|
Een bijzonder mei weekend op landgoed Roepaen in Ottersum! Op Podium Roepaen stonden in het weekend van 7, 8 en 9 mei maarliefst zes optredens gepland. Het had alle schijn van een driedaags festival maar was het in feite niet of toch weer wel? “What ever”, wij zagen Blaudzun, Telegraph Canyon, Rev Trigger en The Band Of Heathens.
De spits werd afgebeten door het Utrechtse Blaudzun. Mooie Valkhof Affaire 2008 herinneringen stonden voor. Tot onze grote verbazing tekende de band in de tussentijd een deal met V2 voor de in februari 2010 verschenen tweede CD “Seadrift Soundmachine”. Zanger en liedjesschrijver Johannes Sigmond’s stem en schemerige muziekstukken doen denken aan die van Midnight Choir zanger Al DeLoner. De band speelt strak en puur in dienst van de doorgaans melancholisch aandoende liedjes die geen moment aan intimiteit verliezen. Als Sigmond enkel en alleen met ukelele het liedje ‘Wolf’s Behind The Glass’ ten gehore brengt smelt het bekendste Ottersumse lekkernij (Heldro ijsje) als een engeltje op de tong. Dit smaakt naar vroeger! De donkergrijze oost Europese klanken, die je verwacht van bijvoorbeeld Woven Hand of 16 Horsepower, komen ineens angstig dichtbij. Sterker nog het voelt alsof David Eugene Edwards je buurman is.
Drie jaar geleden lauwerde wij al het debuutalbum “All The Good News” van de uit Fort Worth, Texas afkomstige zevenman formatie Telegraph Canyon. Vorig jaar plaatste wij de opvolger daarvan “The Tide And The Current” bovenaan in “Real Roots Café’s Amazing TeN 2009”. Niet helemaal objectief dus, 2010 zou in feite het jaar van de definitieve doorbraak van Telegraph Canyon moeten zijn. Niet alleen op CD klinken de Texaanen strak en toegankelijk maar ook live weten ze hoe ze hun “crowd” moeten gerieven. Chuck Brown (bas, zang), Chris Johnson (gitaren, zang, banjo, harmonica), Austin Green (drums, belletjes en keyboards), Brian McCorquodale (pedal steel, piano, synthesizer en percussie) Andrew Skates (Orgel, piano, accordeon, gitaren en mandoline), Erik Wolfe (gitaren, vibes, bas en drums) en enige vrouw in het gezelschap Tamara Cauble op viool en zang, beginnen hun show in de befaamde Roepaen corridor. De processie verplaatst zich langzaam maar zeker naar de voormalige gaarkeuken (Night Club) van het klooster. De behoorlijk gevulde zaal laat het allemaal rustig over zich heen komen en is even daarna getuigen van een luid en duidelijk live spektakel. Hoed af voor de geluidstechnicus. Deze had namelijk alle multi-instrumentalisten gedetailleerd op zijn PA staan. Deze gedreven dynamisch georkestreerde, in laagjes opgebouwde, muziek moet het hebben van timing en climax. Dit gebeurt dan ook met uiterste precisie en op weloverwogen momenten. Chris Johnson staat dan ineens, samen met violiste Tamara Cauble, op een stoel midden in de zaal. Het publiek vraagt terecht om een toegift maar moet daar wel wat voor overhebben. “We need you to move to the hallway for the encore”, laat Johnson weten. Het is een uniek “sing-along” Roepaen tafereel, by candlelight, waar kunstenaars Johnson & Cauble zich opnieuw inlaten met het publiek.
Op MySpace steekt zo af en toe een bandje s’en kop boven het maaiveld uit. Als dit bandje dan ook nog eens uit Nederland blijkt te komen dan spitsen wij onze oren. Het uit Gennep en omgeving afkomstige Rev Trigger bestaat uit de gebroeders, David, Joep en Tim Stapel (yep, neefjes van Huub dus) en drummer Tim Wolters. Rev Trigger hebben zich muzikaal duidelijk laten inspireren door alternatieve jaren zeventig, tachtig country rock. De gebroeders zingen verrassend knap driestemmig. Zo krijgt ieder liedje zijn eigen draai. Bij vlagen hoor je de latino gebroeders Henry, JoJo en Ringo Garza van The Los Lonely Boys. Volgens eigen zeggen staan alle liedjes die ze spelen op hun CD die ergens in 2020 uit zal komen. Grappige opmerking overigens, maar ik zou hier toch echt meer werk van maken.
Rev Trigger laat op hun MySpace site weten dat ze muzikaal beďnvloed zijn door o.a. The Band Of Heathens. Het is de wereld op s’en kop! De drie musketiers Jurdi, Brooks en Quist en rhythm sectie Chipman en Whitney zien er moegestreden uit. De draad wordt echter snel opgepikt. Het vijftal weet het publiek vanaf minuut 1 achter zich te krijgen. Heb de band ettelijke malen live aan het werk gezien en telkens weer zie je dat de band gegroeid is. Deze intelligente eigentijdse kruisbestuiving van Blues, Soul, R&B en Americana, die doet denken aan o.a. jaren zeventig grootheden als Little Feat, Allman Brothers Band en The Band, doen je heupen wiegen. Niet alleen de vocale flexibiliteit maar ook de geoliede rhythm sectie van The Band Of Heathens geeft ieder liedje een andere kleur. Heerlijk lekker lang en ouderwets improviseren zonder ook maar een moment te verzwakken.
Tja, en als je dan ook nog de durf hebt af te sluiten met een Flying Burrito Brothers hoogstandje, in de vorm van het nostalgische liedje ‘Sin City’ kon wat mij betreft het Roepaen weekendje niet meer stuk.
|
