Het is januari 2012 de zeiknatte en donkergrijze winter verloopt traag en is erg somber. Persoonlijk gezien word ik daar niet vrolijk van. Gelukkig zijn er nog culturele lichtpuntjes waar ik dan weer echt blij van word. Een van die culturele hoogstandjes, waar ik overigens lang naar uitgekeken heb, was één van de twee live concerten bijwonen die The Walkabouts zouden gaan geven in Nederland. Podium Roepaen in Ottersum maakte er een double deal van en programmeerde met veel durf een heuse after party met de uit Austin Texas afkomstige country-rock formatie Micky & the Motercars. Locatie keuze was dus al snel gemaakt.
Om precies te zijn, op zondag 11 maart 2007 voerde The Walkabouts Chris Eckman en Carla Torgerson een intieme semi akoestische show op in de Roepaen kapel. Waar is de tijd gebleven en waar is die zingende nachtegaal Eline de Bruijn toch gebleven, die toen het voorprogramma verzorgde? Kortom, Eckman en Torgerson behoren bijna tot zo langzamerhand bij het interieur van Podium Roepaen in Ottersum.
Na zes jaar afwezigheid verkochten The Walkabouts, met dit keer maar met twee optredens in Nederland, Paradiso, Amsterdam en natuurlijk Roepaen helemaal uit. “We hadden wel drie keer kunnen uitverkopen” zegt Roepaen programmeur Chris Tangelder met een brede lach. Eckman “na zes jaar afwezigheid droomde ik dat niemand zou komen opdagen.” Uit de zaal klonk heel pertinent “The lights will stay on”. Hoe dan ook The Walkabouts klonken als vanouds. De enorme professionaliteit van de band druipt van minuut tot minuut van het podium. De ervaren rotten laten er geen twijfel over bestaan dat men nieuwe muzikale paden bewandeld. Hoewel ik bij sommige nummers moet denken aan het gouden Pink Floyd tijdperk. Chris Eckman, Carla Torgerson, Terri Moeller, Michael Wells, Glenn Slater en Paul Austin geven daar echter weer hun eigen draai aan. Het geluid staat strak terwijl The Walkabouts rocken als nooit tevoren. Er werd af en toe teruggegrepen naar oude songs maar liedjes van hun onlangs verschenen plaat “Travels In The Dustland” bleek ontegenzeggelijk de rode draad. De band speelde met veel passie en spaarde zich geen moment. Weet overigens niet hoe de show, diezelfde avond, in Paradiso is verlopen, maar op Podium Roepaen werden alle registers open getrokken. Een boeiend wederzien met een buitengewoon sympathieke band die niet alleen fijne knipsels maakt in muzikale zin maar ook prioriteiten stelt als het gaat om podium keuze.
Micky & The Motercars leverde onlangs in de vorm van Raise My Glass een prima plaat af. Het was de opvolger van het evenmin zeer fraaie Naïve uit 2009. Opvallend te moeten constateren dat de meeste Nederlandse podia bandjes en singer-songwriters, die in de wei van het Duitse label Blue Rose Records grazen, links laten liggen. Had, na het enorme succes van The Band Of Heathens, het idee dat het ijs gebroken zou zijn. Niets blijkt echter minder dan waar. Gelukkig voor roots-rock liefhebbend Nederland is dat vanuit Podium Roepean een gedegen “German Connection” loopt. Het concert van Micky & The Motercars was mede om die reden het enige live concert in Nederland.
De vijf Texanen, met bolhoeden, hebben de show van The Walkabouts op de voet gevolgd. Zanger en Micky Braun “Wat een dynamiek. Dit was topsport”. Over topsport gesproken binnen één uur waren The Walkabouts gevlogen en stonden de gebroeders Micky en Gary Braun, Kris Farrow, Shane Vannerson met een nieuwe bassist, waarvan mij de naam helaas is ontschoten, gesoundcheck en al op het podium te dampen. In het begin misschien wel wat onwennig en wat onzeker. Ga er maar aanstaan, dacht ik meteen. Naarmate de tijd weg tikt zien we een country-rock band aan het werk die enorm veel potentie heeft. Dat uit zich vooral in de keuze van de songs die gemaakt worden en op de manier hoe ze deze aaneenschakelen. De bevlogen jongelui speelden de naad uit je broek. Door hun enorme geestdriftig neemt men af en toe de tijd om even op adem te komen. Na enige tijd zag je dan ook dat Micky & The Motercars helemaal los ging. Niets is nieuw of vreemd meer, zo lijkt het.
Kortom een zeer puike show van ruim negentig minuten plus een behoorlijke toegift zorgden ervoor dat de Roepaen kaars pas laat in de avond uitgeblazen werd. Deze goudeerlijke country rock maakt het verschil. Klasse huldigt in deze vorm de regel, romantiek maar ook de uitzondering. Schreef het al eerder “Doing the right things, is more important than doing things right”, Micky & The Motercars waren daar kei goed in.
