BLAZE; ontluisterend verhaal over een junk en ode aan een fantastische componist

De eerste scène van Blaze zet de toon voor de film. In een studio zit Blaze Foley stomdronken achter een drumstel. Hij slaat een onsamenhangend ritme en brabbelt wat woorden. Studiotijd wordt verbrast. Uiteindelijk zet de producer de opnames stil. De dronkenlap slaat verder en verslaat zeker niet voor het eerst de artiest. Op een balustrade zitten wat muzikanten. Blaze Foley heeft wat vrienden uitgenodigd. Er wordt gebabbeld en gemusiceerd. Prachtige, vaak kleine liedjes komen voorbij. Countrymuziek van het allerfijnste soort klinkt. De dieren in de struiken spitsen de oren en blijven luisteren.

In een radiostudio vertelt muzikant en countrylegende Townes Van Zandt over zijn nieuwe langspeler No Deeper Blue. Hij vertelt de presentator, een kleine rol van regisseur Ethan Hawke, dat het nummer ‘Blaze’s Blues’ een ode is aan zijn overleden vriend Blaze Foley. Er wordt geschakeld naar een klein podium in zomaar een bar ergens in Texas. Foley staat aangeschoten op de planken en blijft maar praten. Het publiek wil muziek en Foley geeft de fans niet wat ze willen horen. Niet voor de eerste keer ontspoort een optreden door drank of drugs.

Vier scènes uit de rolprent die over de muzikant Blaze Foley is gemaakt. Foley werd als Michael David Fuller geboren op 18 december 1949 en overleed op 1 februari 1989. De componist en gitarist schreef liedjes voor twee singels, een langspeler en een cassette. Postuum zijn er op de labels Fat Possum Records en Lost Art Records nog opnames verschenen.

Regisseur Ethan Hawke heeft met de film Blaze vooral voor sfeer gekozen. Het liefdesverhaal van Sybil Rosen, een rol van Alia Shawkat en Foley, gespeeld door Ben Dickey, is geloofwaardig en mooi gefilmd. Rosen wordt verliefd op Foley bij de eerste beluistering van een van zijn liedjes. Ze blijft de alcoholist, vreemdganger en groot gebruiker van drugs trouw tot het einde. Zo is Blaze een film met prachtige muziek van een zuipende, veel liegende junk. Het rolletje van Kris Kristofferson als wegkwijnende vader in een verzorgingstehuis is hilarisch.

Bij optredens was Blaze Foley meerdere malen een veel pratende, vervelende zuiplap. Eindeloos kon hij het intro van een song uitstellen. En maar lullen en de bezoekers provoceren. Als Foley op een podium na veel te veel woorden eindelijk een nummer inzet, is te horen dat hij een fantastische componist en gitarist was. Blaze is een overtuigende film geworden over een dolend, muzikaal genie. Duidelijk is dat de film aan kracht zou hebben gewonnen bij wat meer liedjes en minder handgemeen. Die keuze heeft regisseur Ethan Hawke gemaakt. Wat uiteindelijk overblijft zijn de grandioze liedjes. De soundtrack van Blaze zal de beelden overleven.

Vinylprijzen en releases in Japan

In een bioscoopstoel vertelt een fan voor de aanvang van Blaze over een reis naar Austin, Texas. Hij vertelt enthousiast over een lijst aankopen. De man schudt een file aan namen uit de mouw. En natuurlijk heeft hij bij een van zijn idolen op de huiskamervloer geslapen. Het is goed om te luisteren naar fans van Blaze Foley. Echte muziekliefhebbers bestaan nog!

(Blaze is vanaf 17 januari 2019 in de Nederlandse bioscopen te zien.)

Jaks Schuit Auteur