Sleepwater, Here We Are, Where Are We

De Brabantse groep Sleepwater rondom zanger-liedjesschrijver Ad Opstals deed er zes jaar over om het derde album Here We Are, Where Are We te lanceren. Kennelijke redenen, na het gelijknamige debuut in 2010 en het tweede album Sunwritten in 2012, liep het een tijdje stroef in de privésfeer van enige bandleden en in de band zelf. Over het eerste punt wordt ingegaan in nummers met songtitels als Winterheart, You’re gone of Never heart over mind. En komt het vertrek van bassist en broer Wil Opstals aan de orde – hij begon een eigen groep, en dat van gitarist Ernst van Nieuwburg. Beiden zijn vervangen door bassist Edwin Paanakker en gitarist Frans Haarmeijer.

De naam Sleepwater is een niet bestaand, maar tegendraads gekozen Engels woord. Tegendraadsheid klinkt ook door in hun muziek. Ik heb vaak en met aandacht naar de plaat geluisterd, maar het wil maar niet vlotten tussen mij en het album. Niet makkelijk om precies de vinger erop te leggen. Toch maar een poging. Samenvattend:  de muziek is een brede waaier van genres uit country, folk, (indie)rock en pop, die leidt tot gefragmenteerd opgebouwde liedjes, overvolle instrumentale begeleiding (gitaren, bas, drums, cello, mandoline, toetsen, pedal steel, achtergrondvocalen) en onrustige dynamiek. Met als eindresultaat een rommelig, wat amorf klinkend album. Echo’s van The Beatles, The Velvet Underground, The Band, Luke Doucet, The Cure, The Fatal Flowers en van psychedelische sixties-West Coastbands, golven over elkaar heen, uitmondend in een tamelijk breed uitgemeten omlijsting – van grimmig tot vriendelijk, van tumultueus tot zoetsappig. Voor mijn gevoel wil Ad Opstals te veel muziek in zijn liedjes kwijt. (eigen beheer)