Once In A Blue Moon Festival: Geweldig festival debuut

“Do you know, Don’t you wonder, What’s going on, Down under you”… zingt David Crosby met veel passie in zijn stem bij de bijna een kwartier durende uitvoering van Deja Vu. Nou David ik zal je zeggen wat er hier in het Amsterdamse Bos aan de hand is! De regen komt namelijk met bakken naar beneden, maar gelukkig staan wij hier in een volle tent helemaal droog.

 

 

Ja het weer… Wekenlang kwam er geen spatje uit de lucht en uitgerekend dit festival-weekend worden wij – muziekliefhebbers – gestraft. Uiteindelijk viel het nog mee en liet de zon zich ook geregeld zien. Het grimmige weer weerhield de muziekliefhebber niet om naar de eerste editie van het OIABM-festival te komen. Een uitverkocht huis met 5000 bezoekers! De organisatie mag trots zijn met dit resultaat, dat vooral veel lof oogstte met een gedurfd breed programma van diverse soorten rootsmuziek.

Mijn OIABM-festival start met een concert van Hiss Golden Messenger. Jammer genoeg hebben alleen zanger M.C . Taylor en gitarist Phil Cook de oversteek uit de VS gemaakt. Daardoor klinkt hun geroemde indie-pop nogal magertjes, ondanks de fraaie stem van M.C. en het prachtige gitaarspel van Cook. De song die het meest in het oog springt is het meeslepende Southern Grammar.

Ongeveer 20 acts staan vandaag op het programma verspreid over 3 podia (2 grote tenten en een kleinere romneyloods). Het damestrio I’m With Her maakt hun status als ‘supergroep’ grotendeels waar. Sara Watkins (fiddle), Sarah Jarosz (mandoline, gitaar en banjo) en Aoife O’Donovan (gitaar) spelen een fraaie akoestische set met interessante folk, country en popsongs. De samenzang is voortreffelijk en het trio staat traditioneel rondom één microfoon. In de grote tent kost het hen moeite om de aandacht vast te houden. Toch is het een genot om songs als Ring Them Bells (van Bob Dylan) en Muddy Waters (John Hiatt) voorbij te zien komen. David Crosby komt het trio nog vocaal versterken met de song Overland.

Sons Of Bill is zo’n bandje, waar ik nooit genoeg van kan krijgen. Ik heb daarom hun hele set meegepakt in de warme Honky Tonk-tunnel. Deze Amerikaanse band van de broers Sam, Abe en James Wilson moet er even in komen. Het geluid klinkt heel slecht , maar dat wordt gelukkig later beter. Heerlijk klinkt het vlijmscherpe gitaarwerk van Sam in combinatie met die fraaie samenzang. Deze band uit Charlottesville, Virginia imponeert onder meer met opwindende up tempo nummers als Believer/Pretender en Where We Stand.

Vervolgens staat Sam Outlaw op het programma. Dat betekent een uurtje onvervalste traditionele country, zoals dat nog zo weinig te horen is. Niet minder dan (steel-)gitarist Greg Leisz maakt deel uit van de groep van Sam. Daarnaast is de bijdrage van Molly Parden belangrijk. Menig fraai country-duet is het gevolg en Molly zingt de sterren van de hemel in de bewerking van Ian Tyson’s Someday Soon.

Bij het optreden van Courtney Marie Andrews sta ik helemaal vooraan. Ik wil deze kleine jonge dame al een tijdje zien. Ik ben verknocht aan haar enorm galmende stem. Courtney is gekomen met een flinke band met uitstekende jonge muzikanten. Zij speelt veel materiaal van haar laatste album May Your Kindness Remain, zoals Two Cold Nights in Buffalo en Rough Around The Edges. De meeste indruk maakt Andrews met een geweldige uitvoering van This House. Aan het einde van haar set geeft Courtney Marie Andrews een mooi eerbetoon aan de onlangs overleden soulzangeres Aretha Franklin met een bewerking van de song Chain Of Fools.

Bij het concert van David Crosby staat de grote tent vol met mensen. Ik weet mij gelukkig toch nog bijna vooraan te frommelen. Ik heb een mooi plekje aan de zijkant en ik kan warempel van zo’n 30 meter nog redelijke foto’s schieten. David heeft een fantastische band meegenomen met de CPR-muzikanten toetsenist James Raymond (zoon van David) en gitarist Jeff Pevar, aangevuld met toetsenist Michelle Willis, drummer Steve Di Stanislavski en de bassist Mai Leizs. Crosby opent met een CSN-song In My Dreams. Dat de band in topvorm is wordt duidelijk met de uitvoering van het opzwepende CPR-nummer Morrison. Een van mijn favoriete songs, namelijk Guinnevere komt ook voorbij. Prachtig zoals Crosby zich in deze song gooit. De 77 jarige troubadour klinkt nog uiterst vitaal. Hoogtepunt is de lange uitvoering van Deja Vu, dat begeleid wordt door de fel kletterende regen op de grote tent. Het concert wordt besloten met de protestsong Ohio, dat door het dol enthousiaste publiek massaal wordt meegezongen.

Ik was helemaal bevredigd door dit onverwacht grootse optreden van David Crosby. Ik pakte nog een stukje mee van het optreden van Dewolf. Dat klonk ook heel opzwepend, maar ik besloot dat het zo wel genoeg was. Daardoor miste ik het optreden van een van mijn favoriete bands Drive-by Truckers en ook nog The Mavericks.

De eerste editie van OIABM-festival is zonder meer geslaagd. Een goed bezocht festival met een uitstekende veelzijdige programmering. Het volgende Once In A Blue Moon zal volgend jaar op 24 augustus worden gehouden. Ik kijk er nu al naar uit!!!

Paul Jonker Auteur