Michelle Lewis, All That’s Left

Michelle Lewis woont en werkt in Los Angeles, maar heeft een gedegen muziekopleiding aan de fameuze Berklee College of Music in Boston achter de rug. Haar fingerpicking gitaarspel is daar gevormd. Sinds haar debuut in 2004 (‘This Time Around’) verschenen twee EP’s, een full-length CD, ‘The Parts Of Us That Still Remain’ (2014) en nu dus het prachtige ‘All That’s Left’, waarvan de sfeer, de songs, de zang en de begeleiding mij in positieve zin hebben verrast. Om met de begeleiding te beginnen, naast Michelle op – naast gitaren – een aantal verrassende instrumenten (organelle, farfisa, piano organ, moog bass, nord modular G2 en casio sk-1) horen we mede-producer Anthony J. Resta van Duran Duran (elektrische gitaar, drums, percussie, programming, keyboards, moog bass, elektrische bas en piano) en verder bijdragen op cello, accordeon en nog wat gitaar, bas en piano. Michelle heeft een aangename, lieve stem met daarin een flinke dosis emotie en warmte. Voeg daarbij het feit dat ze schitterende liedjes schrijft en dat de begeleiding door al die bijzondere instrumenten een warme meerwaarde heeft. Zeven van de songs schreef Michelle alleen, twee samen met Robby Hecht uit Nashville (waaronder het heerlijk huppelende in duetvorm (met Hecht) gezongen ‘In Love Again’ (juweeltje, een van mijn favorieten, naast het minstens even heerlijke ‘You And Me’) en het mooie popliedje ‘Push On’. Nu ik het toch noem, de muziek van Michelle bevindt zich in het rustige grensgebied van folk en pop. Er staat een cover op de CD en wat voor een: een prachtige folkversie van Bruce Springsteen’s Dancing In The Dark’ (van ‘Nebraska’).

Nogmaals, voor mij was ‘All That’s Left’ een van de aangenaamste verrassingen van 2018. Ga luisteren en oordeel zelf! Dit is subtiel en prachtig! (Independent)

Fred Schmale Auteur