Langhorne Slim, Lost at Last, vol.1

Folk singer-songwriter, gitarist en pianist Langhorne Slim komt uit Langhorne, PA. Vandaar zijn artiestennaam, onder welke vlag hij al twaalf jaar actief is. Eenmaal afgestudeerd aan het conservatorium in New York stelt hij de band The Law samen, om vervolgens in de VS enige naam en faam te verwerven door energieke liveoptredens en door een reeks elektrische bluegrass platen. Op het vrijwel geheel akoestische Lost at Last, vol.1, het zevende album, gooit LS het over een andere boeg. Geen temporijke bluegrass songs ditmaal, maar een mix van verschillende root stijlen (soul, dixieland, country, pop en folk natuurlijk), waarbij een breder arsenaal aan Americana-instrumenten wordt gebruikt: viool, pedal steel, mandoline, banjo, accordeon en daarnaast orgel, piano, incidenteel cello, trombone, saxofoon, tuba, harmonie- en achtergrondvocalen. Langhorne Slim toont zich een idealist, die door middel van mooie metaforen pleit voor een betere wereld (love is the ocean, we are the fish), wat altijd sympathiek overkomt, zeker als de kans op de rol van roepende in de woestijn levensgroot is. Al even sympathiek is de muziek, waarmee hij het dozijn liedjes in een mooie diversiteit aankleedt. Soms klinkt daarin de stem van Paul Simon of het geluid van de Beatles door of sixties folk band als The Incredible Stringband, maar overall ‘de bloemen-in-je-haar-sfeer’ rond eind jaren zestig. Liefelijke, ‘kleine’ liedjes, fraai gearrangeerd en een beetje rafelig geproduceerd. (Dualtone)