Vinyl Floor, Apogee

Na experimenten met symfonische muziek en progrock op eerdere releases, zijn Thomas Charlie Pedersen, Rasmus Bruun en Daniel Pedersen terug bij de gitaren, de bas en het drumstel. Na de dromerige en uitwaaierende werkstukken op de derde langspeler Vaudeville (2014) is het drietal terug bij de basis. Apogee zou een langspeler moeten worden met live ingespeelde opwindende rocktracks. En dat is maar ten dele gelukt.

Debuut Do You Still Dream verschijnt in 2009. Vinyl Floor treedt veel op in thuisland Denemarken en bouwt aan een groeiende schare fans. Opvolger Peninsula ziet in 2012 het daglicht en bevestigt de status van de groep. Rockmuziek die gemaakt is om op podia voor enthousiaste fans te spelen. Die bezoekers brullen dan de teksten mee en dansen zich in het zweet. Zoals gezegd is Vaudeville een stap in een andere richting. De drie leden van Vinyl Floor laten na deze release – terecht! – het experiment achter zich.

Apogee, dus. Tien nummers op het vierde album van de groep. Opener ‘Ivory Tower’ heeft wat geluidsflarden, komt langzaam op gang, draagt de boodschap van een wereld die chaotischer wordt, heeft een dwingend tempo en trekt de luisteraar de track in. Uiteindelijk is er de stampende muziek en wordt de chaos vervangen door de helderheid van decompositie. In het schrijven bij de release wordt ‘Follow Me Down’ geroemd als de beste compositie van Vinyl Floor. De groep reist met de track terug in de tijd, heult even met Black Sabbath, speelt wat momenten hardrock en besluit met een uitgesponnen outro.

Volgen ‘Blood Looks Good On You’ en ‘Monday, Ect. Bij de eerste track valt op dat de vocalen van Vinyl Floor toch wel erg beperkt zijn. Elke zin, alle woorden op precies dezelfde toonhoogte, geen stemmige koortjes maar vooral wat mager geschreeuwde teksten. ‘Monday, Etc’ is daarbij een redelijke compositie, maar ook zeker niet meer dan dat.

En dan zet het verval in. ‘Cool Girl, Cruel World’ is een matig gezongen rockliedje met een tenenkrommend simpele tekst. ‘Eye Thing’ klinkt daarna als een nummer na een concert van meerdere uren. De stemmen van de muzikanten zijn allang niet meer verstaanbaar. Vinyl Floor staat nog op het podium voor een handjevol fans die niet naar huis willen. Al met al een zeer mager nummer.

Voor ‘Acid & Wine’ lijkt de groep in de studio een achtergelaten, rondslingerende riff van The Rolling Stones te hebben gevonden. Het intro – met de riff! – klinkt redelijk, maar het wordt in het vervolg van de track duidelijk waarom de riff ongebruikt rondslingerde.Vinyl Floor slaagt er niet in het matige niveau te verlaten. ‘Tidal Waves’ past een keer of veertien in een dozijn nummers en ‘Black Magic Revealed’ is een wat zouteloos huppelend, rockende afsluiter.

Apogee is geen goede release. Het drietal heeft volgens eigen zeggen vanaf 2015 gewerkt aan demo’s voor deze langspeler. Dit vierde album levert echter net genoeg goed materiaal voor een maxi-singel. (Karmanian Records)

Jaks Schuit Auteur