David Philips, Get Along

Dit keer dragen de liedjes van David Philips niet uitsluitend het profiel van ‘man met gitaar’. De Engelsman, die al sinds jaar en dag in Barcelona woont,  begeleidt zichzelf op zijn meest recente album Get Along  – naast de gebruikelijk aanwezige akoestische gitaar – ook meermaals op elektrische gitaar, bas en drums. Een alleskunner, want hij heeft elk instrument eigenhandig ingespeeld, opgenomen, geproduceerd en ook het artwork is van zijn hand. Muzikaal betekent dat een voller, gevarieerder geluid en een melodierijkere uitwerking. Daardoor is er meer aan te beleven. Dat hij qua genres van vele markten thuis is, blijkt andermaal uit de sterke collectie songs – een eclectische mix van folk, blues, funk, soul en jazz, als knappe kruisbestuiving. Dertien songs bevat Get Along, waarvan acht nieuwe, twee remakes en drie akoestische demoversies, als bonus.

My Gravity is een heerlijke funky opener, gevolgd door pakkende melodieën in Friends Like You en This Time, waarin zijn prachtige – aan Jeffrey Foucault gelijkende – bariton schittert. De lome swing van het jazzy Another Day en het melodisch ingehouden, fraai akoestische As Long As We Get representeren het sterkst de romantische sfeer van het album. Subtiel klinken de solootjes op elektrische gitaar en lekker vegende drums in Trim. Het instrumentale Red On Yellow is muzikaal-technisch een juweeltje, vooral door zijn fabelachtige gitaartechniek – en daverend slagwerk. Het heerlijk zwoele blues-themaatje van Nowhere sluit de reeks nieuwe songs af.

De nummers This Time, My Gravity en Nowhere zijn in een geheel akoestisch arrangement opnieuw als demo te beluisteren. Wat mij betreft niet per se van toegevoegde waarde, omdat ik nou eenmaal liever een bandgeluid hoor. Desondanks, een geslaagde plaat. (Black Tan Records)