Jason McNiff, Joy and Independence

De Engelsman Jason McNiff is een klassiek verhalende liedjesschrijver, folkzanger en gitarist, type fingerpicking. Halverwege de jaren negentig gaat de nu 43 jarige bard naar Londen, waar hij gedurende een half haar wekelijks speelt in het zogeheten 12 Bar-muziekcafé van Bert Jansch, die hem daar spelenderwijs de fijne kneepjes van de pickin’ stijl bijbrengt. Ruim twintig jaar later verschijnt Joy and Independence, zijn vierde en geheel akoestisch album, waarvan de elf liedjes stevig geworteld zijn in de Amerikaanse folk traditie ten tijde van onder meer Woody Guthrie, Bob Dylan en John Prine. Afgezien van zijn Engelse accent klinkt McNiff zeer naar zijn inspiratiebronnen, waar het gaat om melodielijnen en neuzelende zang. Zijn uitstekende, heldere gitaarspel is voor het grootste deel van het album ritmisch – dat hoort uiteraard bij de pickin’stijl, maar zodra de akkoorden vloeiender worden gespeeld sorteert dat een aantal erg mooie liedjes, als Wind in Zaragoza, het samen met Lily Ramona gezongen Thoughts, Italy en het hartveroverende Stuck in the Past – als onbetwist prijsnummer – dat de vergelijking met bijvoorbeeld Jimmy Lafave glansrijk kan doorstaan. Maar, op elf songs zijn dat jammer genoeg te weinig gloedvolle momenten om te spreken van een innig te koesteren plaat. Tenzij je een pure liefhebber bent van sober gearrangeerde akoestische folk liedjes. (At The Helm Records)