Yo La Tengo onthaast met volume en vaart

Paradiso, Amsterdam. 6 mei 2018. In de hal van Paradiso is het rustig. Op de tafel met merchandise liggen vooral T-shirts. There Is A Riot Going On, de laatste langspeler van Yo La Tengo ligt er alleen als cd-schijfje. In de grote zaal staan dertig minuten voor het optreden wat plukjes mensen. Op de balkons is het stil, er zijn slechts een aantal stoelen bezet. Het zou op deze zomerse zondagavond zo maar te warm kunnen zijn. Misschien blijven de fans van het Amerikaanse trio op de terrassen zitten.

Ira Kaplan

Vijf minuten voor het optreden staat de grote zaal vol, zijn de stoelen bezet en is er voor het podium geen plekje meer te vinden. Boven de bühne hangen vinylproducten. Aan draden, bevestigd aan het plafond, hangen langspeelplaten en singels. Het zijn in veel gevallen picture discs. Yo La Tengo zijn liefhebbers. Vreemd dat op de tafel met merchandise vinyl ontbreekt.

Het vijftiende album van Yo La Tengo heeft de wat opruiende titel There Is A Riot Going On. In geen van de vijftien nummers roepen de drie muzikanten uit Hoboken, New Jersey op tot protest. Er wordt de fans niet gevraagd om auto’s in de fik te steken, de ramen van autoriteiten met stenen te bekogelen of de gevestigde orde omver te werpen. De vijftien nummers indie rock klinken vooral ingetogen.

Georgia Hubley

Percussioniste Georgia Hubley en muzikant Ira Kaplan ontmoeten elkaar in platenwinkels en bij concerten. In 1984 besluit het stel Yo La Tengo op te richten. De naam is Spaans voor “ik heb het”. In 1991 sluit bassist en toetsenist James McNew aan.

De groep debuteert in 1986 met de langspeler Ride The Tiger. Het trio mag graag covers spelen en hebben twee albums met nummers van anderen uitgebracht. Yo La Tengo Is Murdering The Classics (2006) en Murder In The Second Degree (2016) laten horen waar de groep inspiratie tankt.

Yo La Tengo opent met ‘You Are Here’, het openingsnummer van het laatste album. De groep speelt Ingetogen, zacht en heeft slechts op spaarzame momenten contact met het publiek. De drie groepsleden wisselen vaak van instrument. ‘Here You Are’ sluit de eerste set af. Yo La Tengo laat de nummers in elkaar overlopen, onthaast en laat het publiek vooral kijken en luisteraars. De bezoekers neme geen deel, zijn vooral stil. Er wordt geen tijd verloren met pauzes of onnodige introducties. Pas na vier nummers groet Ka[plan het publiek. Indie rock en experiment verstrengelen.

James McNew

Na een korte pauze voor een drankje en toiletbezoek van de bezoekers is de groep terug. De tweede set start met ‘Out Of The Pool’ (2018). Negen nummers later sluit ‘The Story Of Yo La Tengo’ (2006)  af. De muziek is af en toe hard en explosief, de volumeknop is naar standje acht of zelfs negen gedraaid. Kaplan teistert zijn gitaar en Hubley striemt haar trommels. James McNew houdt ritme en geluid in de gaten. Onverstoorbaar houdt hij het muzikale roer van de groep op de juiste koers.

Natuurlijk zijn er toegiften. Tony Kinman van The Dils is onlangs overleden en dus speelt Yo La Tengo ‘Sound Of The Rain’. Daarna is ‘Gentle Hour’ van Snapper een verzoekje uit de zaal. De drie multi-instrumentalisten sluiten af met een hommage aan de Britse filmster uit jaren zestig Tom Courtenay en het naar hem genoemde nummer. Nog een keer trekt het trio alles uit de instrumenten.

Yo La Tengo wordt soms een groep voor en van de critici genoemd. Vanavond bewijst het trio een groep van en voor de bezoekers te zijn.

Jaks Schuit Auteur