Phil Cook, People Are my Drug

Een merkwaardig baasje, deze Phil Cook. Hij speelt momenteel banjo, gitaar en piano o.m. in de freak-folk band Megafaun (samen met zijn broer Brad), daarvoor in DeYarmond Edison, een band die geleid werd door Bon Iver’s Justin Vernon. Hij maakt momenteel ook deel uit van de bands Shouting Matches (ook van Vernon) en Gayngs. Als muzikale invloeden noemt hij Bill Evans (in neem aan de jazzpianist), Keith Jarrett, Jerry Douglas, Ry Cooder, Greg Leisz, John Kamman en Bill Frisell. In 2011 en 2015 verschenen solo-CDs van Cook en nummer drie is nu uit, waarop Phil wordt begeleid door zijn band Guitarheels. Luisterend naar ‘People are my Drug’ hoor je in eerste instantie prima gospel in ‘Tide of Life’, vervolgens folk-rock (‘Another Mother’s Son’ met heerlijk gitaarspel) uitlopend in – alweer – gospel. Daarna weer een voortreffelijk positief klinkend gospelnummer, ‘He Gives us All His Love’, met subtiele pianobegeleiding (Bill Evans-achtig). Ry Cooder inspireerde het volgende gospelnummer, ‘Now That I Know’, nu met fiddle in een hoofdrol, mijn favoriet op deze CD. Vervolgens een heel subtiel in samenzang met Amelia Meath (?) gebracht ‘Tupelo Child’ met een orgeltje op de achtergrond en weer die ingetogen piano. De gospelrocker ‘Deeper Kind’ en het ritmische ‘Life’ (een kakofonie aan geluid met trompet in de hoofdrol) besluiten deze puike CD.

Prachtig werk van Phil Cook, een positief gospelgeluid met heerlijke samenzang en voortreffelijke arrangementen. Aanrader. (Thirty Tigers)

Fred Schmale Auteur