|
Steeds meer Nederlander verhuizen naar de kleine dorpjes net even over de Duitse grens. Dat dit hier en daar tot een uiterst positieve kruisbestuiving kan leiden, van twee toch verschillende culturen, blijft vaak zwaar onderbelicht in ons land. In het piepkleine grensdorpje Zyfflich, net even over de Duits-Nederlandse grens bij Nijmegen, trekken ze daar al jaren hun neus voorop. Daar, aan voet van de Duivelsberg, vond voor de vijfde keer in successie het ‘Blues In Zyfflich Festival’ plaats.
Gastheer Leo Preusting is er trots op. “weer een volle bak, we zijn allemaal samen een en het zou allemaal onmogelijk zijn zonder ‘De Grenzenlosen Querschläger’” preekt hij van het podium. De groep grenzeloze kruisbestuivers zijn allen herkenbaar aan hun T-shirt waarop het Blues In Zyfflich logo staat afgebeeld. Aan hun stralende gezichten valt direct al af te lezen dat ze er echt zin in hebben. In het meest westelijk gelegen plaatsje van Duitsland wonen ongeveer 500 inwoners, zo te zien word dit aantal ruimschoots verdubbeld. Het lijkt erop of de hele Duffelt is leeggelopen om er vooral bij te zijn.
De Limburgse vierman formatie The X-Ray Blues Band opent het festival met klinkklare Texas Blues. De nog jong ogende zanger gitarist AleX-RAY Ilic heeft niets met bling, bling. Nee, hij heeft geen gloed nieuwe Fender ‘Stevie Ray Vaughan Signature Stratocaster’ nodig om te bewijzen dat hij de muziekpatronen, van deze veel te vroeg overleden gitaarkunstenaar, aardig in de vingers heeft. Zijn Fender Stratocaster laat slijtage sporen van hard werken en zwoegen zien en klinkt zonder toeters en bellen strak.
Dan komt de mededeling dat de Nederlandse bluesman Bas de Haan heeft afgezegd. Hij zal de komende weken niet meer spelen omdat hij geblesseerd is aan zijn rechterhand. Geen nood, want er is al nagedacht over vervanging. De uit Arnhem afkomstige bluesveteranen van Johnny Upright stonden al op de poster voor een elektrische set, maar men was er ook niet vies van om een puike semiakoestische set te doen. Zanger en gitarist Jan Prins laat zich vergezellen door bluesmaatje Ron Awater op up-right bass en drummer Alan Macfarlane. De laatste heeft een stoer uiterlijk. Maar wat wil je, als je een Herman Brood, Long Tall Ernie & The Shakers en, opvallend genoeg, een Hank The Knife & The Jets verleden hebt. De set volstaat echter ruimschoots het Mississippi Dalta Blues criterium.
Zyfflich ligt aan de pelgrimsroute van Millingen aan de Rijn naar Maastricht. Veel Millingenaren volgden die route, maar toen ze de enorme opblaasbare Warsteiner voortent zagen bleven ze hangen. De tijdelijke hangplek was echter vooraf besproken. De Millingense gelegenheidsformatie M.T. Wallet stond immers op het aanplakbiljet. Bassist en zanger van de band Willem Heijnen breekt het ijs. Toch leuk dat jullie, ondanks PinkPop en het live concert dat Heino vanavond geeft in Dortmund, allemaal hierheen gekomen zijn. Het Chicago Blues en R&B Southern Soul pak, dat deze zesman formatie aantrekt, past hun perfect. De doorgaans niet zomaar voor de hand liggende covers zorgen ervoor dat de voetjes van de vloer en komen. De toegift, het recht voor s’en raap blues liedjes Mustang Sally, brak de avond. Het door Mack Rice geschreven en door Wilson Pickett groot gemaakte liedje werd nagenoeg naadloos gelijktijdig meegespeeld door het tegenover gelegen podium, waarop Johnny Upright alweer stond opgesteld.
Het komt ook op een moment dat laagste punt van Noord-Rijnland-Westfalen dreigt onder te lopen omdat een enorm onweer haar schuiven opentrekt. Iedereen vlucht naar binnen waar het uiteindelijk erg goed toeven is in de gezellig en knus ingerichte feesttent. Johnny Upright’s temperamentvolle tweede set stoelt soms op prachtige psychedelische Britse blues rock. De veelzijdigheid en vakmanschap, die dit trio laat horen, word dan nog maar door een select groepje mensen echt waargenomen. De veteranen vragen beleeft aan de organisatie om of ze een toegift mogen doen. Tja, en zag daar dan maar eens nee tegen.
De show van de in West Virginia geboren en in Cleveland, Ohio opgegroeide eenenzestig jarige Sydney Ellis was het hoofdprogramma van de avond. Op de vraag waarom ze nu al meer dan dertien jaar in Duitsland woont antwoordt ze heel verrassend “Because the business is in the EU, not in the States. My whole band is living in Germany so that makes things easier” Met ‘The Real Thing’, die soort die men op het moment in Clarksdale, Mississippi in beeld probeert te brengen in de docu-film “M for Mississippi” heeft Ellis niet veel. “There are almost no places to play your music anymore. The last time I went back was almost five years ago. I just visit family and friends. You know I still can sing about the real thing, it’s still in my memory. Here in the EU you can create your own thing. Wait and listen to my forthcoming album that I hopefully will release next year, or so” Met deze interessante voorkennis zie ik een zeer vitale en gedreven vrouw aan het werk. Enkele uitzonderingen daargelaten brengt ze louter en alleen maar eigen geschreven nummers ten gehore. Zelf noemt ze het haar eigen ‘Cultural Heritage’ en ‘African-American Folk Music’. Dat smaakt bij vele toch wat minder. Naar muziek luister staat dan snel om naar lullen over muziek. Niets mis mee, want het is en bleef gezellig in de tent. Toch jammer dat velen hun kruit al hadden verschoten. Een relatief kleine groep diehards namen nog echt kennis van de kwaliteiten van Sydney Ellis en haar band die je toch ook zomaar op een North Sea Jazz festival zou kunnen tegenkomen.
Blues In Zyfflich heeft sfeer. De doorsnee 40+ bezoekers komen daar ook voor. Kan er eigenlijk heel kort over zijn ‘De Grenzenlosen Querschläger’ hebben het voor elkaar en daar valt qua idee en muzikale omlijsting niet op af te dingen.
|
