Great Lake Swimmers, The Waves, The Wake

Great Lake Swimmers bestaan vijftien jaar. De band, gevormd rondom singer-songwriter Tony Dekker, viert dit met hun achtste release The Waves, The Wake. Traditiegetrouwe fans moesten behoorlijk aan hun vorige release A Forest Of Arms (2015) wennen. De wat poppy liedjes die het woord radiovriendelijk opgestempeld kregen was niet wat ze er van verwacht hadden. Bij het beluisteren van The Waves, The Wake kunnen ze echter meteen weer aanhaken. Het niveau van het succes verhaal Ongiara (2007) en Lost Channels (2009) wordt namelijk met het grootste gehaald.

Wie nu denkt, dat daarop voortgeborduurd wordt, heeft het mis. De golvende klanken met de nodige onderstroming krijgen een moderne kick mee. Muzikaal ontwaakt en gericht op de toekomst. The Waves, The Wake what’s in the name.

Vier nummers steken hun hoofd boven het maaiveld uit. The Talking Wind, Alone But Not Alone, Falling Apart en Root Systems. Allen lekker divers eigenwijs en met overtuiging gebracht. Vooral laatst genoemde liedje is behoorlijk geïnfecteerd met variant op het Calexico virus. Zijn andere nummers minder dan, zult u zich afvragen. Nee, zeker niet maar ze hebben een wat futuristische sound. Daar moet je van houden. Zoals in Unmaking The Bed. Dat geklop en getik kan je op een computer natuurlijk gemakkelijk samplen. Great Lake Swimmers, die het volgens mij in one take live hebben opgenomen, doen het met op de achtergrond de honderd vijfenveertig jaar oude Bishop Cronyn Memorial Church in London, Ontario. Knap hoor, luister ook eens naar Holding Nothing Back, voelt echt als een Balinese ceremonie.

Een hiep hiep hoera voor de Great Lake Swimmers is op s’en plaats. Het roer ging en gaat nu ook weer om. The Waves, The Wake is hierdoor een verrassende instap plaat geworden. Fijn om te horen dat er toekomst is voor deze sound waar gedachten afdwalen en je helemaal ZEN kunt geraken.

Jan Janssen Auteur