Rodney Crowell, Christmas Everywhere

“ Ik zal blij zijn als de kerstdagen weer voorbij zijn”, verzuchtte mijn moeder meer dan eens, zodra de kerststress haar teveel werd. Ik moet eraan terugdenken tijdens het horen van Let’s Skip Christmas This Year, een liedje dat staat op het kerstalbum Christmas Everywhere van Rodney Crowell. Deze songtitel drukt het gedoe rond de (schijn)heilige feestdag aardig uit. Gedoe inderdaad, in alle soorten en maten: wat doen we met opa en oma, wat met de schoonouders, wat op tafel gezet, wat voor cadeaus, hoe houden we het gezellig. Om nog maar te zwijgen van het valse sentiment ‘ vrede op aarde’, dat bestaat bij de gratie van commercieel belang, waar mening kerst cynicus, zoals Rodney Crowell, (ik ook trouwens) nochtans aan bijdraagt.

In zijn geval door het uitbrengen van een kerstalbum voor onder de boom, in waarschijnlijk de stellige hoop op een klinkend verkoopresultaat. Lang geleden maakte gospelzangeres Mahalia Jackson een geweldige kerstalbum. Daar had het bij kunnen en moeten blijven, eigenlijk. Maar voor vele ‘zichzelf respecterende’ muzikanten is hun carrière gelukt noch voltooid zonder een kerstplaat te hebben afgeleverd. Dat vindt in dezen ook de wel degelijk door velen gewaardeerde singer-songwriter uit Houston, Texas. Hij had nog een flard muziek en ‘n bijtend tekstje liggen. Waarom het materiaal dan niet opgetuigd met goed smakende deuntjes in de vormen van jazzy swing, suikerzoete ballades, countrybehangetje, funky hoorns, pittig rock ‘n’ rolletje, dansende boogie woogie of her en der ‘n gierend gitaartje? Het moet gezegd: het album is best aardig. Goed genoeg om de plaat tijdens het kerstdiner eens op te zetten, hem vervolgens tussen bal en piek op te bergen en aankomende zomer weer voor de dag te halen. Dat laatste is logisch, omdat de commercie elk jaar meer werk maakt van hun missie ‘vrede op aarde’. En die is pas geslaagd zodra er het hele jaar door een spar in huis staat. Nee, geen o dennenboom.