Curse Of Lono, As I Feel

Terwijl vorig jaar nagenoeg alle printed en online muziekmagazines over de straat rollebolde met lovende kritieken over het debuutalbum Severed, van de uit Londen afkomstige band Curse Of Lono, liet deze kroeg de plaat links liggen. Geen idee waarom het was kennelijk niet ons kopje thee, zullen we maar zeggen.

Curse Of Lono, bestaande uit Felix Bechtolsheimer (vocals en gitaar), Joe Hazell (lead gitaar en vocals), Dani Ruiz Hernandez (toetsen en vocals), Charis Anderson (bas en vocals) en Neil Findlay (drums), hebben hun muzikale focus verlegd als ik goed geluisterd heb.

Het geluid van de opvolger, As I Feel, heeft meerdere malen door deze kroeg geschald. Wat dan opvalt zijn de discussies die daarop volgen. Bijvoorbeeld over de opener Valentine. Met het tekstboekje op tafel vragen we ons af wordt haar geliefde nu wel of niet om zeep geholpen? En wordt ze daarna eruit gesmeten in Tell Me About Your Love en staan de liedjes in de goede volgorde. Ja, ja het is wat! Deze moordzuchtige jaloezie word breed uitgemeten op deze CD. Nog een opvallend nummer om even achter je oren te krabben. Leuven, waarmee Curse Of Lono deze CD afsluit. Het bijna zes minuten durende liedje ontvouwd zich in web van weelderige strijkers en een elektronische muur van geluid. Het voelt als een speelfilm uit de jaren vijftig. Het verwerkingsproces van een trauma worden in fases tot een climax gebracht. En dan… op einde valt het kwartje. Wenn der weiße Flieder wieder blüht, een film gebaseerd op een roman van Fritz Rotter. Prachtig!

Het is maar een greep uit een elftal prachtige goed gearrangeerde songs waar As I Feel rijk aan is. Curse Of Lono slaan op deze plaat een muzikale brug tussen The Yardbirds en inderdaad The War On Drugs. Dat is pak weg 60 jaar muziekgeschiedenis. Dat spreekt je aan of helemaal niet. Vraag je daarbij altijd af hoe voel je, je? As I Feel… good.

Jan Janssen Auteur