C. W. Stoneking verbindt heden en verleden

C.W. Stoneking

Het Zonnehuis, Amsterdam, 24 juni 2018: Vijfendertig minuten voor het optreden staat er een rij voor Het Zonnehuis. Dertig mensen wachten voor de deur. Vijf minuten later schuifelen de eerste bezoekers naar binnen. De gastenlijst telt vier namen.

Op het podium staat een barkruk, een tafel met een vaas bloemen, een microfoon, een Elektra versterker en een Fender Jazzmaster. C.W. Stoneking speelt vanavond solo. De stoelen voor het podium zijn snel bezet, bezoekers babbelen.

Vorige keer was het niet zittend.
Het was in Haarlem.
Voor ons was het staand, zittend was vol, weet je nog in Haarlem.
Fijn dat we zitten.

Intussen wordt de bestelling van thee, fris en twee glaasjes wijn genoteerd.

Om 20.15 uur is Het Zonnehuis vol. Op de omloop worden stoelen bijgezet. Er klinkt muziek. Screaming J. Hawkins zingt ‘I Put A Spell On You’. Om precies 20.30 uur wordt het geroezemoes harder. Er hangt gezonde spanning in de zaal, het publiek is in afwachting van een avondvullend programma met blues en Americana en (ook) de geluidsman draait de volumeknop iets omhoog. Twee minuten later komt de singer-songwriter op. “How are you all doing? This is a nice place.” Hij gespt zijn gitaar om en zet ‘How Long’ in.

Christopher William Stoneking werd geboren op 15 maart 1974 in Katherine, Northern Territory, Australië. C.W. Stoneking was het titelloze debuut in 1998. In 2005 verscheen een collectie originele bluescomposities onder de naam King Hokum. De langspeler werd de doorbraak naar een groter publiek. Opvolger Jungle Blues, een album met opnieuw eigen songs, zag het daglicht in 2008. Pas zes jaren later was er Goin’ Boogaloo. Dit jaar was Stoneking te gast op Boarding House Reach van Jack White voor het 1.28 minuut durende ‘Abulia and Akrasia’. C.W. Stoneking: Spoken word.

Tijdens optredens combineert Stoneking met speels gemak en veel plezier eigen nummers met zo af en toe een cover. ‘Long Tall Mama’ van Big Bill Broonzy is zo’n passend nummer. Een liedje uit vervlogen tijden dat prima bij de composities van Stoneking past.

De songs van de Australiër zijn tijdloos. De liedjes worden vanavond solo gespeeld. Dat maakt de uitvoeringen misschien wel beter dan de studioversies. In Het Zonnehuis klinken de blues- en americana nummers gestript en kaal. Op deze manier komen de verhalen beter tot uiting, klinkt de stem van Stoneking net iets meer afgeknepen en is zijn wat beperkte gitaarspel extra charmant. Alsof Tom Waits na vier gitaarlessen zich waagt aan traditionele bluesklassiekers in een streektaal uit Australië, zo klinkt C.W. Stoneking in Het Zonnehuis.

En natuurlijk zijn er verhalen. In het knauwende dialect verhaalt Stoneking over “murderballads”, het liedje ‘On A Desert Isle’ dat hij uit de lucht plukte, het jodelen van Jimmy Jones in ‘Jungle Blues’, de gevangenisstraf in ‘Jailhouse Blues’ en de verhalen over het werken als manusje van alles in ‘Handyman Blues’. Daarbij vraagt hij om ondersteuning van het publiek in ‘The Zombie.

Nog een verhaal. De manager van Stoneking vroeg om een videoboodschap. “To sell some more tickets fort the shows in Engeland. “Hadn’t cut my hair since march. I was looking like catweazle.” Door het gelach heen knauwt Stoneking zich naar het einde van zijn verhaal. Of die video ooit gemaakt is, wordt niet verteld.

Na meer dan anderhalf uur muziek kondigt Stoneking het laatste nummer aan. “I’ll leave you with this little ballad,” en hij zet ‘Jungle Lullaby’ in. Het publiek neuriet mee, joelt af en toe en na bijna drie minuten buigt Stoneking. Hij wil graag een praatje maken bij de tafel met merchandise. “Those vinylrecords are special, I’d say exclusive,” prijst hij zijn waar aan.

In Het Zonnehuis vermaakt C.W. Stoneking het publiek met een bijzonder concert. Er is geen nieuw album. Gelukkig zijn alle releases van deze Australiër tijdloos en na aanschaf van een van de elpees is er het idee naar liedjes uit 2018 te luisteren.

Jaks Schuit Auteur