|
Het was de warmste dag van SXSW met een temperatuur van rond de 33 graden. Buiten vond ik het te heet en ik zocht mijn heil in een club met airco. Het werd Zax, waar een showcase met vooral singersongwriters werd gehouden door 3 kwaliteitslabels namelijk Music Road Records, Red House Records en Signature Sounds. Jimmy LaFave, Carrie Elkin, Danny Schmidt, Slaid Cleaves, Eliza Gilkyson, Sam Baker, Stonehoney (wat een line-up!) hadden al hun set gespeeld. Ray Bonneville deed zijn laatste nummer toen ik bij Zax binnen kwam. Daarna kwam de troubadour Kevin Welch, die inmiddels erg populaire is in Austin. Het is een geweldige songwriter en zijn laatste album A Patch Of Blue Sky is ijzersterk. In zijn eentje speelde Kevin vooral nummers van die heerlijke schijf.
Storyhill is het samenwerkingsverband van twee songwriters Chris Cunningham and John Hermanson. Het duo speelde een mooie set met akoestische folk. De liedjes zitten goed in elkaar. Het is niet voor niets dat zij in 2007 de Kerrville New Folk Competition wonnen. De jonge zangeres Zoe Muth speelde met haar band een relaxte vorm van country. Het klinkt ‘smooth’ en af en toe mis je de gedrevenheid van Eilen Jewell, die elke vorm van schroom van zich af heeft gegooid. Eilen was de laatste performer van deze showcase en zij speelde nummers van haar nieuwe CD Queen Of The Minor Key. Haar band klinkt heerlijk compact en die Jerry Miller is en blijft een twangende gitaarbeul van jewelste.
Tegen de avond liep ik naar het grote festivalterrein Auditorium Shores Stage, waar The Felice Brothers net hun laatste nummer speelden. Duizenden veelal jongere mensen waren naar dit gratis optreden gekomen. Bij Bright Eyes was ook veel publiek. Deze populaire band kwam hun nieuwe prachtige CD The People’s Key promoten. Het was een mooi optreden, maar ik heb het niet zo op die grote podia met dat blikkerige geluid en die overdreven schreeuwende Texanen.
Het werd tijd voor de blues. Op de 18e verdieping van het Hilton Hotel was een True South Mississippi Music Showcase en daar speelde de blueslegende Bobby Rush, die onder meer nog met Muddy Waters heeft gespeeld. Hij wordt wel eens The King of the Chitlin’Circuit (veilige plekken voor negers e.a. om op te treden in the USA tijdens de rassensegregatie) genoemd. Bobby speelde in zijn eentje een vermakelijke set onder toeziend oog van onder meer blueslegende Pinetop Perkins, die twee dagen later op 97 jarige leeftijd zou overlijden. Bobby Rush wisselde liedjes af met onderhoudende verhalen over zijn rijke bluesverleden.
In de Victorian Room van het statige Driskill Hotel gaf singersongwriter Carrie Elkin een wervelend optreden. Zij speelde met de akoestische band waarmee zij ook haar laatste album Call It My Garden heeft opgenomen. Het was een ware sensatie. Het is koddig om te zien hoe Carrie helemaal rood aanloopt als zij haar laatste adem uit haar lijf perst. Haar zang is zo intens dat je helemaal in haar muziek wordt gezogen. Daarnaast maakt zij ook nog van die ongecontroleerde stampbewegingen, waarmee zij zichzelf op een hoger level brengt. Dit was wellicht het beste optreden van SXSW, want haar begeleidingsband met o.a. Robbie Hecht was in grootse vorm.
In Antone’s pakte ik het concert van rootsrocker Joe Ely nog even mee. Gelukkig speelde hij met een band, want ik ben nu wel even uitgekeken op zijn solo-optredens, die hij de laatste tijd doet. Gitaarbest David Grissom, Joe’s begeleider van het eerste uur, was er onder meer bij. Naast nieuw werk werd het publiek onder meer verblijd met een bruisend rockend Boxcars, een cover van Townes: White Freight Liner Blues en een lang uitgesponnen uitvoering van Cool Rockin’ Loretta. Van zowel Joe Ely als van Carrie Elkin zijn filmpjes van de SXSW-optredens op You Tube te bekijken.
Op weg naar mijn auto kwam ik langs de jazzclub Elephant Room. Het was er gezellig en ik werd verrast door de muziek van de lokale pianist Graham Reynolds met zijn band The Golden Arm Trio. Hij maakte vooral indruk als eigenzinnig en inventieve bewerker van Duke Ellington nummers. Het was een heerlijk relaxte afsluiter van het officiële 25e SXSW-muziekfestival.
|
