Annie Oakley, Words We Mean

Annie Oakley? Ik moest het even opzoeken. Wat ik dacht is het niet. Geen muzikante, maar de naam van een in kringen van Buffalo Bill verkerende scherpschutster in de 19de eeuw, waar vandaag de dag een Amerikaans damestrio uit Oklahoma achter schuilgaat. Echter, de zachte, droefgeestige liedjes hebben in de verste verte geen enkele associatie met deze – naar verluidt – legendarische schietattractie, of het moet ‘trefzekerheid’ zijn als eindresultaat. De vaste groep bestaat naast de tweelingzussen Sophia en Grace Babb  (beiden zang, rhythm en sologitaar), uit hun vriendin Nia Personette (viool en harmoniezang), aangevuld met begeleiders op steelgitaar, piano, banjo, bas en drums.

Words We Mean is het eerste album, dat een dozijn alternatieve folk gestileerde liedjes herbergt – zoals ze het zelf omschrijven, maar aan die beschrijving gerust het woord ‘slow’ kan worden toegevoegd. Evenals de termen ‘heftig’ en ‘verdrietig’ als het om de songteksten gaat. De albumtitel klinkt niet voor niets zo ernstig serieus, want die namelijk refereert vooral aan de zelfverkozen dood van hun vader, als ze 14 jaar oud zijn. Op aandringen van hun moeder gaan ze door die traumatische ervaring muziek maken, als uitlaatklep. Later zal Nia Personette bij hen aansluiten, van wie vlak dáárvoor de vader eveneens is overleden. Als eerste proeven van bekwaamheid brengen de dames twee mini-albums uit, waarna onlangs de release volgt van onderhavige plaat. Door de indruk makende teksten over verlies en verwerking, ademt de beurtelingse akoestische- en elektrische instrumentatie een en al melancholie, die bovendien een fijn passend raamwerk blijkt voor de kraakhelder en buitengewoon mooi gezongen harmonieën. En alsof er nog niet genoeg te betreuren is, is er de verwijdering tussen de zussen en hun broer. Ontstaan door de vergiftigde, tweespalt veroorzakende, politieke atmosfeer in de VS. Annie Oakley weet je te raken. (Independent)