|
Het is een warme dag; zo rond de 30 graden Celsius. Ik kom moeizaam op gang. Twangfest een non-profitorganisatie uit St Louis, die al meer dan 10 jaar actief is in de alternatieve country wereld houdt haar jaarlijkse showcase in het Mexicaanse restaurant Jovita’s. Ik kom er graag, want zij hebben altijd een heel goed programma. Helaas heeft de organisatie de optredens op het buitenpodium door klachten van buurtbewoners over geluidsoverlast moeten staken. Twee dagprogramma’s moeten hierdoor geďntegreerd worden;de optredens zijn korter en er is binnen een beperkte capaciteit. Het is bloedje heet binnen, want de airco kan de warmte van de vele mensen niet aan. Voor het eerst zie ik Great Lake Swimmers, die helemaal uit Toronto zijn gekomen. Wat een sfeervolle filmische muziek. De liedjes van voorman Tony Dekker doet de luisteraar zwijmelen van genot.
The Hobart Brothers & Lil’ Sis Hobart is een nieuwe band in Austin, die op SXSW hun debuut maakte. Het is een samenwerkingsverband tussen Jon Dee Graham, Freedy Johnston en Susan Cowsill. Hun eerste schijf komt binnenkort uit, getiteld At Least We Have Each Other. Het was een optreden vol gekkigheid, maar met geweldige muziek. Een groep om in de gaten te houden.
Zoe Muth & the Lost Highway hadden een lange reis uit Seattle achter de boeg De bandleden oogden dan ook enigszins vermoeid. De hitte binnen viel ook niet mee. Toch was mijn eerste kennismaking met deze countryband positief. Zoe Muth schrijft knappe liedjes die gegoten zijn in een soulvolle laidback countrystijl. Zij speelden vooral materiaal van hun tweede album Starlight Hotel, dat onlangs werd uitgebracht op het Signature Sounds-label. Zoe Muth is een jonge dame met veel talent, die mijn inziens nog wel een beetje moet rijpen.
3rd Coast Music heeft een nieuwe plek gevonden voor hun showcases namelijk G & S Lounge in plaats van het mijn geliefde Opal Devine’s Pennfield. Dat was even wennen, maar de organisatie onder leiding van John Conquest heeft op de nieuwe locatie meer ruimte en mogelijkheden. Ik was net op tijd om Les Sampou uit Boston aan het werk te zien. Deze zangeres loopt al heel wat jaartjes mee en maakte in het verleden een aantal albums voor het Rounder label. Haar laatste (5e) in eigen beheer uitgebrachte album Lonesomeville werd vorig jaar in het magazine van John Conquest uitgeroepen als Album Of The Year. Aan het einde van Sampou’s concert konden de bezoekers deze schijf kopen voor de schappelijke prijs van 5 dollar. Het was een lekker optreden met veel twangende country,blues en rock and roll. En die liedjes, die zitten vol hartenpijn, zoals Jonathan Perry treffend omschreef: Les Sampou soars over a bracing set of sly, lived-in songs about mismatched lives, hard goodbyes and honky tonk heartbreak.
Daarna was het de beurt aan Ray Bonneville die in zijn eentje zo’n heerlijk potje muziek kan neerzetten. Ik heb de beste man nog nooit op een fout concert kunnen betrappen. Hij lijkt in Austin zijn stekkie te hebben gevonden. Like gunpowder and opium omschreef Ray Wylie Hubbard zijn muziek en daar hoef ik niets aan toe te voegen.
Het was erg druk op South Congress en de kleur groen was veelvuldig te zien. Ja het was Saint Patricks Day, de dag om je helemaal vol te laten zuipen. Althans zo komt het bij mij over. Ik heb het nog nooit zo vol gezien op de parkeerplaats van het koffiehuis Jo’s. Elke centimeter was bezet met mensenvlees. Het wachten was op de rockabilly queen Wanda Jackson. Zij werd begeleid door muzikanten uit Austin, zoals Earl Poole Ball, bassist Kevin Smith en drummer Tom Lewis van de groep Heybale. Vanaf de eerste noot was het een feest. Wanda, inmiddels 73 zong veel afgezaagde nummers als Rock Me Baby, Shakin All Over, The Party Ain’t Over en Amy Winehouse’s You Know I’m No Good. Ach het was een feest der herkenning. Deze kleine dame zie je niet vaak en haar daden blijven groot.
Toen sloeg de vermoeidheid toch echt toe. De hele dag was het heet geweest en mijn benen voelden als lood. Jammer Dave Alvin, jammer nieuwe soulheld Charles Bradley en jammer Emmylou Harris. De pijp was leeg. Het enige wat ik nog kon was thuis een lekker biertje drinken. Ja je moet Saint Patricks Day wel een beetje hoog houden.
|
