Nee, absoluut geen familie van. Deze pagina is niet bedoeld om u op te zadelen met promotionele prietpraat, maar enkel bedoeld u te informeren, in uw eigen moerstaal, over een singer-songwriter die breekt met alle verdragen die gemaakt zijn in bestaande muziektradities. Maak kennis met Joseph Parsons haarscherpe arrangementen en zijn diep gewortelde soundambities in de nieuwe microkosmische wereld van nu.
Wat ging eraan vooraf
De muziek van Joseph Parsons leerde ik in 1995 kennen via een Duits boekingskantoortje genaamd Barking Music. Christa Weller stuurde mij de CD Lies. Het, na nu blijkt tijdloos, semi-akoestische meesterwerkje met het poprock gedreven “Borderline”, het reflecterende “She” en “Dreams Of Valium”, waarin de martelgang van een westerling, die zijn materialistische droom najaagt, word bezongen, overtuigde van meet af aan. Met in zijn zak een demo van de opvolger daarvan “5am” besloot Parsons samen met Matt Servier op bas, in de herfst van 1997, voor het eerst door Europa te gaan toeren. Samen met Ad van Meurs (The Watchman) organiseerden wij op Wicked Wednesday, in Café Mahieu in Nijmegen, een live concert. Nadat ik Parsons en Servier voor het eerst persoonlijk had ontmoet zorgde ik voor een passend verblijf in het knusse Bed & Breakfast etablissement van Annie en Toon Lentjes De Lavinde in Millingen aan de Rijn. Parsons en Co speelde gitaar en zongen diezelfde avond met een zelfovertuiging alsof we ze al jarenlang kenden. Zelfs Frank Boeijen kon zijn wel bekende Nederlandse emoties niet onderdrukken, hij schafte na afloop meteen een signeert exemplaar van de CD Lies aan. Na ruim vier weken Europa kon de balans worden opgemaakt. Eenentwintig zeer goed gerecense
erde liveoptreden, waarvan twee extra ingelast werden in Nederland. Voor “5am” werd een Europees platen en distributie contract afgesloten met Blue Rose Records in Duitsland. Geen gek debuut zou je zeggen. Zou dit de doorbraak zijn, moet hij zich toen afgevraagd hebben. Het bleek echter allemaal te mooi om waar te zijn. Nee, een Europese doorbraak zat er niet in, maar wel was daar de erkenning en waardering. Zeker in de door ons omringende landen blijkt Joseph Parsons, tot op de dag van vandaag, nog steeds welkome gast te zijn. Overtuig u zelf en neem maar eens een kijkje op www.josephparsons.de in Duitsland.
Nieuws
Om zijn zevende studio CD Heavens Above te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, Ross Bellenoit op gitaar en lap steel, Freddi Lubitz op bas en Sven Hansen op drums het podium van Das Altes Schlachthaus. Met de microfoons op stand-by en tapes rolling on three nam Parsons zijn eerste live album op in tien jaar. Parsons noemt de uitkomsten, heel toepasselijk Slautherhouse Live. Het resultaat mag wederom gezien en gehoord worden. Het verzorgde dubbele digipack bevat eenentwintig tintelende Joseph Parsons hits. Parsons ontvouwd zijn eigenzinnige tijdloze liedjes met uiterste precisie. Zo navigeert hij je subtiel naar Marvin Gaye’s ‘What’s Going On’. Tja, en dan weet je meteen waarom men in Amerika vijftien jaar geleden al over Parsons schreef “Like Marvin Gaye, The Clash or Sly & The Family Stone, Parsons likes to set his message for the masses to a beat the masses can move to.” Deze Hardpanner heeft een meeslepend live album gemaakt dat vol staat met overweldigde ideeën en sentimenten waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden.
Check out Joseph Parsons Band Live:
Zijn albums
Michael B nam in 1989 zijn independent debuut album “Breathe” op in de Cadela Studios in Barcelona. Hoewel het album in Los Angeles werd gemixt klinkt dit album buitengewoon Europees. Geen productioneel hoogstaand werk maar de pure muzikale pit van meet af aan. Al gauw is Parsons te vinden op verschillende live podia in Philadelphia en omgeving. Niet voor niets verschijnt half jaren negentig “Live At The Tin Angel”. Het blijkt een voorbode te zijn geweest voor wat Parsons in 1995 op zijn tweede CD Lies zou neerzetten. De in geloof, liefde en politiek gedompelde, semi-akoestische uitgevoerde, liedjes die op deze CD staan leken elkaar te bijten. Maar het pakte anders uit “Net als Marvin Gaye, The Clash en Sly & The Family Stone, houd Parsons ervan een muzikaal bericht uit te sturen naar een menigte, om vervolgens diezelfde menigte in beweging te krijgen”, klonk het al gauw in het Amerikaanse muziektijdschrift The Performing Songwriter. Samen met producer John Wicks en mensen als Bet Williams, Donna Bostock, Pablo Batista, Alan Goldsher, Ronny Crawford en vele anderen maakte Parsons een uniek en tijdloos document. Toen Parsons in 1998 met 5am op de mark kwam klonk het “Echte emotie verpakt in een kleine film-noire scripts van vier minuten met als ouverture de fascinerende opener “Sister Moon”, met Soni Moreno van de a-capella groep Ulali, als absoluut hoogtepunt”. Parsons liedjes blijven een fascinerende tegenstrijdige onderstroom creëren. De soms humeurige melodieën worden voorzien met levensechte soms donkere tekstelementen waardoor zijn, niet allerdaagse composities, een enorme diepgang meekrijgen. Wie kennismaakt met de albums van Joseph Parsons hoort de Roots van de beste Amerikaanse rockmuziek die voortkomt uit de rijke tradities van de Folk, Blues en Countrymuziek. Bij ieder aangespoelde golf van immigranten gaven de meesters onder hen extra kleur aan dit multiculturele geluid. Dit alles bij elkaar brengen en het dan vervolgens vermengen met wat op het moment actueel is, daar ligt de uitdaging. Het beest africhten en het je eigen maken dat is het geluid die u tegen zult komen op Parsons derde ongetitelde album (Black Album) uit 1999. Achteraf gezien zag dit bloedstollende album misschien wel veel te vroeg het daglicht. De humeurige Roots uitstraling van dit album zouden vergeleken kunnen worden met een kostelijk zoetzuur mix die bestaat uit Jim White, Chuck Prophet en Gary Jules ingrediënten. In 2000 lijkt de tijd rijp een live overzichten uit te brengen. De CD’s Joseph Parsons “Live in Europe” zijn het gevolg. Het betroffen unplugged en met band opnamen die gemaakt werden tijdens zijn honderden live optredens in Europa en Amerika. Op de CD's zijn ondermeer ook live sessies te horen die opgenomen werden bij Omroep Gelderland en Radio Limburg. Ongeveer gelijktijdig met het uitbrengen van de live albums komt Parsons ook met een dubbel MP3 CD die titels meedragen Now & Then, The Best of Joseph Parsons Vol 1 & 2. Het overzicht schetst een prima beeld van 7 albums en 10 jaar hard labor. Of zoals Parsons het omschrijft “The tracks are mastered with cool cross fades in a dramatic sequence that makes this collection something to cherish”. De loep zuivere tracks “See Love Grow”, “Inside Out” en “Piracy” zijn beauty’s die hij nog nooit eerder op CD zette. Met The Vagabond Tales levert Parsons zijn vijfde studio album af. Met het liedje “Another Way Around” opent Parsons heel zelfverzekerd zijn nieuwe album. Meteen wordt duidelijk dat The Vagabond Tales zeer ambitieuze trekjes vertoont. De wereldreiziger Parsons, die ooit in Irak vertoefde, laat zijn herinneringen, in het liedje “Memories”, geheel de vrije loop. Alle muzikale ingrediënten, die we op Breathe (1989), Lies (1995), 5am (1998) en The Dark Album (1999) al aantroffen worden op The Vagabond Tales zeer vakkundig en eigentijds samengesmolten door Grammy winnaar Phil Nicolo (Amy Grant, The Hooters, Dog Eat Dog). Parsons uit de dag gegrepen teksten en zijn vertrouwde unieke stemgeluid vormen de stevige basis waarop de doorgaans stevige poprock composities van dit album gestoeld zijn. Het mag duidelijk zijn, The Vagabond Tales, richt zich ambitieus tot een grotere groep muziekliefhebbers. Het einde van de productielijn bleek nog lang niet in zicht want Blue Rose Records nam Joseph Parsons op tijdens zijn tournee door Duitsland in mei en juni 2005. De tape draaide tijdens een optreden in het “Laboratorium” in Stuttgart. The Joseph Parsons Squad Live met Kevin Hanson – guitar/vocals, Jim Miades – bass/vocals en Matt Muir – drums/vocals. Een uniek document, want de dubbel CD bevat ook liedje die Parsons samen maakte met Hardpan, en 4 Way Street. In Parijs, direct na de EU tournee, kropen bovengenoemde heren de geluidsstudio van Scott Bricklin in om Parsons nieuwe CD op te nemen. De meeste liedjes op The Fleury Sessions zijn, zoals ze dit dikwijls ook wel noemen, in “one take” opgenomen. Ze laten een stripped-down Joseph Parsons geluid horen. Toch is het geen akoestisch album geworden er worden pure basis instrumenten zoals akoestisch, elektrisch, basgitaar, drums, piano, keyboards en mondharmonica gebruikt. Door de vaak meerstemmige zang lonkt The Fleury Sessions stevig naar Parsons Hardpan project, maar dan wel met wat meer de nadruk op poprock accenten. Met de release Heavens Above staat Parsons weer met beide benen op de grond. Hij is zich ervan bewust geworden dat zijn liedjes niet overal even gemakkelijk ontvangen worden en dat de verwachtingen van hem en de mensen om hem heen daarvan veel te hoog gespannen waren. De liedjes blijven kleven en kunnen zo de hitlijsten in. Producer Davin Greenwood en mixer Phil Nicolo laten Parsons klinken zoals dat bij hem past, compact melodieus en niet deprimerend donker. Toegankelijker dan ooit, zonder dat ook maar één concessie gedaan wordt aan de zeggingskracht. Om zijn zevende studio CD Heavens Above te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, Ross Bellenoit op gitaar en lap steel, Freddi Lubitz op bas en Sven Hansen op drums het podium van Das Altes Schlachthaus. Met de microfoons op stand-by en tapes rolling on three nam Parsons zijn eerste live album op in tien jaar. Parsons noemt de uitkomsten, heel toepasselijk Slautherhouse Live. Het resultaat mag wederom gezien en gehoord worden. Het verzorgde dubbele digipack bevat eenentwintig tintelende Joseph Parsons hits. Parsons ontvouwd zijn eigenzinnige tijdloze liedjes met uiterste precisie. Zo navigeert hij je subtiel naar Marvin Gaye’s ‘What’s Going On’. Tja, en dan weet je meteen waarom men in Amerika vijftien jaar geleden al over Parsons schreef “Like Marvin Gaye, The Clash or Sly & The Family Stone, Parsons likes to set his message for the masses to a beat the masses can move to.” Deze Hardpanner heeft een meeslepend live album gemaakt dat vol staat met overweldigde ideeën en sentimenten waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden. Word vervolgd…
Alle hiernaast geprojecteerde CD’s van Joseph Parsons zijn verkrijgbaar via:
De vriendschap tussen de uit Philadelphia en Boston afkomstige singer-songwriters Joseph Parsons en Todd Thibaud ontstond in een periode toen Parsons op zoek was naar een groter publiek in de EU. In 2006 waren de rollen omgedraaid. Thibaud toerde meer dan één maand samen met The Joseph Parsons Band door de EU. Tijdens deze optredens namen de heren het heft in handen en namen even de tijd het aanwezige publiek te verwennen met een loepzuiver duo optreden. Gezien de overweldigende reacties is het ontstaan van het idee om samen een duo tournee te doen een logisch gevolg. Beide heren stapte, ergens in september 2007, een opnamestudio in Haverhill, Massachusetts binnen met de bedoeling een aantal liedjes in te studeren voor nu aan de orde zijnde tournee door Duitsland en Nederland. In drie dagen tijd namen beide heren, ondersteund door Jeff St. Pierre op bas en Milt Sutton op drums, een unieke set aan bijzonder nummers op. Klinkt eigenlijk best wel leuk, bedacht de platenbaas van het Duitse Blue Rose Records ineens. Gevolg een adembenemend en hoogstaand laid-back semi-akoestisch album waarop tien tracks staan te schitteren.
In 2001 komt het Duitse label Blue Rose Records met het bericht dat de heren Todd Thibaud, Chris Burroughs, Terry Lee Hale & Joseph Parsons onder de naam Hardpan gezamenlijk één CD uit gaan brengen. Joseph Parsons is het brein en bedenker van dit project. De Hardpanner, bijnaam van mijnwerkers in The Gold Rush dagen in California 1849, toerden door Europa en belanden met de CD op plaats 23 in de Americana Album Top 50 van 2002. Deze lijst werd samengesteld door de luisteraars van het populaire KRO radio 2 programma “American Connection”. In november 2003 verscheen Hardpan Live. De CD/DVD wordt CD van de week in hetzelfde radio programma.
Nagenoeg parallel aan bovengenoemd project sluit Parsons zich ook aan bij een ander gelegenheid formatie. 4 Way Street, verder bestaande uit de singer-songwriters Scott Bricklin, Ben Arnold en Jim Boggia, toert hij succesvol langs de oostkust van Amerika. Al vrij snel sluiten de mannen van 4 Way Street een Amerikaans platen en distributie deal af met het major label Sanctuary Records. De CD Pretzel Park staat in Amerika al gauw op de planken. Met uitzondering van het KRO radioprogramma “American Connection”, waar Pretzel Park uitgeroepen werd tot CD van de week, gaat de CD voor de rest van Europa aan de neus voorbij. Zeer verrassend valt, in augustus 2004, ineens het doek voor 4 Way Street. Na drie en een half jaar, honderden live concerten en de release Pretzel Park gaan heren zich opnieuw concentreren op hun solo carrières.
Recente NL pers over Joseph Parsons
Jeffrey Foucault, Joe Pernice, Joe Purdy en Justin Rutledge zijn allen Noord-Amerikaanse singer/songwriters die meer roem en een grotere albumverkoop verdienen dan tot nu toe het geval is. Dat geldt ook voor een andere vakman wiens voornaam met een J begint, Joseph Parsons. (René J. Megens OOR 2008)
Joseph Parsons, een vakman die onopvallend en onverstoorbaar verder bouwt aan een langzamerhand indrukwekkend oeuvre. (René Leverink Alt Country nl ***1/2 2008)
Ook met Heavens Above manifesteert Joseph Parsons zich weer als één van de meest getalenteerde singer-songwriters van het moment. Het is al jaren niet anders. Hoogste tijd voor de zo terechte doorbraak derhalve. (Erwin Zijleman, Velvet Music)
Songs die ondanks hun diepgang lekker in het gehoor liggen en stuk voor stuk tijdloos klinken. Vergelijken maken met anderen is eigenlijk zinloos. "Heavens Above" is volgens ons de beste tot dusver en verdient absoluut om in bredere kring gehoord te worden. (RootsTime)
De verzorgde lay-out en lay-in, ligt getinte Europese toonzetting, toegankelijkheid en zeggingskracht maken deze Sufjan Stevens meets Beck geluidsdrager tot een uitstekende plaat. (Plato Mania)
erde liveoptreden, waarvan twee extra ingelast werden in Nederland. Voor “5am” werd een Europees platen en distributie contract afgesloten met 
Om zijn zevende studio CD Heavens Above te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, Ross Bellenoit op gitaar en lap steel, Freddi Lubitz op bas en Sven Hansen op drums het podium van Das Altes Schlachthaus. Met de microfoons op stand-by en tapes rolling on three nam Parsons zijn eerste live album op in tien jaar. Parsons noemt de uitkomsten, heel toepasselijk Slautherhouse Live. Het resultaat mag wederom gezien en gehoord worden. Het verzorgde dubbele digipack bevat eenentwintig tintelende Joseph Parsons hits. Parsons ontvouwd zijn eigenzinnige tijdloze liedjes met uiterste precisie. Zo navigeert hij je subtiel naar Marvin Gaye’s ‘What’s Going On’. Tja, en dan weet je meteen waarom men in Amerika vijftien jaar geleden al over Parsons schreef “Like Marvin Gaye, The Clash or Sly & The Family Stone, Parsons likes to set his message for the masses to a beat the masses can move to.” Deze Hardpanner heeft een meeslepend live album gemaakt dat vol staat met overweldigde ideeën en sentimenten waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden.
Jeffrey Foucault, Joe Pernice, Joe Purdy en Justin Rutledge zijn allen Noord-Amerikaanse singer/songwriters die meer roem en een grotere albumverkoop verdienen dan tot nu toe het geval is. Dat geldt ook voor een andere vakman wiens voornaam met een J begint, Joseph Parsons. (René J. Megens OOR 2008)