Gregory Alan Isakov, Evening Machines

Het lijkt een eeuwigheid geleden! Een muziekpodium waar je andere mensen kan inspireren en zelf geïnspireerd worden. Podium Roepaen in Ottersum voldeed ruimschoots aan die norm. Het was daar dat we Gregory Alan Isakov voor het laatst live aan het werk zagen. Met aan zijn zijde Ramaya Soskin (zang en elektrisch gitaar) en Bonnie Paine (zang, wasbord, en zingende zaag) wist hij, ruim ander half lang, een volle zaal dood stil te krijgen. Wat een show, wat jammer van de teloorgang van dit podium.

Wat heeft dit allemaal te maken met Isakov’s nieuwe plaat Evening Machines? Alles, voor diegene die tenminste de tijd nemen om er naar te luisteren. Het is Isakov’s vierde studioalbum en zijn eerste in vijf jaar. De twaalf liedjes die op Evening Machines staan komen, door de melancholische toonzetting, in het begin wat somber over. Isakov daarover, “Ik werkte tot diep in de nacht aan mijn muziek. De muziek raakt de avond en overspand de nacht.” Het is het handelsmerk van Gregory Alan Isakov. Met deze, relatief klein gehouden nummers, betoverd hij zijn niet alleen zijn publiek, maar ook de locaties waar hij optreed. Deze man leeft zicht in waar hij is.

We luisterden meerdere malen naar het heerlijk waaiende Caves. Het is een genot om naar te luisteren en typerend hoe Isakov zijn werkwijze onderstreept. “let’s hear the stars do their talking” en aan het einde “let’s put all these words away”. Wat houd je dan over? Verrassend klinkt ook het liedje Chemicals. Klein maar fijn! De leegte weet wie ik ben en waar ik woon. “Was it just chemicals in my head”. De nachtelijke eenzaamheid van een gepatenteerde singer-songwriter die absoluut niet over een nacht ijs is gegaan. Sterker nog in Dark Dark Dark zingt hij twee coupletten en twee keer het refrein. Zonder een brug te slaan hoor ik de liedjes in mijn zak gewoon uit elkaar vallen. De creatieve geest raapt dan vervolgens songs als Too Far Away en het verstillende Where You Gonna Go van de grond. Prachtig!

Gregory Alan Isakov staat op 27 november, samen met Joe Purdy, in Paradiso in Amsterdam. Ik kreeg dus een flashback! Het lijkt verdorie wel het “Paradiso van het oosten” riep ooit een popjournalist bij De Gelderlander. Het overkomt je niet vaak dat je twee van zulke singer-songwriters, juist daar op een avond kunt spotten.

Jan Janssen Auteur