The Black Sorrows, Citizen John

Om en nabij de 35 jaar bestaat de Australische band The Black Sorrows al. Nee, niet nog steeds in de originele bezetting. Daarvan is slechts Joe Camilleri de enige overgeblevene, maar ook de belangrijkste. De voormalige voorman van midden-seventiesgroep Jo Jo Zep & the Falcons schrijft namelijk alle muziek voor Citizen John. Bovendien zingt hij alles, speelt gitaar, sax en mondharmonica en produceert het geheel samen met toetsenist John McAll. Teksten schrijven laat hij over aan ouwe muziekmaat Nick Smith. In Australië valt vanaf het allereerste begin van de band de bluesy muziek in de smaak. Hitlijstnoteringen en prijzen aldaar, maar niet in Europa, waar vrijwel niemand er een been in ziet of sterker: niet eens kent. Misschien dat daar verandering in komt, nu de groep door het Duitse Blue Rose is geadopteerd en belangrijker: Joe Camilleri schijnt verlost van vliegangst – waardoor een oversteek er inzit.

Het album biedt dertien verzorgde, warme en toegankelijke bluesy blue eyed soul liedjes. Wednesday’s Child– dat JJ Cale/Mark Knopfler-trekjes bezit – is de goed gekozen opener voor de relaxte toonzetting van het album. De soul ‘n’ blues in Lover I Surrender roept Robert Cray in herinnering. De cover van Nina Simone’s Do I Move You, krijgt een mooie slow-blues uitvoering. Hemelse gospelklanken begeleiden de licht smachtende zang in – waartoe anders – Messi ah. Aardser is het heerlijk ritmische Silvio, de verassende popsoulcover van Bob Dylan, met slide gitaar en achtergrondvocalen in een prominente rol. Storm The Bastille klinkt minder spannend, dan de titel suggereert. We Below The Heaven raakt met smooth koperwerk aan het kerstsentiment. Koortjes en laag brommende saxofoon zijn de sexy ingrediënten in het titelnummer, in casu croonende Dr. John-achtige zang en gestolen piano-intro van Riders On The Storm van The Doors. Uitbundig klinkende bras- en dixieland kleuren Brother Moses Sister Mae. Month of Sundays is een vaag romantisch rhythm & blues niemendalletje. Kwesties? Sluit je ogen en de wereld is (voor even) ver weg, zo lijkt de boodschap in Worlds Away. Het album eindig met de mooie, buitengewoon trage cover van Mississippi Sheiks’ Sitting On Top of the World, waarin Camilleri zingt als ene John Lee Hooker. Sitting On Top of the World….. dat zou Camilleri c.s. na dit 21ste albums van harte gegund zijn. Citizen John is gewoon een goeie, tijdloze plaat. (Blue Rose records)