|
Mary Gauthier kwam voor drie concerten naar Nederland. Op diverse internetsites en in nieuwsbladen maakte men melding van het feit dat “de ongekroonde koningin”, in het country-noir genre, Mary Gauthier het Podium Roepaen 2009/2010 seizoen zou komen afsluiten. Bedacht meteen “hoezo ongekroond?”. Deze in Thibodaux, Louisiana geboren vrouwelijke troubadour brak toch al dertien jaar geleden wereldwijd door? Haar tweede album “Drag Queens in Limousines” viel in die tijd, als ik mij niet vergis, niet aan te slepen. Hoe dan ook op het Ottersumse landgoed Roepaen weten ze hoe je een cultureel seizoen moet openen (Sam Baker) en sluiten. Voor de liefhebbers een verplichte kost dus.
In het voor programma stond Matt the Electrician. Samen met zijn begeleider Scrappy Jud Newcomb (Resentments) zit hij in het begin wat onwennig op podium. Dit duurt echter niet lang. Doordat deze verhalenverteller geraffineerde bruggetjes slaat naar zijn mooie ongecompliceerde liedjes zet hij de volgestroomde Roepaen kapel in een mum van tijd naar zijn hand. Matt the Electrician gaat voor kwaliteit en niet voor kwantiteit dat mag duidelijk zijn. Matt “Sever” the Electrician lijkt qua uiterlijk op Mark Oliver Everett (Eels). Als hij echter zijn Banjo te voorschijn tovert voelt het als Joe Purdy. Deze uit San Francisco importeerde Texaan wisselt minder en serieuze onderwerpen af en brengt deze grappig over de bühne, zonder zich echt aan je op te dringen. Zonder al te veel poes pas een buitengewoon optreden.
Gedreven beklimmen Mary Gauthier en ex Duhks violiste Tania Elizabeth het podium. Gauthier weet waar ze optreedt en heeft zich vooraf verdiept in de historie van het kloostercomplex. “Feels good to play in this beautiful people connecting place”, schud ze zomaar even uit haar mauw. Ook Gauthier weet in haar eentje hoe ze haar publiek moet vertroetelen. Mary Gauthier begint haar show in eerste instantie met liedjes die naar haar al eerder genoemde doorbraakperiode verwijzen. Heel subtiel vertelt ze haar levensverhaal. Gauthier groeide in 1962 op een weeshuis in New Orleans dit omdat haar moeder jong en ongehuwd was. Ze werd opgenomen in een pleeggezin maar ontvluchte het gezin op haar vijftiende. Kortom “The Foundling” is haar levensverhaal en ze zou er een boek over kunnen schrijven maar hielt het bij de gelijknamige CD.
Nagenoeg naadloos werd de plaat, in de broeierige Roepaen kapel, afgewerkt. Met het zweet op je rug kippenvel krijgen overkomt mij niet vaak. Nummers als ‘Blood Is Blood’ en het daaropvolgende ‘March 11, 1962’ worden hartstochtelijk en beladen de ruimte in gezongen. “Het is vreemd als je niet weet waar je bij hoort als je op straat loopt. Je vraagt je af zou dat mijn zus, oom of tante zijn, omdat ze op je lijken? O ja, je eerste zoen? Met wie?” Het zette mij aan het denken! “De meeste van ons geluk hebben gehad. Wees dankbaar voor elke dag boven de grond en bedenk dat elke dag geleend is”, preekt ze van het altaar. Gauthier denkt dan de voorstelling af te kunnen sluiten met het liedje ‘Another Day Borrowed’. Het duo krijgt echter een staande ovatie. De ingespeelde tandem Gauthier & Elizabeth komen terug. Helemaal ontdaan van alle elektronica gaan de twee los en ontvouwd zich het aangrijpende liedje ‘Mercy Now’. Nee, het mag duidelijk zijn de lauwerde Mary Gauthier is in een vedette in het country-noir genre.
Het zesde Roepaen Podium seizoen zit er weer op. Een mooi gevarieerd seizoen. Met namen als Sam Baker, Chuck Prophet, Cracker, Luka Bloom, Dayna Kurtz, The Low Anthem, Fink, Telegraph Canyon, Band Of Heathens, en Mary Gauthier op de affiches kunnen ze trots zijn in het noord Limburgse land. Ondanks de economische crisis overtroffen de bezoekers aantallen opnieuw de stoutste verwachtingen. Met op zondag 12 september een optreden van Damien Jurado in het verschiet, belooft het seizoen 2010/2011 alleen nog maar moois.
|
