Slam & Howie and The Reserve Men, Firewater

“They ran out of steam and they almost broke up.” Vier mannen uit Zwitserland maken onder de naam Slam & Howie and The Reserve Men muziek. Na tien jaren en negenhonderd shows is de rek er uit. Worden de gitaren aan de wilgen gehangen? Krijgt de basgitaar een permanente plek in een flight case? Verhuist de drumkit naar de kinderkamer? Het waren vragen die Slam & Howie and The Reserve Men niet meteen wilden beantwoorden. De zinnen verzetten is een beter advies, die basgitaar nog niet inpakken en die trommels gewoon in de kelder laten staan. Even rust, even afstand, misschien zou het gaan kriebelen.

Zwitserland, 2006. Een rootsband gaat op stap. De eerste optredens zijn concerten voor weinig publiek en met veel covers. De eerste eigen liedjes worden gespeeld. De naam van de groep is bijna te lang voor de posters. Snaren, vooral snaren. Gitaren, een mandoline, natuurlijk de bas. Na het thuisland is Europa aan de beurt. De groep speelt in elk gat, in elk kot, in iedere bar. In Nederland is er een kermis, in Duitsland ‘oktoberfesten’. De tourbus vreet kilometers.

Debuut album Vicious Songs verschijnt in 2007. Het is een plaat met roots muziek, die vanuit een studio de huiskamers in spat. In 2013 is er de langspeler Sons Of Ancient Times. Na de tournee voor de release wordt het stil. Slam & Howie and The Reserve Men nemen na negenhonderd optredens een break, willen even niets meer en vooral elkaar niet zien. Er wordt individueel gereisd en gerust.

Dan is er de aankondiging. Firewater! Na vijf jaren is er nieuw materiaal van de groep. ‘Once We Get There’ opent. I want to sing this song. I want to sing this song for you, zingt Slam. In alle eenvoud een statement van de groep. Elf nummers later is duidelijk dat Slam & Howie and The Reserve Men alive & kicking zijn. Firewater is een rootsplaat die past in 2018, de luidsprekers uitspat en vraagt om optredens door heel Europa.

Opener ‘Once We Get There’ is een sprankelende compositie met een door het nummer wandelende, heerlijke gitaarsolo. In ‘I Don’t Wanna Have Fun Tonight’ gaat de groep terug naar de crisis van een paar jaren geleden. Optreden is niet altijd een feest. Het is reizen, weg zijn van familie is soms afzien. De groep musiceert alle ellende in een pakkende track.

Voor afsluiter ‘Pass Of The Die’ lijkt de groep naar Amsterdam te zijn afgereisd. De gitaarsound van Fatal Flowers uit de tachtiger jaren van de vorige eeuw is de inspiratie voor een mooi afsluitend nummer. Firewater is een boeiend vervolg van de carrière van Slam & Howie and The Reserve Men, een loopbaan die nog minimaal negenhonderd optredens mag duren. (Black Pike Favorites)

Jaks Schuit Auteur