Ik doel dan in dit Real Roots Cafémilieu op het hebben van een muzikale smaak.
Sommige recensenten willen ons hun smaak wel door de strot duwen, zo belangwekkend en vooral 'vernieuwend' is hun lekkere hapje.
De redactie van OOR noemt als een van de namen die er in 2007 toe deden die van Patrick Watson. Volgens HEAVEN brengt hij zelfs weer wat vertrouwen terug in de "zo geborneerde" popindustrie. Nieuwsgierig geworden ga ik dan toch maar even luisteren naar Patrick's 'Close To Paradise'. Ik hoor zeer verzorgde, maar ook erg vervelende (in de meest letterlijke betekenis van het woord) muziek. Namen als Jeff Buckley, Erik Satie en Antony & the Johnsons duiken vaak op in de besprekingen van deze cd. Zat ik destijds bij het beluisteren van de eerste noten van Antony's 'I Am A Bird Now' gelijk op het puntje van mijn stoel bij Patrick slaat gelijk de verveling toe, het dreutelt maar door!
Hoewel Amy Winehouse (zie foto) haar "Back To Black" de Amazing Top Ten 2007 niet haalde, wordt deze cd door meerdere respondenten in hun lijstje gezet. De door mij zeer gewaardeerde muziekliefhebber Hubert van Hoof zette haar zelfs op nummer 1. Toch maar weer eens gaan herbeluisteren. En? Ach, aardige plaat. In een imitatie-Phil Spector-Wall of Soundproductie hoor ik een jarenzestigstem á la Shirley Bassey, zelfs de naam van Nancy Sinatra borrelt naar boven, met introotjes die me terug doen verlangen naar de gouden tijden van The Supremes. Vervelen doet de cd me niet. Boeien ook niet.
Nynke Laverman wordt door een lid van ons DreamTeam, die haar live hoorde zingen, omschreven als "ze bezorgde me kippenvel!" Terwijl ik dan slechts aanstellerige mooizingerij hoor.
