De LIVE luister overtuiging van The Band Of Heathens

 

The Band Of Heathens

Doornroosje, Nijmegen vrijdag 8 juni 2018: Op een ijskoude winterwoensdagavond, op 19 december 2012 om precies te zijn, zag deze verslaggever de uit Austin, Texas afkomstige The Band Of Heathens voor het laatst LIVE. Hoewel singer-songwriter gitarist Colin Brooks en de complete rhythm sectie, bestaande uit drummer John Chipman en bassist Seth Whitney een jaar daarvoor de band verlieten, draagt menig rock, blues, gospel soul, funk en R&B muziekliefhebber de muziek van The Band Of Heathens nog steeds op handen. En dit laatste was goed te merken. De Paarse Zaal van Doornroosje in Nijmegen was erg goed gevuld.

Ed Jurdi

Eerste rondgang leverde de indruk op dat het een vooral een mannen aangelegenheid was. Even later moesten ik dit toch bijstellen, de meeste vrouwen hadden zich voor het podium verscholen. Veel geruite overhemden en T-shirts met opdrukken als Southern Fried en The River spreken boekdelen. Het zegt gewoon iets over welke mensen The Band Of Heathens van zijn stoel krijgt. Fascinerend om te zien.

Ed Jurdi en Gordy Quist

De mannen lieten er geen gras over groeien en rekten het liedje Should Have Known tot bijna tien minuten op. Dubbele gitaar riffs, van frontmannen Ed Jurdi en Gordy Quist, zweepte de zaal op. Het was een duizelingwekkende aaneengesloten show waarin zowel oude nummers, het tien jaar oude Jackson Station, als de recente hit All I’m Asking, van hun vorig jaar verschenen CD Duende, de revue passeerde. Trevor Nealon’s watervlugge vingers razen over het toetsenbord. De nieuwe bassist Jessy Wilson had zich de songs eigen gemaakt. Hij zingt en plukt een terwijl hij compleet op een lijn zat met de jarige job drummer Richard Millsap. Dit staat!

Jessy Wilson

Contact met het publiek is er zelden. “We are The Band Of Heathens from Austin, Texas”, yep dat wisten de meesten natuurlijk al. Een statement maken dan “We hebben de afgelopen jaar veel getoerd in een verdeeld land. Zijn blij dat we mensen samen kunnen brengen met onze muziek” Het klinkt als een soort van verontschuldiging die je tegenwoordig wel vaker hoort van Amerikaanse acts. Terwijl ik wat notities maak op mijn iPhone verrast Quist mij. “Weet je wat ons trouwens nog meer verdeeld? Our Cellphones.” Doornroosje’s lichttechnicus zegt “stop hem maar gauw weg”. Quist geeft een plausibele onderbouwing daarvan en zet het liedje Cracking The Code akoestisch in. Fragiel gezongen, en het raakte!

The Band Of Heathens

Verwacht van The Band Of Heathens geen spectaculaire podium show. Nee in plaats daarvan musici die uitstekend en vooral eerlijk musiceren. Die intro’s naar de climaxen van uitgesponnen songs als Hurricane en Medicine Man, jeetje wat stond de boel strak. Zang technisch absoluut champions league niveau! Zowel solo als harmonie vocals, met s’en vijven, klonken loepzuiver. Geen speld tussen te krijgen.

Ed Jurdi en Trevor Nealon

The Band Of Heathens overtuigt door er naar te luisteren. Dit heeft ze waarschijnlijk een podiumplaats op het Holland International Bluesfestival gekost. Deze mannen zijn sociaal, betrokken en erg toegankelijk na afloop. De interesse in hoe het met jouw gaat is groter dan hun verhaal. Mensen vanavond en morgen nog gaan kijken in de Saxion Zaal in Enschede en Het Paard in Den Haag heel veel plezier gewenst. 13 en 14 juli ook nog te zien op De Zwarte Cross en het Bospop Festival. Voor de mensen die nog twijfelden het volgende. “Shut the fuck up and listen to the music” deze laatste met dank aan de tekstopdruk op het opvallendste t-shirt van de avond, die van “The Urban Voodoo Machine”.

Foto’s gemaakt door Marcel Helder.

Jan Janssen Auteur