Port Almond

De luisteraar wordt in de eerste minuten meegenomen naar een grote studio, misschien zelfs een concertzaal. Er rijdt hoorbaar een auto langs het instrumentarium. Muzikanten stemmen hun instrumenten. Ergens in de buik van het orkest begint een melodie, vanuit al die geluiden zonder dirigent komt een akoestische gitaar naar voren, Na een korte aarzeling ontstaat een lied. Ruim vier minuten later is ‘Proxy Boy’ ten einde. Een folkballade van ongekende kracht en schoonheid.

‘Destinations’ volgt. Het is een wat gejaagd folknummer. Alsof de bestemming voor de componist nog ongewis is. De luisteraar wordt meegezogen in een trip waarbij het eindpunt niet op de kaart staat, misschien nog niet eens is bepaald. Na bijna vier minuten is er een slot en geen eindbestemming. Niet alle muziek geeft snel antwoorden. ‘Destinations’ vraagt om luistertijd.

‘The River Ankh’ is daarna een meanderend muziekstuk. De ritmesectie lijkt stap voor stap het pad uit te zetten voor singer-songwriter Rune Simonsen. Ook in dit derde nummer is het voor de luisteraar happen naar lucht. De muziek is intrigerend en nodigt uit deel te nemen. Deelname zou kunnen betekenen dat er aan de schoonheid van het nummer wordt gemorreld, dus is de luisteraar voorzichtig. ‘The River Ankh’ blijkt uiteindelijk een weldadige stroom water waar iedereen zich aan kan laven.

Port Almond is het alter ego van singer-songwriter Rune Simonsen. Deze Noor krijgt vanaf 2005 bekendheid als frontman van de groep Washington. Daarnaast speelt hij in Lagoonbird. In beide groepen wordt gelaagde, niet gejaagde Americana gemaakt, mag gitaar aangedreven muziek dwarrelen en wolken vormen, is elk nummer vanuit de studio een leidraad voor de uitvoering op de concertplanken. Debuut A New Order Rising van Washington verschijnt op het prestigieuze Glitterhouse Records. Er volgen meer releases en er zijn zelfs singels die hitjes worden. Festivals, internationale erkenning, roem en nieuwe muziek volgen. Vooral om dat laatste gaat het bij het nieuwe alter ego.

Terug naar het album Port Almond. ‘Cliff Diver’ is een verwarrende, bijna donkere track. Van achter de loodgrijze wolken komt een wonderlijk blauwe lucht tevoorschijn. Soms is muziek alleen in beelden te vangen en mogen woorden deze beelden beschrijven. In ‘Post X’ wordt geschakeld, wordt een lagere versnelling gezocht. Er is plek voor een elektrische gitaar, gaat de aandacht uit naar de woorden die Simonsen zingt. Pas bij de zesde track valt de tekst op! Waar zijn de woorden van de eerdere liedjes?

Afsluiter ‘Send Your Love’ valt niet mee, valt misschien in eerste instantie zelfs tegen. Het is de meest uitgeklede compositie. Kaal, sober en daarom in eerste instantie het enige ietwat tegenvallende nummer. Maar ook hier wint uiteindelijk het meesterschap van Simonsen. Met de ruim vijf minuten durende track laat hij de essentie van het album horen. Analoog, directe opnames, weinig of geen overdubs, geen computers maar gewoon alles op tape. Bij de opnames spelen alle muzikanten in een ruimte en na drie dagen is er genoeg muziek voor een langspeler, zijn er negen nummers voor een release.

Port Almond is een album van grote schoonheid. Rune Simonsen heeft een release gemaakt waar de muziekliefhebber weer ouderwets voor naar de winkel gaat. Op de fiets naar de platenzaak! “Nee, niet beluisteren,” is het antwoord op de vraag van de medewerker achter de balie, “afrekenen graag.” En dan naar je eigen huiskamer en eindeloos luisteren. (Low Swing Records)

Vooruit dan maar hier is de video van het Cliff Diver die afgelopen vrijdag 5 oktober bij Blues Magazine NL in premiere is gegaan

Jaks Schuit Auteur