Ed Romanoff, The Orphan King

53 jaar is New Yorker Ed Romanoff wanneer hij in 2012 zijn eerste album zonder titel aflevert. Een laatbloeiend talent, want een prima plaat die goed past in de rijke traditie van de verhalende singer-songwriter. Na ongeveer zes jaar (geen enkele haast of noodzaak blijkbaar)is er het album The Orphan King, dat gevarieerder overkomt door de vollere instrumentale invulling met o.a. prachtige trompetarrangementen, heerlijke achtergrondkoortjes en zo nu en dan een pittige elektrische gitaar. Daarnaast zijn (lichte)invloeden uit Ierse folk, bluegrass, jazz, blues, gospelsoul en rock verwerkt. Zijn rake, enigszins ironiserende songteksten gaan over de vele schaduwkanten van zijn liefdesrelaties. Met zijn warme bariton vertolkt hij ze op een vrij relativerende manier, zonder verlies aan zeggingskracht. Dat doet hij ook in de samen met Mary Gauthier geschreven titelsong waarin hij wederom naar zijn afwezige biologische (Ierse) vader verwijst: “ My farther held me one time and then he said goodbye. But I still believe in love. He never looked back and i don’t know why i believe in love”. Op zijn debuutplaat raakt Romanoff via het prachtige nummer St.Vincent de Paul ook aan dat feit, toen hij nog niet zo lang weet had een stiefouder te hebben. Maakt indruk.

Het dertien nummers tellende album werd in de rustieke omgeving van Woodstock opgenomen, met behulp van een behoorlijk aantal gastmuzikanten op onder meer drums, piano, orgel, accordeon, cello, pedal en allerlei snaren door de onvolprezen Larry Campbell en met Simon Felice als producer. Sterk album.(Pinerock records)