Nee, absoluut geen familie van. Deze pagina is niet bedoeld om u op te zadelen met promotionele prietpraat, maar enkel bedoeld u te informeren, in uw eigen moerstaal, over een singer-songwriter die breekt met alle verdragen die gemaakt zijn in bestaande muziektradities.
Maak kennis met Joseph Parsons haarscherpe arrangementen en zijn diep gewortelde soundambities in de nieuwe microkosmische wereld van nu.
Wat ging eraan vooraf
De muziek van Joseph Parsons leerde ik in 1995 kennen via een Duits boekingskantoortje genaamd Barking Music. Christa Weller stuurde mij de CD Lies. Het, na nu blijkt tijdloos, semi-akoestische meesterwerkje met het poprock gedreven “Borderline”, het reflecterende “She” en “Dreams Of Valium”, waarin de martelgang van een westerling, die zijn materialistische droom najaagt, word bezongen, overtuigde van meet af aan. Met in zijn zak een demo van de opvolger daarvan “5am” besloot Parsons samen met Matt Servier op bas, in de herfst van 1997, voor het eerst door Europa te gaan toeren. Samen met Ad van Meurs (The Watchman)
organiseerden wij op Wicked Wednesday, in Café Mahieu in Nijmegen, een live concert. Nadat ik Parsons en Servier voor het eerst persoonlijk had ontmoet zorgde ik voor een passend verblijf in het knusse Bed & Breakfast etablissement van Annie en Toon Lentjes De Lavinde in Millingen aan de Rijn. Parsons en Co speelde gitaar en zongen diezelfde avond met een zelfovertuiging alsof we ze al jarenlang kenden. Zelfs Frank Boeijen kon zijn wel bekende Nederlandse emoties niet onderdrukken, hij schafte na afloop meteen een signeert exemplaar van de CD Lies aan. Na ruim vier weken Europa kon de balans worden opgemaakt. Eenentwintig zeer goed gerecenseerde liveoptreden, waarvan twee extra ingelast werden in Nederland. Voor “5am” werd een Europees platen en distributie contract afgesloten met Blue Rose Records in Duitsland. Geen gek debuut zou je zeggen. Zou dit de doorbraak zijn, moet hij zich toen afgevraagd hebben. Het bleek echter allemaal te mooi om waar te zijn. Nee, een Europese doorbraak zat er niet in, maar wel was daar de erkenning en waardering. Zeker in de door ons omringende landen blijkt Joseph Parsons, tot op de dag van vandaag, nog steeds welkome gast te zijn. Overtuig u zelf en neem maar eens een kijkje op www.josephparsons.de in Duitsland.
Nieuws
Op vrijdag 17 juni kwam Joseph Parsons met zijn pik splinter nieuwe achtste studioalbum ‘Hope For Centuries’. ‘Hope For Centuries’ is verkrijgbaar bij het onlangs opgerichte nieuwe label Meer Music Records en Rough Trade / India Media Group.
‘Hope For Centuries’, geproduceerd door Devin Greenwood (Steve Forbert, Nora Jones, Amos Lee), werd opgenomen in de Kawari Sound Studio in Philadelphia. De in sublieme vorm verkerende begeleidingsband sluit naadloos aan op Parsons karakteriserende stemgeluid. De internationaal gekleurde band bestaat uit drummer Sven Hansen (Duitsland), gitaarvirtuoos Ross Bellenoit (Amerika) en de uit Arnhem afkomstige bassnaren plukker Freddi Lubitz.
Bekijk “the making of” eens met Nederlandse ondertiteling. Het moet niet gekker worden…
Zijn albums
Michael B nam in 1989 zijn independent debuut album “Breathe” op in de Cadela Studios in Barcelona. Hoewel het album in Los Angeles werd gemixt klinkt dit album buitengewoon Europees. Geen productioneel hoogstaand werk maar de pure muzikale pit van meet af aan. Al gauw is Parsons te vinden op verschillende live podia in Philadelphia en omgeving. Niet voor niets verschijnt half jaren negentig “Live At The Tin Angel”. Het blijkt een voorbode te zijn geweest voor wat Parsons in 1995 op zijn tweede CD Lies zou neerzetten. De in geloof, liefde en politiek gedompelde, semi-akoestische uitgevoerde, liedjes die op deze CD staan leken elkaar te bijten. Maar het pakte anders uit “Net als Marvin Gaye, The Clash en Sly & The Family Stone, houd Parsons ervan een muzikaal bericht uit te sturen naar een menigte, om vervolgens diezelfde menigte in beweging te krijgen”, klonk het al gauw in het Amerikaanse muziektijdschrift The Performing Songwriter. Samen met producer John Wicks en mensen als Bet Williams, Donna Bostock, Pablo Batista, Alan Goldsher, Ronny Crawford en vele anderen maakte Parsons een uniek en tijdloos document. Toen Parsons in 1998 met 5am op de mark kwam klonk het “Echte emotie verpakt in een kleine film-noire scripts van vier minuten met als ouverture de fascinerende opener “Sister Moon”, met Soni Moreno van de a-capella groep Ulali, als absoluut hoogtepunt”. Parsons liedjes blijven een fascinerende tegenstrijdige onderstroom creëren. De soms humeurige melodieën worden voorzien met levensechte soms donkere tekstelementen waardoor zijn, niet allerdaagse composities, een enorme diepgang meekrijgen. Wie kennismaakt met de albums van Joseph Parsons hoort de Roots van de beste Amerikaanse rockmuziek die voortkomt uit de rijke tradities van de Folk, Blues en Countrymuziek. Bij ieder aangespoelde golf van immigranten gaven de meesters onder hen extra kleur aan dit multiculturele geluid. Dit alles bij elkaar brengen en het dan vervolgens vermengen met wat op het moment actueel is, daar ligt de uitdaging. Het beest africhten en het je eigen maken dat is het geluid die u tegen zult komen op Parsons derde ongetitelde album (Black Album) uit 1999. Achteraf gezien zag dit bloedstollende album misschien wel veel te vroeg het daglicht. De humeurige Roots uitstraling van dit album zouden vergeleken kunnen worden met een kostelijk zoetzuur mix die bestaat uit Jim White, Chuck Prophet en Gary Jules ingrediënten. In 2000 lijkt de tijd rijp een live overzichten uit te brengen. De CD’s Joseph Parsons “Live in Europe” zijn het gevolg. Het betroffen unplugged en met band opnamen die gemaakt werden tijdens zijn honderden live optredens in Europa en Amerika. Op de CD's zijn ondermeer ook live sessies te horen die opgenomen werden bij Omroep Gelderland en Radio Limburg. Ongeveer gelijktijdig met het uitbrengen van de live albums komt Parsons ook met een dubbel MP3 CD die titels meedragen Now & Then, The Best of Joseph Parsons Vol 1 & 2. Het overzicht schetst een prima beeld van 7 albums en 10 jaar hard labor. Of zoals Parsons het omschrijft “The tracks are mastered with cool cross fades in a dramatic sequence that makes this collection something to cherish”. De loep zuivere tracks “See Love Grow”, “Inside Out” en “Piracy” zijn beauty’s die hij nog nooit eerder op CD zette. Met The Vagabond Tales levert Parsons zijn vijfde studio album af. Met het liedje “Another Way Around” opent Parsons heel zelfverzekerd zijn nieuwe album. Meteen wordt duidelijk dat The Vagabond Tales zeer ambitieuze trekjes vertoont. De wereldreiziger Parsons, die ooit in Irak vertoefde, laat zijn herinneringen, in het liedje “Memories”, geheel de vrije loop. Alle muzikale ingrediënten, die we op Breathe (1989), Lies (1995), 5am (1998) en The Dark Album (1999) al aantroffen worden op The Vagabond Tales zeer vakkundig en eigentijds samengesmolten door Grammy winnaar Phil Nicolo (Amy Grant, The Hooters, Dog Eat Dog). Parsons uit de dag gegrepen teksten en zijn vertrouwde unieke stemgeluid vormen de stevige basis waarop de doorgaans stevige poprock composities van dit album gestoeld zijn. Het mag duidelijk zijn, The Vagabond Tales, richt zich ambitieus tot een grotere groep muziekliefhebbers. Het einde van de productielijn bleek nog lang niet in zicht want Blue Rose Records nam Joseph Parsons op tijdens zijn tournee door Duitsland in mei en juni 2005. De tape draaide tijdens een optreden in het “Laboratorium” in Stuttgart. The Joseph Parsons Squad Live met Kevin Hanson – guitar/vocals, Jim Miades – bass/vocals en Matt Muir – drums/vocals. Een uniek document, want de dubbel CD bevat ook liedje die Parsons samen maakte met Hardpan, en 4 Way Street. In Parijs, direct na de EU tournee, kropen bovengenoemde heren de geluidsstudio van Scott Bricklin in om Parsons nieuwe CD op te nemen. De meeste liedjes op The Fleury Sessions zijn, zoals ze dit dikwijls ook wel noemen, in “one take” opgenomen. Ze laten een stripped-down Joseph Parsons geluid horen. Toch is het geen akoestisch album geworden er worden pure basis instrumenten zoals akoestisch, elektrisch, basgitaar, drums, piano, keyboards en mondharmonica gebruikt. Door de vaak meerstemmige zang lonkt The Fleury Sessions stevig naar Parsons Hardpan project, maar dan wel met wat meer de nadruk op poprock accenten. Met de release Heavens Above staat Parsons weer met beide benen op de grond. Hij is zich ervan bewust geworden dat zijn liedjes niet overal even gemakkelijk ontvangen worden en dat de verwachtingen van hem en de mensen om hem heen daarvan veel te hoog gespannen waren. De liedjes blijven kleven en kunnen zo de hitlijsten in. Producer Davin Greenwood en mixer Phil Nicolo laten Parsons klinken zoals dat bij hem past, compact melodieus en niet deprimerend donker. Toegankelijker dan ooit, zonder dat ook maar één concessie gedaan wordt aan de zeggingskracht. Om zijn zevende studio CD Heavens Above te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, Ross Bellenoit op gitaar en lap steel, Freddi Lubitz op bas en Sven Hansen op drums het podium van Das Altes Schlachthaus. Met de microfoons op stand-by en tapes rolling on three nam Parsons zijn eerste live album op in tien jaar. Parsons noemt de uitkomsten, heel toepasselijk Slautherhouse Live. Het resultaat mag wederom gezien en gehoord worden. Het verzorgde dubbele digipack bevat eenentwintig tintelende Joseph Parsons hits. Parsons ontvouwd zijn eigenzinnige tijdloze liedjes met uiterste precisie. Zo navigeert hij je subtiel naar Marvin Gaye’s ‘What’s Going On’. Tja, en dan weet je meteen waarom men in Amerika vijftien jaar geleden al over Parsons schreef “Like Marvin Gaye, The Clash or Sly & The Family Stone, Parsons likes to set his message for the masses to a beat the masses can move to.” Hope For Centuries is Parsons achste studio plaat. ‘Hope For Centuries’, geproduceerd door Devin Greenwood (Steve Forbert, Nora Jones, Amos Lee), werd opgenomen in de Kawari Sound Studio in Philadelphia. De in sublieme vorm verkerende begeleidingsband sluit naadloos aan op Parsons karakteriserende stemgeluid. De internationaal gekleurde band bestaat uit drummer Sven Hansen (Duitsland), gitaarvirtuoos Ross Bellenoit (Amerika) en de uit Arnhem afkomstige bassnaren plukker Freddi Lubitz. Word vervolgd…
Alle hiernaast geprojecteerde CD’s van Joseph Parsons zijn verkrijgbaar via:
De vriendschap tussen de uit Philadelphia en Boston afkomstige singer-songwriters Joseph Parsons en Todd Thibaud ontstond in een periode toen Parsons op zoek was naar een groter publiek in de EU. In 2006 waren de rollen omgedraaid. Thibaud toerde meer dan één maand samen met The Joseph Parsons Band door de EU. Tijdens deze optredens namen de heren het heft in handen en namen even de tijd het aanwezige publiek te verwennen met een loepzuiver duo optreden. Gezien de overweldigende reacties is het ontstaan van het idee om samen een duo tournee te doen een logisch gevolg. Beide heren stapte, ergens in september 2007, een opnamestudio in Haverhill, Massachusetts binnen met de bedoeling een aantal liedjes in te studeren voor nu aan de orde zijnde tournee door Duitsland en Nederland. In drie dagen tijd namen beide heren, ondersteund door Jeff St. Pierre op bas en Milt Sutton op drums, een unieke set aan bijzonder nummers op. Klinkt eigenlijk best wel leuk, bedacht de platenbaas van het Duitse Blue Rose Records ineens. Gevolg een adembenemend en hoogstaand laid-back semi-akoestisch album waarop tien tracks staan te schitteren.
In 2001 komt het Duitse label Blue Rose Records met het bericht dat de heren Todd Thibaud, Chris Burroughs, Terry Lee Hale & Joseph Parsons onder de naam Hardpan gezamenlijk één CD uit gaan brengen. Joseph Parsons is het brein en bedenker van dit project. De Hardpanner, bijnaam van mijnwerkers in The Gold Rush dagen in California 1849, toerden door Europa en belanden met de CD op plaats 23 in de Americana Album Top 50 van 2002. Deze lijst werd samengesteld door de luisteraars van het populaire KRO radio 2 programma “American Connection”. In november 2003 verscheen Hardpan Live. De CD/DVD wordt CD van de week in hetzelfde radio programma.
Nagenoeg parallel aan bovengenoemd project sluit Parsons zich ook aan bij een ander gelegenheid formatie. 4 Way Street, verder bestaande uit de singer-songwriters Scott Bricklin, Ben Arnold en Jim Boggia, toert hij succesvol langs de oostkust van Amerika. Al vrij snel sluiten de mannen van 4 Way Street een Amerikaans platen en distributie deal af met het major label Sanctuary Records.
Samen met opnieuw Scott Bricklin, Ben Arnold en drummer Matt Muir zet Parsons de traditie voort. Het project heet US Rails. Nu met niemand minder dan Tom Gillam in de gelederen namen ze in 2009 net even ten zuiden van Parijs, een mengelmoes van knap geproduceerde pop, folk rock en R&B liedjes op.
Hope For Centuries “SO FAR SO GOOD”
Het grote genoegen begint meteen met Harbinger, een song waarop de satijnen bariton van Parsons zich in volle glorie ontplooit (‘Hé, een nieuwe cd van Madrugada?’ vroeg mijn vrouw). Die imponerende stem wordt geruggensteund door heerlijke gitaarloopjes van Ross Bellenoit, die een beduidend aandeel heeft in de sublieme klankkleur van Hope For Centuries. Liefde, in haar verwoestende en helende hoedanigheid, is de rode draad door een album dat niet voor niets Hope For Centuries heet. Of Parsons door deze plaat nu eindelijk eens de aandacht krijgt die hij al jarenlang verdient, blijft een open vraag. Misschien is hij daarvoor toch te veel bezig met muziek en te weinig met marketing. Gelukkig maar. Want met Hope For Centuries laat hij opnieuw horen dat hij een begenadigd zanger en songschrijver is. (Alt Country Forum, Martin Overheul)
Concludeer dat Hope For Centuries een lekker, helder geproduceerd, album is geworden. De plaat kent vooral een sterk begin. Harbinger is een mooi nummer met atmosferisch gitaarwerk. Runway is daarna een vroeg hoogtepunt, beetje dreigend met weer een hoofdrol voor gitarist Ross Bellenoit. More is een prachtige ballad (over de liefde natuurlijk). Vervolgens trekt Parsons in Roman & Michael ten strijde tegen de onverschillige houding van de overheid tegenover Aids. Naar het einde toe begint mijn aandacht wat te verflauwen, maar dan hebben we wel al veel moois gehoord. En zo komt het dus toch nog goed tussen Joseph Parsons en mij. Laat Hope For Centuries een nieuw begin zijn voor onze relatie. (Alt Country NL, Hugo Vogel)
Parsons schrijft intelligente teksten, van een hartverscheurende aanklacht tegen onze onverschilligheid ten opzichte van Aids (Roman & Michael) tot prachtige liefdesballades (luister naar de bloedstollend mooie tweestemmige zang in Float!). Van bijna fluisterend en ingetogen tot snoeihard rockend, en alles met evenveel overtuiging. Rock, met een beetje folk hier, een vleugje blues daar en een druppeltje jazz om het af te maken. Geef dit plaatje even de tijd om te groeien, en je bent fan voor het leven van deze Joseph Parsons, poprocker par excellence. (MoorsMagazine, Holly Moors)
De liedjes en de zang van Joseph Parsons roepen vergelijkingen op met Neil Diamond, John Hiatt en met Moody Blues-zanger Justin Hayward ('The Meditation'). Zijn teksten zijn niet altijd licht verteerbaar. De gelovige achtergrond van Parsons is hoorbaar in 'Spiritual', 'The Meditation' en 'SingSingSing', liedjes die door de muzikale verpakking niet klinken als gospel. 'Broken Vows' is gebaseerd op een gedicht van Lady Gregory, een Ierse toneelschrijfster. Het gedurfde instrumentale 'Design For Life' zorgt voor een scheidslijn op het album; het vormt de inleiding voor het ongepolijste 'Broken Vows'. Afsluiter 'SingSingSing' roept een heerlijk gevoel op van een enorm uitgestrekte vlakte. (8 Weekly)
Ondanks lovende kritieken kreeg Joseph Parsons, in Benelux, tot nu toe niet echt een voet aan de grond. Met de komst van Parsons nieuwe CD “Hope For Centuries”, geproduceerd door Devin Greenwood (Nora Jones, Amos Lee), gaat daar verandering in gaat komen. Parsons boort op deze CD een nieuw publiek aan. De opener ‘Harbinger’ en het daaropvolgende ‘Runway’ geven dit direct aan. Het opzwepende liedje ‘Roman & Michael’, is een waargebeurd verhaal over de eerste jaren van Aids. De tekst van ‘Broken Vows’ is een meesterlijk Iers gedicht van toneelschrijfster Lady Gregory. Parsons gaat daar een vocaal duel aan tussen het gesproken woord en een fenomenale trip-hop. Van songs ‘Spiritual’, ‘The Meditation’ en het slotstuk ‘SingSingSing’ druipt de afkomst van deze in Monroe, Louisiana geboren en getogen tekstdichter af. (PlatoMania)
Parsons slaagt er (samen met zijn band) wonderwel in om van 13 gedragen songs toch een eenheid te smeden die, ofschoon zwaar op de maag, toch voor eenieder goed te behappen is. De man verstaat de kunst om aandacht op te eisen zonder al te veel vermoeien, zonder aanstellerig te zijn. Zijn nummers geven dan ook veel terug: ze entertainen door hun verhalende vorm en bieden tegelijk overpeinzing voor wie dat wil. ‘Hope For Centuries’ is een compleet en rijk album. Net zo goed geschikt voor mensen die de dansvloer graag gebruiken voor slowdancing, als voor de eenling die graag wegzinkt in zijn luie stoel, enkel vergezeld door een goed glas whisky. (Ekaya Music Magazine, Edward Kobus)
Heavens Above had moeten zorgen voor de grote doorbraak van Joseph Parsons en wanneer je hoort hoe goed deze plaat is, is niet te verklaren waarom deze doorbraak is uitgebleven. "Hope For Centuries" is een plaat die een regenachtige dag omtovert in een mooie zomerdag en een warme zomerdag voorziet van pure magie. Na een aantal bescheiden pareltjes moet deze glimmende diamant maar worden opgepikt door heel wat liefhebbers van perfecte popmuziek, je krijgt er zeker geen spijt van. (RootsTime, Freddy Celis)
Kortom, Hope For Centuries is zo’n plaat die normaal gesproken overwegend positieve recensies krijgt, door flink wat muziekliefhebbers wordt opgepikt en waaraan eigenlijk niemand zich een buil kan vallen. Normaal gesproken gaat tot dusver helaas niet op voor Joseph Parsons, maar dat moet met het uitstekende Hope For Centuries eindelijk maar eens gaan veranderen. (Krenten uit de Pop, Erwin Zijleman)
Diepzinnigheid verpakt in licht verteerbare muzikale kost, echt iets voor fijnproevers! Wat steviger kan het hier echter zeker ook. Of wat te denken van het verbeten, meer uitgespuwde dan gezongen “Broken Vows”, het zenuwachtige “The Meditation” en het ook al onder een veelzeggende vlag varende “Cruel Hard World”, waarin het centrale thema hier, hopen, maar dan wel een beetje tegen beter weten in, wel erg nadrukkelijk aan bod komt. Het zijn slechts drie van de vele liedjes op “Hope For Centuries”, waarin Parsons wat ons betreft zijn reputatie van uitstekende songsmid wederom alle eer weet aan te doen. Hoog tijd eigenlijk, dat de beste man inderdaad eens op wat grotere schaal gaat doorbreken! Het geschikte materiaal daartoe lijkt hij hiermee alvast in handen te houden. (3,5**** CTRL Alt Country België, Benny Metten)
Ik heb een hekel om artiesten te vergelijken, maar diegene die hem nog niet kennen, zijn stem is van rustgevende factor, vergelijkbaar met een mix van Gordon Lightfoot en Justin Hayward. De opener ‘Harbinger’ begint mysterieus om dan over te gaan in een zoetgevooisd nummer wat weergeeft wat ik hierboven al beschreef. In ‘Runway’ probeert jij te vluchten voor het harder worden van de maatschappij, op een schitterende wijze vertolkt met mooie backgroundvocals en een gierende gitaar en moet dan ook op een iets hoger volume worden gedraaid. Deze lijn wordt doorgetrokken in Çruel hard world’ Bij ‘More’ waan ik me even terug in de tijd bij de Moody Blues, evenals ‘Roman & Michael’ echt een waanzinnig mooi nummer. ‘Color of love’ is een zeer ingetogen nummer evenals ‘Float’ en ‘Never knows’ . ‘Design for life’ is een lekker zweverig instrumentaaltje tussendoortje, gevolgd door her mystiek klinkende ‘Broken vows. ‘Spiritual’, de titel zegt genoeg, is een lekker nummer met mooie wendingen in de muziek door akoestisch gitaar, harmonica en de ritmesectie om dan ook nog even de elektrische gitaar er doorheen laten knallen. ‘Meditation’ en ‘SingSingSing’ hoef ik al niet meer te beschrijven. Het is een heerlijk ontspannen album geworden, dat zeker op momenten dat er gerelaxt moet worden in de cd speler belandt. Op ‘Broken Vows’ na zijn alle songs door Joseph zelf geschreven. (VanEckBlues, Jan van Eck)
Nee, absoluut geen familie van. Deze pagina is niet bedoeld om u op te zadelen met promotionele prietpraat, maar enkel bedoeld u te informeren, in uw eigen moerstaal, over een singer-songwriter die breekt met alle verdragen die gemaakt zijn in bestaande muziektradities. 
organiseerden wij op Wicked Wednesday, in Café Mahieu in Nijmegen, een live concert. Nadat ik Parsons en Servier voor het eerst persoonlijk had ontmoet zorgde ik voor een passend verblijf in het knusse Bed & Breakfast etablissement van Annie en Toon Lentjes 
Op vrijdag 17 juni kwam Joseph Parsons met zijn pik splinter nieuwe achtste studioalbum ‘Hope For Centuries’. ‘Hope For Centuries’ is verkrijgbaar bij het onlangs opgerichte nieuwe label 
