TakeRoot Festival maakt verjongingskuur door

De 21ste editie van het Americana Festival TakeRoot was zo goed als uitverkocht (dus net geen 3000 bezoekers). Een groot succes voor de organisatie, die hun jarenlange liefde voor de rootsmuziek beloond ziet. Wat vooral opviel was de verjonging van het publiek. Niet alleen grijsaards met dikke buiken (zoals mijn persoontje)…nee, de jeugd heeft ook belangstelling voor pure muziek met een flinke lading authenticiteit. Een tendens die hopelijk in de toekomst doorzet.

Dit jaar waren er voor het eerst zes podia, waarop muziek werd gespeeld. Liefst 24 acts stonden er op het affiche, waarbij de komst van Father John Misty de grootste trekker (bij de jongeren?) was. Het was dus lekker druk in de Oosterpoort en dat gaf logistieke probleempjes. Voor een hapje eten moest men geduld hebben en wachten in flinke rijen. Het betekende voor mij dat ik pas rond half elf de plaatselijke delicatesse, de Groningse Eierbal, kon verorberen. Maar ach, het gaat dus om de muziek en dan neem je een lege maag op de koop toe.

John Moreland

In de grote zaal speelde John Moreland in zijn eentje. De troubadour uit Tulsa, Oklahoma was speciaal voor TakeRoot  overgevlogen. John, gezeten op een ronde kruk, die gezien zijn flinke postuur nauwelijks paste, , boeit met zijn ontroerende verhalende liedjes. Hij speelt mooi gitaar, maar het is vooral die immens gruizige stem die je bij je strot pakt. Fraaie liedjes als God’s Medicine en Avalon worden door het goed luisterende publiek positief ontvangen. Moreland eindigt zijn set met de prachtige song 3.59am.

Gold Star

In de binnen zaal was ik er vroeg bij om voor het eerst van mijn leven Gold Star te bekijken. Marlon Rabenreither is de man achter deze band uit Los Angeles. Ik ben een fan van Gold Star’s album Big Blue. Een heerlijke schijf vol melodieuze 70’er jaren Westcoast-pop. Marlon speelde een aantal tracks solo, zoals de nummers The Strangler en Chinatown. Een bassist en drummer deden mee met de pittiger klinkende tracks.

Aaron Lee Tasjan

De grootste verrassing van de avond was Aaron Lee Tasjan. Deze extraverte zanger uit Californië zorgde voor een energieke powerpop-show. Aaron gekleed in een opvallende luipaard-capuchon zette met zijn band de boel op zijn kop. Hij had een gitarist bij zich die zich helemaal kon uitleven. In het lange stompertje Ready To Kill ging Aaron op zijn gitaar ook helemaal loose. The Dangerous Kid was voorts een opvallend nummer in deze set vol dynamische muziek.

Neko Case

In de kleine zaal was ik ruimschoots van te voren aanwezig om de Amerikaanse zangeres Neko Case na lange tijd weer eens live te zien. Ik had een mooie zitplaats vlak voor de geluidsman. Dit was het concert waar ik het meeste naar uitkeek. Neko had een geweldige grote band meegenomen met onder meer twee zangeressen (Rachel Flotard en Shelley Short) en uiteraard haar buddy “good old” Jon Rauhouse (gitaar en steel). Neko speelde veel nummers van haar laatste geweldige album Hell-On. De prachtige harmonieën van de drie dames kwamen onder meer tot uiting in geweldige nummers als Bad Luck, Hell-On en Winnie. Helaas werd het concert ernstig verstoord door de bas-terreur. Twee keer heel hard schreeuwen naar de geluidsman achter mij: Kan de bas wat lager? leverde niets op. Doodzonde van een prachtig optreden met andere, mooie momenten als Hold On en het rockertje Loretta.

Father John Misty

De grote zaal was praktisch vol aan het begin van het concert van Father John Misty. Naarmate het concert vorderde kwam er wat meer ruimte. Waarschijnlijk was het optreden te weinig Americana, waardoor mensen afhaakten. Anderzijds speelde mee dat de meeste songs van Father John Misty een slow tempo hadden waarbij een bepaalde climax wellicht gemist werd. Daar kon zelfs de enorme lichtshow niet aan helpen. Zelden was er zo’n grote lichtshow op TakeRoot. Persoonlijk heb ik wel genoten van de theatrale show van de man in het witte pak. De showman had ook nog een leuke kwinkslag. Wat is Americana? vroeg hij het publiek. Het antwoord: Americana is muziek die wordt gemaakt door Amerikanen, waar alleen in Europa naar geluisterd wordt. Father John Misty had een flinke band meegenomen , waardoor de emotionele liedjes nog meer kleur ontvingen. Het was genieten bij de prachtige uitvoeringen van fraaie songs als Hangout At The Gallows en Mr. Tillman.

The Americans

Bij het laatste uur van TakeRoot was het een moeilijke keuze namelijk The Americans of Marlon Williams. Ik besloot maar een beetje heen en weer te hoppen. The Americans hadden vorig jaar zoveel indruk gemaakt dat zij dit jaar weer werden uitgenodigd. Een heerlijk pittig bandje dat wat mij betreft volgend jaar weer mag komen.

Marlon Williams

Het optreden van Marlon Williams vond ik verrassend goed. Een tijdje geleden klonk deze muzikant uit Nieuw Zeeland nog als een gereanimeerde Woody Guthrie of Hank Williams. Nu klonk hij met zijn energieke kwartet heel modern en lijkt Williams zijn eigen stijl te hebben gevonden. Leuk was onder meer de bewerking van Barry Gibb’s Carried Away, waarbij de bassist vocaal een bijdrage leverde met zijn hoge stemmetje.

Zo kwam er een eind aan een lange muziekavond met veel afwisseling. Voldaan reed ik naar huis en bleef bij mij alleen nog de vraag over na zoveel soorten muziek: Wat is Americana eigenlijk……

Foto’s gemaakt door PrickenPics

Paul Jonker Auteur