Ian Siegal op het scherpst van de snede

Wat een fantastische zondag 6 mei. Ideaal weer om op het terras te zitten of naar een blues festival te gaan. Afgelopen weekend vond de drieëndertigste editie van het Moulin Blues Festival plaats. Met ruim zesduizend bezoekers is het één van de grootste blues festivals in Nederland. Ian Siegal speelde daar op vrijdag 4 mei en bleef, op dat bourgondische middel Peel feestje, waarschijnlijk een dag te veel hangen.

Het club circuit heeft daar, als het gaat om bezoekersaantallen bij artiesten die op dergelijke festivals geprogrammeerd staan, last van. Ian Siegal en zijn uit Nederland afkomstige begeleidingsband The Rhythm Chiefs speelde afgelopen zondag in de Paarse Zaal (kleine zaal) van Doornroosje waar normaliter zo’n 400 bezoeker in kunnen. De zaal was hooguit voor een kwart gevuld, en dat doet toch een beetje pijn.

Er is geen voorprogramma Siegal trapt klokslag half negen af met Won’t Be Your Shotgun Rider dat nagenoeg naadloos overgaat in het liedje Jacob’s Ladder. Beide songs komen van Siegal’s onlangs verschenen CD All The Rage. Ja, ja ik geloof hem als hij zingt “Your the devil on my shoulder.” Knappe harmony vocals dat plots ontaard in a capella gezang. Erg fraaie timing hoor.

“Ik heb nog een “hangover” van gisteren en steek nog niet in een goed vel” verontschuldigt hij zich. Niets van gemerkt want Siegal lijkt zijn stemgeluid compleet hervonden te hebben. Wel komt hij wat geprikkeld over. “Doctor adrenaline is coming soon”, zegt hij. Vervolgens dendert I’am The Train door Doornroosje. Dan vraagt hij “zijn hier nog Amerikanen in de zaal? Nee, gelukkig maar want die zijn hier nu even niet welkom” Siegal is zichtbaar geïrriteerd over mensen die Thrump in de Oval Office aan de macht geholpen hebben. “I am paying you double entrance fee if you leave the room” Rustig, rustig nou maar geen Amerikaan in de room. Geluk bij een ongeluk de vierdaagse start pas in juli van dit jaar. Vervolgens schuift Eagle Vulture door de zaal. Het is een prachtig uitgevoerd nummer met een hoofdrol voor gitarist Dusty Ciggaar.

Siegel maakt plaats voor The Rhythm Chiefs. Er volgt vette blues boogie. De band’s naam doet hier alle eer aan. De ritme sectie, bestaande Danny van ’t Hoff op bas en Darryl Ciggaar achter de drumkit, begrijpen elkaar. Geen spelt tussen te krijgen. Als Siegal het podium weer op loopt roept iemand in de zaal “we want more” Met een wegwerpende armbeweging maakt Siegal rechtsomkeert. Het duurt even voordat The Rhythm Chiefs in de gaten hebben dat ze nog een nummer moeten doen. Nee, deze was zichtbaar niet vooraf ingestudeerd. Emotie is een innerlijke beleving van stemming waar iemand in verkeerd. Siegal zat in een iets of wat geïrriteerde, dit had dus verkeerd afkunnen lopen. Terwijl hij zijn gitaar pakt vraagt hij of er iemand uit Amsterdam in zaal aanwezig is. Het blijft stil. “Amsterdam? Een duivelse stad iets ten noordwesten van Nijmegen?” vervolgt hij. “Jeetje, vanavond geen lift dus.”

Siegal werpt zijn frustraties van zich af en bedwelmt de zaal met een lang uitgerekte Tom Russel cover Gallo Del Cielo. Die stemverheffingen, prachtig! Lekker lang komt ook het bijna tien jaar oude Hard Pressed uit de verf. De irritatie slaat zichtbaar om in humor als hij de intro van Purple Rain in zet. “Ze lachten er om toen ik ooit beweerde komiek te willen worden. Nu lachen ze niet meer.” Heerlijk subtiel en to the point. Komt hij weer met de zin “She got the devil in her. I got to try you girl and make love all night long” ja hoor je gelooft hem. Na de blues gospel Sweet Souvenir roept het publiek Siegal & The Rhythm Chiefs terug op het podium waar dan nog twee strak ingezette toegiften volgen. Top avond.

Ian Siegal zagen we precies tien jaar geleden in de nachtclub van podium Roepaen aan het werk. Een wereld van verschil tussen toen en nu. Deze charismatische man gebruikt zijn persoonlijke kwaliteiten als een leider, Zijn volgelingen erkenning de plussen en de minnen en dragen hem op handen. Helaas waren, in de stad die zich zo graag Blues City # 1 noemt, te weinig daarvan.

Foto’s gemaakt door Henk Beenen. Meer foto’s van het concert vind u HIER

Jan Janssen Auteur