Cowboy Junkies, All That Reckoning

Een prachtige groep, die Cowboy Junkies. Volgens hun website zijn The Cowboy Junkies een ‘Canadian alternative country/folk/rock/blues band’. En dat beschrijft de muziek uitstekend. De band is opgericht in 1985 door drie leden van de familie Timmins, nazaten van Noah Timmins, de stichter van het stadje Timmins in Ontario. Margo zingt en zorgt voor een huiskamersfeer on stage, Michael schrijft de songs en speelt gitaar, Peter drumt. Het vierde lid van de hechte groep, nog altijd bij elkaar na al die jaren is bassist Alan Anton, een muzikale vriend van Michael sinds de kindertijd. Ik hoorde ze voor het eerst in 1992, toen ik in het kader van een geweldige schooluitwisseling bij een Canadees echtpaar logeerde. Mijn gastheer Iain draaide toen hun doorbraak-CD (hun tweede CD) uit 1988, ‘The Trinity Session’, en ik was verbijsterd. Wat een prachtige, bijna verstilde, subtiele muziek. Ik kocht de CD plus hun (toenmalige) nieuweling, ‘Black eyed man’, met daarop een vocale bijdrage van John Prine en een ode aan Townes (Townes schreef ‘Cowboy Junkies lament’, Michael antwoordde met ‘Townes’ blues’ en de CD sloot vervolgens af met Townes’ ‘To live is to fly’, heel erg mooi allemaal). Maar dat was toen en we zijn nu 30 jaar verder en ook zo’n 17 CD’s verder. De muziek van ‘The Cowboy Junkies’ heeft op deze CD nog altijd dat hele verstilde, dat ingetogene. Minimaal ingekleurde begeleiding van het basis-kwartet met hulp (sinds de tweede CD al) van Jeff Bird (mandoline, harmonica, percussie en samples). Er is afwisseling tussen verstild en stevig rockend, de samples van Bird zorgen voor meer geluidskleur, maar de stem van Margot is nog altijd heerlijk zwoel hees.

Na een flink aantal draaibeurten, je moet de liedjes echt leren kennen, is er door Timmins & Co wederom een meesterwerkje gemaakt. De fans hebben maar liefst 6 jaar moeten wachten op een nieuwe CD, maar ja, ook de Cowcoy Junkies worden een dagje ouder…..  (Proper Records).

Fred Schmale Auteur