The Yearlings, Skywriting

Mooi nieuws vind ik het. Na een afwezigheid van twaalf jaar is de alt. countryformatie The Yearlings terug. En in de oorspronkelijke bezetting nog wel. Maar het nieuws is nóg mooier, omdat ze met Skywriting een meesterlijke plaat heeft gemaakt. Dat is na zo’n lange tijd sowieso heel knap, te meer nog omdat de twee voorgangers, het gelijknamige debuut in 2002 en ‘Utrecht’ – genoemd naar hun woonplaats – in 2004, kwalitatief ook al niet misselijk zijn. Waar het een ‘pauze voor de eeuwigheid’ zou betreffen, verrast de band ons met een album dat twaalf overheerlijke liedjes bevat. Ik bedoel échte liedjes. Die van een kop en een staart, onweerstaanbare, frisse melodieën, heerlijke refreinen en – weliswaar lichtvoetig van toon – gegoten in een warme, energieke en ruimtelijke productie. De meeste pareltjes zijn van de hand van Olaf Koeneman (die alle persoonlijk getinte teksten schreef) en de aan enkele liedjes meeschrijvende Niels Goudswaard. Beiden imponeren op gitaar of mandoline en eveneens door hun kostelijk (meer)stemmige zang. Grandioze ondersteuning is er van bassist Herman Gaaff, drummer Leon Geuyen, dobrospeler, slide gitarist, toetsenist Bertram Mourits en –additioneel – pedal steelgitarist René van Barneveld. In vergelijking met hun vorige werk klinkt hun country popversie geëigende, spontaner en compacter, zijn de melodieën vloeiender, rustiger en directer, en is de sfeer bepaald sensitief en weemoedig te noemen.

Skywriting is het meest ragfijne en sprankelende alt. countryalbum, dat ik in 2018 heb gehoord. Wie weet blijkt het een nederklassieker in wording. (Lonely Sounds Records/Sonic Rendevous)