Luke Tuchscherer, Pieces

Na de goed ontvangen countryrock van het tweede album Always Be True uit 2017, keert de Engelsman Luke Tuchscherer met opvolger Pieces terug naar pittige roots rock, de stijl van zijn in 2017 ontbonden band The Whybirds die hem, naar eigen zeggen, op dit moment van zijn carrière het dichtst brengt van wat hij wil. Persoonlijk echter sla ik de rechttoe rechtaan gitaarrock van het recent uitgebrachte Pieces hoger aan, dan de met pop gelardeerde rocksongs van The Whybirds. De van elke overdaad gespeende rock op Pieces vormt de omlijsting van de regelmatig cynisch getinte songteksten over wat hem allemaal op persoonlijk – en sociaal vlak flink dwarszit.” Farewell to the bitter life, farewell to the nine to five, gonna leave it all behind”, zingt hij venijnig in de schroeiende opener Sudden Getaway. Of in de song The FM Blues, wanneer hij weer eens tevergeefs the mother fucking bluesstemming met drank te lijf gaat. Of de regel: “ All for ourselves and none for other people” in het prachtige Requiem. Zo blijft hij, soms berustend, maar meestal getergd tot op het bot doorgaan. Het levert tien franjeloze, melodieuze en zeer energieke rocksongs op: zeven in uptempo, drie als ballades. Tuchscherer zelf is producer, zingende drummer of omgekeerd, parttime gitarist, harmonicaspeler. Studiohulp is er van sologitarist Dave Banks, bassist Simon Wilson en pianist annex organist Thomas Collison. Hét prijsnummer vind ik het al genoemde Requiem, waarin de elektrische gitaar het sterkst domineert en qua sound en lengte schatplichtig is aan het werk van Neil Young & Crazy Horse. Heel ouderwets ja, maar tijdloos heerlijk! (Clubhouse Records).