|
Organisator Bert Pijpers (Continental Record Services) had het over het misfortuin dat zijn festival dit jaar had getroffen: één van de hoofdacts, Chris Smither, was in de USA gebleven met medische klachten en zanger Chuck Mead was terug gekeerd naar Nashville n.a.v. de heftige overstromingen ter plekke. Er werden vervangers gevonden, maar de Nijmeegse singer-songwriter Lea kan natuurlijk niet de plaats van Smither innemen. Of het door deze aderlating kwam weet ik niet, maar ik vond het opvallend stil in de Groene Engel deze zaterdagmiddag.
De thuisblijvers kregen ongelijk, het festival is zeer sfeervol en had voldoende kwaliteit in huis, zeker tijdens het middagprogramma, om te bekoren. Opener Chip Taylor (met de geweldenaar John Platania op gitaar en de steeds jonger ogende Kendell Carson op fiddle en vocals) blijft mij boeien. Ik ken zijn aanpak zo langzamerhand wel, maar dank zij de incorporatie van een aantal fraaie songs van zijn laatste CD ‘Yonkers, NY’ (mijn exemplaar bevat twee CD’s, één met Chip’s commentaren voor en tijdens de liedjes en één zonder die toevoegingen) ontstond er een verrassend prettig geheel. Ons elfje Kendell mocht drie (door Chip geschreven) eigen liedjes brengen, waaronder haar prijsnummer ‘I like trucks’. Chip’s support act Israel Nash Gripka is de tweede act, solo. Met zijn gruizige stem brengt hij zijn sombere songs, waarin de verleidingen van het moderne leven, pills and booze, een grote rol spelen. Zijn afsluiter, ‘My sweet Lorraine’ brengt hij zonder versterking, lopend in de zaal. Altijd aardig, zo’n afsluiter
Naomi Sommers, hoogzwanger, brengt haar lieve liedjes zittend. De kenners hebben haar laatste CD, ‘Gentle as the sun’ uiteraard aangeschaft en weten dus wat te verwachten. De mooiste liedjes van deze prima CD worden rustig en lief gezongen: ‘Grey sky girls’, ‘Now he’s gone’ (over haar overleden hond), ‘Mama’s house’ en de leuke cover van Don Gibson’s hit ‘Sea of heartbreak’. Het laatste optreden voor de dinerpauze was een grote verrassing voor mij, de Brabobluesband Allez Soldaat van de ex-profvoetballer Bjorn van der Doelen. Leuke teksten, goede musici (met name gitarist Ruud van den Bogaard valt op). Hoogtepunt is het licht vuige ‘Breezer sletjes blues’. Het avondprogramma heb ik door rugklachten gemist, maar van mijn muzikale vrienden heb ik het volgende vernomen:
Singer-songwriter Lea debuteerde goed, de uitgeklede versie van Okieson (evenals Lea afkomstig uit Nijmegen) miste de magie van de totale band en de boys van The Hillbilly Boogieman lieten horen dat ze op eenzame hoogte staan in de Nederlandse bluegrasswereld en omstreken. We hopen dat Bert doorgaat op de ingeslagen weg en dat hij volgend jaar minder pech heeft zo vlak voor het festival.
|
