Steve Hill, The One Man Blues Rock Band

“De meanest gitarist van Canada” volgens de Montreal Gazette is terug met een nieuwe plaat, een live plaat deze keer. The One Man Blues Rock Band is het eerste livealbum in de 25-jarige carrière van de Canadees en opgenomen in november 2017 in La Chapelle, Québec.  De titel van de plaat dekt de lading uitstekend, want Steve Hill is een one-man band; hij speelt gitaar en mondharmonica, zingt en tijdens dit alles speelt hij met zijn voeten basdrum, snare drum, hi-hats en andere percussie.

Steve Hill toerde onder meer met ZZ Top, Jeff Beck en BB King, won de beste Self-Produced cd bij de Memphis International Blues Challenge 2013, verschillende awards op het Lys Blues Awardgala in Quebec , een Juno Award, de belangrijkste muziekprijs van Canada en meerdere Maple Blues Awards. De afgelopen jaren bracht hij albums onder het kopje Solo Recordings uit, waarvan de laatste, Solo Recordings Volume 3 in 2016 verscheen.  The One Man Blues Rock Band bevat live versies van zijn Solo Recordings, waarbij het zwaartepunt ligt op nummers van Volume 2 en 3, en sluit af met een cover van Hendrix ‘Voodoo Child (Slight Return)’.

Wat horen we op het album? Zoals Hill het zelf aangeeft: “I’ve been waiting 20 years to release a live album. I wanted to capture a live album that featured all the energy of my live shows. There are no overdubs on this live album… I play everything myself in real time. There are no tapes or loops. What you hear is what you get.”  De vraag is natuurlijk: waarom heeft Hill 20 jaar gewacht? Want wat we horen op de plaat aan rauwe energie, doorrookte zang en muzikale orginaliteit was weliswaar ook al aanwezig op zijn vorige platen, maar komt hier nóg  krachtiger uit de boxen rollen.

Wellicht ligt de kracht aan de eenvoud van zijn nummers (géén overdubs!) die het live-publiek én de luisteraar bij de strot pakken, misschien aan de imponerende wijze waarop hij in zijn eentje het geluid produceert van een volledige band. Maar luister maar ‘es naar het hypnotiserende ‘The Collector’, het voortjakkerende en stomende ‘Hate To See You Go’, het schitterend ingetogen ’Out Of Phase’ en ‘Tough Luck’, het dreigende ‘The Ballad Of Johnny Wabo’ met ongelooflijk ruig slidewerk, het voortstampende ‘Dangerous’ en het bijna krankzinnig en maniakaal uitgevoerde ‘Voodoo Child (Slight Return)’ en het is niet moeilijk om tot de conclusie te komen dat dit een live-plaat is van een inderdaad dirty and mean muzikant die een schitterende en wonderschone plaat heeft afgeleverd. Blues zoals het hoort te klinken: vuig, ruig, rauw, krachtig, bovenop het publiek en met een zang die bol staat van ongetemde passie.