Wonderkind of tamme bejaarde?

Steve Winwood, Paradiso, Amsterdam (6 juli 2018) Op de set list van het optreden van 4 juli in Deurne, België staan elf nummers. Een dag later op 5 juli in Bonn worden dezelfde elf titels gespeeld. Steve Winwood voert hits uit van The Spencer Davis Group, Blind Faith en Traffic en slechts ‘Higher Love’ van een van zijn solo langspeelplaten. Zijn elf nummers uit een rijke carrière genoeg voor een avondvullend programma?

Voorprogramma Joe Summers krijgt niet de aandacht die hij verdient. De Engelsman betreedt het podium met slechts een gitaar en speelt zijn countryrock met overgave. Na zeven liedjes legt hij zijn gitaar neer en zingt a capella het laatste nummer. Met een mager applaus neemt de Engelsman afscheid van de volgelopen zaal.

De bandleden lopen precies op tijd het podium op. Er zijn nog geen begroetingen voor de bezoekers. De opkomst is wat gewoontjes, casual en wat onwennig. Als het gordijn aan de zijkant open wordt geschoven en Steve Winwood naar voren stapt, applaudisseert het publiek lang en ovationeel. Hij gaat achter het orgel zitten en zet ‘I’m A Man’ in, een hit van The Spencer Davis Group. Om de spieren wat los te spelen en te wennen aan de zaal, wordt de versie van 7.43 minuut gespeeld en niet de radioversie van 3.27 minuut. De solo van de saxofonist voegt weinig toe, maar het warmt de band en het publiek. Kom nu maar door met die hits, zou de gedachte na de versie van toch wel een minuut of tien kunnen zijn.

Op veertien jarige leeftijd trad Steve Winwood, volgens de Engelse muziekpers een wonderkind, voor het eerst op met The Spencer Davis Group. Zijn broer Muff speelde bas in deze formatie. Winwood schreef mee aan hits als ‘I’m A Man’ en ‘Gimme Some Lovin’. Daarna maakte hij furore in Blind Faith en Traffic. De laatste jaren brengt hij onder eigen naam muziek uit.

‘Pearly Queen’ is een door Winwood en producer Jim Capaldi geschreven song van het tweede album Traffic uit 1968. Na het eerste refrein is er een minutenlange, jazzy gitaarsolo. Het publiek kijkt vooral apathisch en wat verbaasd toe. Is dit een Best Of van Steve Winwood of een wat kleurloze imitatie van bandje in een nachtclub. Er mag na het tweede nummer worden geapplaudisseerd, maar zonder begroeting wordt ‘Them Changes’ van Buddy Miles ingezet. De eerste conclusie kan worden getrokken. Er straat een groep goede muzikanten op het podium, maar het oogt ook wat futloos. De bandleden staan achter op het podium en komen geen stap dichterbij. Zou het volume wat zachter worden gezet, zouden de bezoekers kunnen babbelen over de gebeurtenissen.

Voor ‘Had To Cry Today’, een nummer van Blind Faith, de groep met Eric Clapton en Ginger Baker, stapt Winwood naar voren. Hij krijgt een gitaar aangereikt en zet het nummer in. Het nummer wordt opgerekt naar een versie van ongeveer tien minuten met een gitaar- en saxofoonsolo.

Dan is er tijd voor een begroeting. Winwood zegt eerder in Paradiso te hebben gestaan, maar heeft geen idee hoe lang het geelden is. We got some music for you. It’s vinyage.

‘The Low Spark Of High Heeled Boys krijgt een slaapverwekkende uitvoering. De hit van Traffic is op singel een compact en prachtig nummer, op de planken van Paradiso krijgt het nummer tweemaal een bijna identieke solo op saxofoon. Met het grootste gemak en zonder een druppel transpiratie spelen de overige bandleden de achtergrondmuziek. In ‘Empty Pagers’, een hitje van Traffic, is er een solo op klarinet. Winwood pakt na een van de refreinen een kleine hoofdrol en speelt een lange solo op orgel. De man is een begaafd organist, kan toveren met toetsen, maar het klinkt vanavond wat gemakkelijk, alsof het gisteren en morgen precies zo zal klinken. ‘Light Up Or Leave Me Alone’ is een wat onbekende track van Traffic. Na een vlot intro en een refrein zijn er weer de solo’s. De saxofonist, de gitarist, heel even Winwood op orgel, het reutelt en keutelt minutenlang door. In hetzelfde nummer krijgen de drummer en de percussionist de gelegenheid om te excelleren. En dit alles in één nummer! Het korte termijn geheugen moet acuut worden uitgezet om de herhalingen van de gespeelde solo’s niet op een volgend moment te herkennen. ‘Higher Love’, het enige nummer van een van de soloplaten van Winwood krijgt een behoorlijk compacte uitvoering. En pas dan komen de muzikanten van hun plaats en na een zwaai naar het publiek is het podium leeg.

Het publiek klapt keurig voor wat toegiften, natuurlijk. Of het dak eraf gaat? Bepaald niet. Het applaus is achter het gordijn waarschijnlijk net te horen, dus komen Winwood en zijn kompanen terug. ‘Dear Mr. Fantasy’ is een van de grootste hits van Traffic. Ook dit nummer krijgt de nachtclubversie, dus met solo’s en herhalingen. Afsluiter ‘Gimme Some Lovin’’, een nummer dat Winwood met Spencer Davis en broer Muff Winwood schreef, duurt minuten te lang. Het publiek is murw gespeeld, klapt obligaat wat mee en schuifelt na de te lange versie naar de buitendeur. Frisse lucht!

Het concert van Steve Winwood was bepaald tegenvallend. Speelt een oude en zeer gerespecteerde muzikant een Best Of moet er gekozen worden voor veel nummers, liefst veel hits die bezoekers herkennen en mee kunnen zingen. Winwood heeft anders besloten. Hij slaat zijn fans avond aan avond om de oren met minutenlange, identieke solo’s.

Het concert van Steve Winwood in Paradiso was saai, gespeeld zonder transpiratie en inspiratie en veel te lang. Het wonderkind is een tamme bejaarde geworden.

Jaks Schuit Auteur