Terecht applaus in een van de mooiste kerken van Nederland

John Hiatt & The Goners, Paradiso, Amsterdam (12 juli 2018) Veel bezoekers van middelbare leeftijd voor het podium. Opvallend veel mannen van vijftig jaren en ouder. Paradiso loopt ver voor half negen, de begintijd van het concert, vol. En dat terwijl John Hiatt sinds 2014 geen nieuw werk heeft uitgebracht. De tafel in de hal voor de merchandise is dan ook leeg.

The Goners schuifelen precies op tijd het podium op. De drie begeleiders van Hiatt pakken de instrumenten en op dat zelfde moment komt de frontman op. Geen sterallures voor de in Indianapolis geboren Amerikaan. Hiatt is van 20 augustus 1952 en staat energiek en met zichtbaar plezier op de planken. Hij musiceert bij momenten iets voorover gebogen en oogt dan wat breekbaar. De glimlach op zijn gezicht is groot, de groeven in zijn wangen diep. ‘Drive South’ wordt ingezet.

John Hiatt is al maanden onderweg met zijn drie begeleiders. ‘Drive South’ is het openingsnummer van de langspeler Slow Turning uit 1988. John Hiatt & The Goners spelen, na dertig jaren, het album zo goed als integraal. Van de langspeler ligt een 2018 versie op vinyl in de winkels. In Paradiso worden wat hitjes toegevoegd, op de release in de winkels staan geen extra tracks.

Een stukje geschiedenis terwijl de groep ‘side A’ van het album speelt. Hiatt werkt in de jaren zeventig als liedjesschrijver voor de maatschappij Tree International, een platenlabel in Nashville. Hij schrijft ‘Sure As I’m Sitting Here’ en Three Dog Night duikt met het nummer de studio in. De song haalt de landelijke Top 40 en Hiatt krijgt een contract bij Epic Records. Anno 2018 heeft hij tweeëntwintig albums, talloze compilaties en een album met live materiaal op zijn naam staan.

Good Evening! It´s good to be back in Holland´s mother church. Hiatt heeft korte intro´s bij de nummers en verliest zichzelf niet in verhalen. ‘Trudy And Dave´ zijn de tieners in de tweede song en plegen kleine delicten. Het zijn geen criminelen, het tweetal is vooral ondeugend. Hiatt speelt een fraai uptempo, americana nummer voor het tweetal. Daarna verhaalt ´Tennessee Plates´ over het stelen van auto´s en het maken van lange tochten in de gestolen vehikels. Hiatt bezingt met sympathie de mensen die tijdelijk op het verkeerde pad wandelen. Voor ´Sometime Other Than Now´ vertelt hij dat hij graag mag jatten van andere artiesten. But I stole most of my wife. She´s talking at breakfast and I´m writing, she’s talking and I´m writing. And I don´t give her any writing credits. That´s the guy I am. Het is een charmante bekentenis van Hiatt op het podium van een poptempel.

Met ´George Rae´, een nummer geschreven na de geboorte van zijn dochter, is kant A van het album gespeeld. Hiatt & The Goners spelen de versies van de plaat zonder tierelantijnen. Drummer Kenneth Blevins en bassist David Ranson leggen een strak fundament. Hiatt speelt een ervaren partij slaggitaar en gitarist Sonny Landreth soleert naar hartenlust. De muzikanten die Hiatt bijstonden bij het opnemen van Slow Turning staan op het podium in Amsterdam.

´The Tiki Bar Is Open´ en ‘Riding With The King´ zijn hits van Hiatt. Het zijn heerlijke poprocknummers die de zaal in beweging zetten en her en der worden meegezongen. Daarna is het tijd voor ´side B´ van Slow Turning. Geen moment is te zien dat The Goners al maandenlang op tournee zijn met dezelfde setlist. Hiatt is als een vis in het water in Paradiso.

Het gulle applaus na ´Feels Like Rain´, de afsluiter van Slow Turning, is lang en luid. Het viertal is snel terug. ´Congo Square´ is een nummer geschreven en gezongen door Sonny Landreth. Het is goed om te zien dat Hiatt het podium gunt aan de gitarist. Een artiest met de ervaring van Hiatt heeft geen last van een groot ego en deelt het applaus en de aandacht met zijn begeleiders. Voor ´Have A Little Faith In Me´ kruipt Hiatt achter de elektrische piano. Hij speelt een mooie uitvoering van de ballade. ´Thing Called Love´ en ‘Memphis´ zijn de afsluitende nummers. En dan is er opnieuw lang en terecht applaus.

Thuis pakt de vijftig- of zestigjarige bezoeker de oude vinyl versie van Slow Turning uit de kast. Hij veegt het stof van de draaispeler en zet de elpee op. ´Drive South´ rockt door de huiskamer. Heerlijk.

Foto’s Peter Hageman

Jaks Schuit Auteur