Bijlevelt’s stem bekrast mijn kippenvel, die ik krijg van het gelijknamige liedje. “Onze oefenruimte bevindt zich ergens midden in de Ooijpolder bij de oude steenfabriek De Vlietberg. De tocht daar naar toe, over dijk, inspireerde mij het liedje Secret Love Lane te schrijven.”, legt zanger van Bijlevelt netjes uit. Los van de prachtig toonzetting van de liedjes was dit helaas maar één van de spaarzame momenten dat de band echt contact legde met het publiek. Jammer, want de behoorlijk gevulde Roepaen nachtclub, waarvan het merendeel pas voor de eerste keer kennismaakte met de muziek van deze Nijmeegse formatie, had bijvoorbeeld best graag met de bandleden kennis willen maken.
Na een korte pauze stapt de uit L.A. afkomstige singer-songwriter Shane Alexander op het podium. Alaxander staat voor de derde keer in Roepaen. “Thank you Chris. You always come with a big smile and a sued”, laat Alexander zich ontvallen. Het ijs is meteen gebroken. Alaxander’s loepzuivere stem en gitaarspel zijn prima in balans. Alexander is gegroeid. Hij weet waar het publiek voor komt en speelt daar handig en soepel op in. Zo legt Alaxander uit waarom hij het liedje Amsterdam schreef, en hij dit in Berlijn maar moeilijk kon uitleggen, terwijl de nachtclub toch aardig gevuld was met Duitse fans. Die zagen daar trouwens wel de humor van in, blijkt bij navraag achteraf. “weet je, wij komen hier zo vaak dat op een gegeven moment niets vreemd meer voor ons is. Toch voelen wij ons hier thuis” laat een trouwe Kevelaer bezoeker ons weten. Alaxander betast de gitaarsnaren met fluwelen handen in adembenemende liedjes als The Sky Below (hij probeert er nog steeds achter te komen hoe dat eigenlijk in elkaar steekt), The Moore Hotel en Shipwrecked. Dit solo akoestisch optreden klonk als een georkestreerde show. Dit najaar hoopt Alexander terug te komen met band, dat belooft nog wat te worden.
Bon Iver (spreek uit als bonaveer) is het soloproject van liedjesschrijver en zanger Justin Vernon. Met Mike Noyce op gitaar en Sean Carey achter de drumkit is Bon Iver nu een trio geworden. In eerste instantie denk je laat maar komen, maar als het dan komt dan gebeurd het ook. Het ingetogen trio ontvlamt op momenten dat de je dreigt in te sukkelen. Alle liedjes kruipen onder de huid en veroorzaken een spanning die op sommige ogenblikken onhoudbaar aanvoelen. Dan ineens jaagt Noyce zijn gitaar op of maakt drummer Carey van de gelegenheid gebruik om op een chaotische manier, in de goede zin van het woord dan, een eind te maken (The Wolves act I and II). De verrassende harmony vocal partijen en erg goede timing verraad dat dit trio donders goed weet waar men mee bezig is. Ook Vernon steekt niet onder stoelen of banken dat hij Roepaen een zeer bijzonder plek vind om op te treden. Als het gezelschap, aan het einde van de indrukwekkende show, in het donker, op de rand van het podium gaat zitten is dit toch wel het toetje van de avond. Gearrangeerd vraagt Vernon het publiek om niet naar een toegift te vragen. “I Don’t know more songs” In de plek daarvoor was de staande ovatie erg op zijn plaats. Bon Iver’s debuutalbum “For Emma, Forever Ago” ligt slechts nog maar een paar weken in de platenzaken. De inhoud en volgorde op dat moment niet kennende dus, realiseerde mij achteraf pas dat dit trio de liedjes zorgvuldig in dezelfde volgorde heeft gespeeld.
De vraag of The Willard Grant Conspiracy ooit in Roepaen zou optreden was meer een kwestie van tijd dan een vraag van wel of niet. De onderhuidse contacten met frontman Robert Fisher werden al tijdens het tuinfeestje van Glitterhouse Records (Orange Blossom Festival in Beverungen, Duitsland) in 2006 gelegd. Fisher overtrof zichzelf, in dat zelfde jaar nog, met een fraai akoestisch solo optreden in de Roepaen kapel. Op zondagmiddag 25 mei was het dan eindelijk zover, en hoe. Fisher kwam zijn afspraak na. Met een maarliefst negen muzikanten en één backing vocaliste beklom hij de oude granieten traptreden van Cultureel Podium Roepaen.
Het concert van de Willard Grant Conspiracy Pilgrim Orchestra vindt plaats in een nagenoeg uitverkochte Roepaen kapel. Howe Gelb, frontman van Giant Sand, loopt door de middengang van de zaal naar het podium, neemt plaats achter de vleugel en opent het programma. Met Gelb weet je nooit wat er gaat gebeuren of waar je uitkomt. Dit keer dooft hij een aantal snaren binnenin de vleugel, door een stalenvoorwerp op de snaren te leggen, en begint te spelen. Hij zoekt de randen op van dat wat wel en niet kan. Met zijn donkere stem praat hij zijn weg in de liedjes. Gelb heeft het naar de zin en voorspeld al dat het een prachtige bijzonder avond zal worden. Even later pakt hij zijn gitaar en covert hij, volgens het Howe Gelb octrooi, de Johnny Cash hit Ring Of Fire. “Man this place sure looks en feels like heaven” zegt hij. “If you ever knocking on heaven’s door en talk to Peter, tell him that you prefer to back to Roepaen”, de zaal ligt in een comma. Gelb’s optreden had op s’en zachts gezegd wel wat excentrieks.
Iedere speler, van het Willard Grant Conspiracy Pilgrim Orchestra elftal, zoekt zijn positie op waar hij of zij stond opgesteld tijdens de soundcheck. Das niet gemakkelijk op het iet wat te krappe Roepaen podium. Maar, zoals wel vaker bij “echte vaklui” het geval is, kraait daar geen haan om. Chris Eckman, “It’s a little small, but what the hell we will manage it.” Zingen is Robert Fisher niet verleerd. Hij opent met het moody zwaarbeladen Jerusalem Bells. Daarna neemt Fisher het woord en legt uit waarom hier en nu en belooft meteen niet meer dan zes liedjes over de dood te zullen zingen. Prachtig die eerste subtiele interactie met het publiek. Naar mate het concert vordert groeit het orkest en ontboot daarbij fijnzinnige geluiden die allen hun specifieke klankkeuren kennen. Over ieder muzikaal detail is nagedacht en komt gelukkig geluidstechnisch, waar ik ook ben gaan staan, tot uiting. De donkere emotionele toonzetting van de show vraagt veel concentratie van het muisstil gevallen Roepaen publiek. Die emotie wordt tot twee keer toe zelfs de Schotse zangeres Iona MacDonald teveel. De tranen glijden van haar gezicht terwijl ze super strak, zonder microfoon, de kapel in zingt. “Man wat een techniek en stemgeluid” zegt een bezoeker, die het ook allemaal even te veel wordt. Howe Gelb zorgt tijdens de toegift voor wat fraaie mysterieuze hilariteit. Uit het achterste toneeldoek steekt ineens een skalet van een ossenkop die Gelb sloom heen en weer in de richting van de muzikanten beweegt. Behalve Fisher, zag volgens mij iedereen dit voorval en konden zich ter nauwer noot nog staande houden.
Een ambitieus mooi maar tegelijkertijd ook loodzwaar Willard Grant Conspiracy concert. Fisher gedroeg zich als een gastheer pur sang. Na afloop daalde hij af naar het Grand Cafe van Roepaen en nodigde iedereen uit op de thee. Deze relaxte typische Roepaen ambiance sloot perfect aan bij dit briljant uit de kluten gewassen kamerconcert.
Foto's Peter Pricken (PrickenPics)
|
