The Wood Brothers, One Drop Of Truth

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de veelzijdige rootsmuziek van The Wood Brothers. Zij hebben een aparte eigen stijl, waarbij zij blues, folk, jazz, funk en country op een aangename wijze mixen. Hun muziek is veelal opgebouwd rondom de geweldig stuwende bas van Chris Wood. Neem daarbij de krakende stem van Oliver Wood en zijn geweldige gitaarspel plus de bijdrage van multi-instrumentalist Jano als perfecte gaatjesvuller … dan heb je de muziek van The Wood Brothers. Hun muziek zit veelal heel inventief in elkaar. Neem bijvoorbeeld de achtste track Sparkling Wine. Ik krijg dan het gevoel bij de openingsklanken van de bas dat ik te maken heb met een nieuwe bewerking van Lou Reed’s Walk On The Wild Side. Maar al gauw ontstaat een heel eigen song in een lekkere reggae-sound.

Het nieuwe album opent met een heerlijk laidback-nummer ( River Takes The Town) over een zwaar onderwerp: hevige orkaan-regens. De bas van Chris Wood zorgt voor een stuwende funky sound bij Happiness Jones. Een ironisch liedje over de overdreven tendens om alles maar als happy te bestempelen. Heel rustig klinkt Strange As It Seems met slechts een akoestische gitaar en een melancholiek klinkende cello. The Wood Brothers filosoferen er in hun liedjes driftig op los zoals in Sky High: something about the lows tell the highs how to be…

In de titeltrack zingen zij:

I’d rather die thirsty than drown in my tears
Crying and drinking, my heart full of fear
I’d rather die hungry than feasting on lies
Give me one drop of truth, one drop of truth I cannot deny

The Wood Brothers hebben wederom een lekkere schijf geproduceerd. Ik kijk al verlekkerd uit naar de concerten die zij in september in Nederland zullen geven. (Thirty Tigers)

Paul Jonker Auteur