Tina Dico, Fastland

Een jaar of vier geleden viel Tina Dico tekstueel op met het liedje Someone You Love dat afkomstig was van haar negen release Whispers. “Je kwam uit het niets. Je schoonheid koste bijna mijn leven en het idee late mij koud. Ik zag je spiegelbeeld. Zoals het gaat in dit leven heb ik het beeld nooit helemaal gezien.”, zong ze zo ongeveer. De tijd waarin dit lied naadloos aansloot bij een werkelijke gebeurtenis ligt naar mijn gevoel ver achter me.

Toch weet Dico mij opnieuw te raken in de opener van haar nieuwe CD Fastland. “Het is moeilijk open kaart te spelen als je harte koning al kwijt bent” opent ze in het liedje Not Even Close. De wat eigenzinnige singer-songwriter heeft wat te vertellen in haar met folk pop doorspekte muziek. Zoals in Fancy. Na het winnen van een talentenjacht lag de wereld aan haar voeten. Toch koos ervoor haar eigen platenlabel op te richten. “The glitter and the gold. That feels like safety and control. They’re borrowed wings. I don’t need those things” Hoor ik het goed? U zegt het maar, maar deze niet afgestudeerde godsdienstwetenschapper heeft een boodschap. Dico woont momenteel met haar partner en producer Helgi Jónsson in Reykjavik. Jónsson, die we ook op trombone tegenkomen op platen van Sam Amidon en Ane Brun, krijgt credit voor weer een hoogtepunten op deze plaat. In het liedje Adams House klinkt dat goed door.

Fastland is een buitengewone singer-songwriter plaat. De artistieke instrumentatie keuzes, zang techniek en pop productie laten een volleert artieste horen die haar kaas niet van het brood laat eten. Fastland is ook geen gemakkelijk te verhapstukken pop plaatje geworden. De doortastende muziek klinkt innovatief en zegt volgens mij iets over de toekomst van Tina Dico.

Jan Janssen Auteur