Eerste kennismaking Whiskey Myers niet vervelend

Whiskey Myers

Twee jaar geleden verscheen hun vierde album “Mud” en vorig jaar speelde ze nog in een uitverkochte kleine zaal van Paradiso in Amsterdam. Is Whiskey Myers nu ook definitief geland in Nederland? Afgelopen maandag 11 juni stonden de Southern rockers voor het eerst in Doornroosje in Nijmegen.

Whiskey Myers

Voort de deur treffen bekende aan die afkomstig zijn uit Cilfrew Neath, een klein dorpje in de buurt van Swansea (Wales). Het gepensioneerde viertal reist de band in Nederland achterna. Op de vraag waarom staan jullie hier al zo vroeg voor de deur te wachten is het antwoord “Bij ons moet je in de rij staan. Wij willen graag vooraan staan”. Ik leg hun uit dat Whiskey Myers in de kleine zaal speelt, dat het niet uitverkocht is en dat er dus ruimte genoeg is. Vragende verbazing… “hoe kan dat nou?” Eerste twee antwoorden op de vraag doorgebroken of niet zijn dan wel gemaakt denk ik zo.

Cody Cannon

Rondje zaal levert weer interessante T-shirt observaties op. De volgende opdrukken maakten indruk: Judas Priest, Lynyrd Skynyrd, Black Berry Smoke, Kleppenjagers en Led Zeppelin. Opvallend ook veel mannen en vrouwen met erg fraai gemaakte tatoeages lieten zich zien. Veel verrassender waren de mannen in een strak pak, die Whiskey Myers helemaal te gek vinden. Hoe gemêleerd moet het zijn?

Tony Kent

Als de mannen van Whiskey Myers, iets of wat jetlag bevlogen, het podium op sloffen trappen ze af met het titelnummer van hun twee jaar geleden verschenen CD Mud. Jeff Hogg op drums en Tony Kent, percussie en keyboard doen hun best om de vastzittende darmstrengen los te trillen. Tony Kent heeft bellen kauwgom in zijn mond. Violist Jon Knudson, normaliter toetsen en viool is niet van de partij. We zien verder Cody Cannon (zang, elektrische en akoestisch gitaren) Cody Tate en John Jeffers (zang en elektrische gitaren). Kan overigens ook niet bevestigen dat Gary Brown aan zijn bas aan het plukken was.

Cody Tate en ????

Terwijl Whiskey Myers door hun oeuvre springen van songs als Early Morning Shakes, Bar Guitar and A Honky Tonk Crowd dalen heel ze even af naar het prettig in het gehoor liggende Broken Window Serenade. Het voelt als een rollercoaster rit waar maar geen einde aan lijkt te komen. Na ruin drie kwartier maakt Cody Cannon voor het eerst contact met het publiek. “We are Whiskey Myers from Palestine, Texas”, verder komt hij niet. Deep Down South, waar je graag een goede back vocals hoort, blijft achterwegen. Jeffers en Tate doen hun best maar zijn niet te horen. Het tweetal zoek elkaar, met enige regelmaat, op om aan te tonen dat ze hun vak verstaan. Dat is zeker zo maar de classic rock gitaar riffs komen veel op hetzelfde neer.

Cody Tate en John Jeffers

Erg sterk echter komt het liedje On The River uit de verf. Viool wordt gemist maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met een strak spelende Rhythm sectie. Cannon vraagt regelmatig om enthousiasme maar het publiek blijft ingetogen genieten. “Are you warmed up?” roept Cannon, terwijl hij Frongman door Doornroosje laat denderen. Tony Kent trekt nog even de aandacht door zijn cowbell stick in tweeën stuk te hameren. Hoe gek het ook mag klinken maar terwijl de amusementswaarde ruim voldoende is en de eerste afhaakverschijnselen opduiken brengt Whiskey Myers het piano gedreven Stone. Hoogtepunt van de avond misschien? Als de band dan afsluit met de Rolling Stones cover Jumpin’ Jack Flash, en het liedje van Dr. Hook “Cover Of The Rolling Stone” gebruikt om het podium definitief af te lopen, voelt het als een zwakte bod.

Apeman

Eerste live kennismaking met Whiskey Myers was zeker niet vervelend maar ook weer niet zo om het van de daken te schreeuwen. Magere muzikale en instrumentale variatie, ontbrekende harmony vocals en publieke interactie werden in ieder geval gemist. Misschien waren de verwachtingen, na de vele ophef over hun live reputatie, te hoog gespannen. Aan de andere kant, misschien zijn we ook wel veel te verwend. Onze Engelse vrienden gingen er in ieder geval met een originele Whiskey Myers Doornroosje poster vandoor. Deze die hards doen de trip zo weer over.

Foto’s gemaakt door Willem Melssen

Jan Janssen Auteur