Ramblin’ Roots  viert eerste lustrum met gedegen affiche

Het Ramblin’ Roots  Festival zit er weer op. Op 20 oktober kwamen ongeveer 1200 bezoekers naar Tivoli/Vredenburg om te genieten van het beste uit de wereld van americana, country, soul,  blues en folk. Het was de vijfde keer dat dit festival plaats vond. De organisatie weet telkens – ondanks een voor festival-land bescheiden budget – een aantrekkelijk programma te bieden. De programmeur is veelal afhankelijk van muzikanten die in Europa toeren. Op vijf podia konden de liefhebbers genieten van meer dan 20 acts. Wie veel wilde zien moest beschikken over een goede conditie. Het trappen lopen van de ene zaal naar de andere is niet altijd leuk, maar wel goed voor het lijf. Sommige zalen zijn nogal klein en dan is het noodzaak om er vroegtijdig bij te zijn.

Rayland Baxter

Mijn Ramblin’ Roots begon met een concert van de Amerikaanse troubadour Rayland Baxter. Ik hou van zijn melodieuze, veelal  Beatle-achtige liedjes. Rayland kreeg hulp van een bassist en drummer. Prachtig gitaarspel begeleidde het melodieuze liedje Yellow Eyes.  Baxter eindige zijn set met een aantal pittige tracks. De song  Amelia Baker werd flink aangepakt, waarbij Rayland op zijn gitaar flinke psychedelische klanken voortbracht. Het nummer Casanova heeft een hoog meezinggehalte. Dat was een leuke afsluiter van een prima optreden.

David Luning

De Amerikaanse singer-songwriter David Luning  had ik nog niet eerder gezien en mijn eerste kennismaking beviel mij goed. Luning speelde met zijn bassist Ben Dubin. Vanaf het begin werd duidelijk dat David een bevlogen performer is. Hij betrok het publiek al gauw met het liedje Buddies Till The End. Het zou niet de enige sing-along song zijn. Luning schrijft mooie verhalende liedjes en het publiek genoot onder meer van het fraaie liedje Be Like Gold en Bed Of Roses.

American Aquarium

Het uit Raleigh, North Carolina afkomstige American Aquarium zou het hoogtepunt van de dag worden. Liefst 5 mensen staan er op het podium om zanger B.J. Barham bij te staan. Barham heeft een geweldige aangename stem. Het volle geluid met een pittige gitarist, een gaatjes vullende keyboardspeler en een wervelend spelende steel-speler zorgt voor de juiste dynamiek bij de epische songs over dolende zielen. Absoluut hoogtepunt is de fraaie uitvoering van het aangrijpende The World Is On Fire.

Steve Forbert

Good old Steve Forbert was eindelijk weer eens in Nederland. Deze Amerikaanse troubadour speelde in zijn eentje op gitaar en harmonica. Hij kwam een beetje hautain over, maar het kan aan mij liggen. Misschien kan ik niet zo goed tegen personen die zelfverzekerd overkomen. In ieder geval werden de liefhebbers getrakteerd op een paar oudjes uit het verleden zoals Thinkin’ en  Schoolgirl. Daarnaast een fraai liedje van country legende Jimmie Rodgers. Maar het allermooiste vond ik het liedje The Magic Tree van zijn laatste album.

The White Buffalo

The White Buffalo is het project van de Amerikaanse singer-songwriter Jake Smith.  Jake wordt begeleid door een drummer en bassist. De band (net als bij Rayland Baxter) trekt behoorlijk veel jongeren aan. Er is dus nog hoop voor het vergrijzende Americana-land. Helaas wordt het concert – voor mij althans – ontsierd door een manisch drummende houthakker, die de magische bariton van Jake Smith in gruzelementen slaat. Wat een prachtige stem heeft die Jake! Gevoelige nummers als The Observatory, I  Got You en Into The Sun worden door het publiek met gejuich ontvangen.

Howe Gelb

Howe Gelb was in de buurt op vakantie en wilde wel even acte de présence geven op het Ramblin’ Roots festival. Helaas had hij zijn band thuis gelaten en miste ik de fluisterende woestijnrock waar ik zo op gehoopt had. Gelb gezeten achter een piano gedraagt zich als een Chet Baker achtige crooner. Er ontstaat een soort late-night-sfeertje, dat ik ken van Waits’ The Piano Has Been Drinking.

Grant Peeples

De troubadour Grant Peeples is toch wel een apart mannetje. Zijn gitaarspel is mager en zijn stem zeker niet bijzonder. Toch weet hij mij elke keer weer te boeien door zijn levendige performance. De wijze waarop hij zingt, vooral de intonatie, dwingt tot luisteren. Mooi was het geëngageerde liedje over de staat Florida. Grant las ook nog een gedicht voor dat hij geschreven had na de Presidentsverkiezingen, gevolgd door een song die hij er vlak voor geschreven had.

Pieta Brown

Pieta Brown is een van de afsluiters van dit festival. Samen met de Australische zangeres Lucie Thorne (met elektrische gitaar) staat Pieta Brown op het podium. De dochter van Greg Brown kwebbelt nogal veel, hetgeen de vaart uit het optreden haalt. Mooi is de song Faller dat zij schreef voor wijlen  JJ Cale en Tom Petty.

Alejandro Escovedo

Alejandro Escovedo is de andere afsluiter van deze muziek-avond. Deze grote naam uit de Austin-scene maakt er een pittige show van. Een flinke band met onder meer de Italiaanse muzikant Don Antonio, waarmee Alejandro de liedjes schreef van zijn laatste album The Crossing.  De zaal is nog maar half vol. Na 8 uur muziek op dit festival zijn er toch al veel bezoekers naar huis gegaan. Dat neemt niet weg dat Alejandro een gedreven indruk achter laat met zijn liedjes over een zoektocht door Amerika (onder andere Fury And Fire).

Terugkijkend op dit festival spraken mij de optredens van American Aquarium en Rayland Baxter mij het meeste aan. Ondanks het feit dat er niet echt een grote naam op het affiche stond was de opkomst van het publiek (ook jongeren) goed.  Jammer dat er geen soul-act op het programma stond (Rev. Sakou stond oorspronkelijk op het affiche). Ook jammer dat ik acts als Garrett T. Capps (ga ik nog zien), JW Roy (met zijn geweldige band), Ad Vanderveen (ook met een flinke band), het onstuimige blues-trio T99 en Chastity Brown heb moeten missen. Dit eerste lustrum van Ramblin’ Roots was dus een geslaagde editie.

Foto’s gemaakt door Bert Lek

Paul Jonker Auteur