Rita Coolidge, Safe in the Arms of Time

Delta Lady, het liedje geschreven door Leon Russell en door Joe Cocker uitzinnig hartstochtelijk naar grootse hoogte gezongen tijdens de Mad Dogs & English tour in het voorjaar van 1970, gaat over Rita Coolidge, een dan opkomende  singer-songwriter met prachtige looks en bijgevolg de muze van menig mannelijke collega. Dit feitje en later haar relatie met Kris Kristofferson schieten me eerder te binnen dan haar (commerciële)repertoire dat én veel covers bevat en van een wisselvallige kwaliteit is. Geen gevoelde noodzaak dus om haar te blijven volgen, maar tientallen jaren later vangt ze met de nieuwe plaat Safe in the Arms of Time alsnog de volle aandacht.

Waarom nu wel? Omdat ze een goudeerlijk album heeft gemaakt, wars van pretenties en qua geluid geplaatst is in een rocksoulachtige vormgeving die me wél herinnert aan het beste wat de Los Angelos-sound van de jaren zeventig te bieden had, zoals Delaney & Bonnie, Jackson Browne of Warren Zevon. En dus zijn er twaalf uitstekende liedjes te beluisteren, waarvan negen covers -dat dan weer wel (onder wie van Graham Nash, David Grissom/Chris Stapleton, Stephen Bruton, Tom Dougles) en drie van eigen hand die in samenwerking met Keb’ Mo’ en Stan Lynch/Joe Hutto tot stand kwamen. Coolidge vertolkt de veelal liefdesliedjes subliem door haar warme stem, gezegend met licht sexy vibrato en daarbij soulfull ondersteund wordt door wisselend samengestelde gospelkoortjes en zo nu en dan door de donkere stem van Keb’ Mo’. Een reeks door de wol geverfde muzikanten gaf acte de présance in de Sunset Sound Recorders studio in Los Angelos, met als vaste kern gitarist David Grissom, bassist Bob Glaub, drummer Brian Macleod en toetsenist John “ JT ” Thomas, desgewenst aangevuld met instrumentalisten op mondharmonica, cello en de prachtige klanken van de slidegitaar van Joey Landreth. Safe in the Arms of Time is qua alles een fijn en laagdrempelig album. Mooie nummers, hartroerende teksten, magnifieke uitvoering en volle, maar prachtig open productie. Kortom: ouderwets goeie muziek uit L.A. , die ook de jongere Americana liefhebber onder u moet aanspreken. (Blue Elan Records)