The Low Anthem, het was goed, het was mooi!

Bitterzoet, Amsterdam 29 april 2018. Veel hoedjes en veertigers bij het binnen druppelende publiek. Het podium staat barstensvol apparatuur. Een staande bas en wat gitaren wachten tussen veel toetsen. Ruisend water vult de zaal. Geen muziek, geen d.j. maar de oceaan is te horen.

The Low Anthem

Bitterzoet is een ideaal podium voor The Low Anthem. Het viertal onthaast al zes albums. De groep is alles behalve modern, hip of “heel erg 2018” en brengt dit jaar een album uit met de titel The Salt Doll Went To Measure The Depth Of The Sea. Tik de titel tweemaal en er staan genoeg woorden op papier voor een recensie. De muziek van het viertal wordt wel een mix van Bon Iver, Fleet Foxes en Tom Waits genoemd. Met het vermelden van namen wordt The Low Anthem vooral tekort gedaan.

De groep wordt opgericht in 2006 in Providence, Rhode Island, USA. Ben Knox Miller en Jeff Prystowsky debuteren datzelfde jaar met een titelloos debuut. Na een aantal personele wisselingen is The Low Anthem in 2018 een kwartet. Florence Grace Wallis en Bryan Minto zijn de nog niet genoemde leden. Vier multi-instrumentalisten en dat verklaart het overvolle podium. The Salt Doll Went To Measure The Depth Of The Sea is de zesde langspeler.

Het podium van Bitterzoet baadt in diffuus licht. The Low Anthem krijgt een klein applaus bij binnenkomst. ‘Bone Of Sailor, Bone Of Bird’ wordt ingezet. De muziek is zacht, Ben Knox Miller zingt de tekst ingetogen. Florence Grace Wallis tovert een melodie uit de viool en Bryan Minto graaft op gitaar naar kloppende klanken. Jeff Prystowsky bemoeit zich met toetsen. Het publiek is stil, er wordt geluisterd.

The Low Anthem speelt vooral nummers van de laatste release. Het zijn veelal korte songs die soms om meer tijd krijgen dan de twee minuten op het album. The Low Anthem verliezen zich maar wat graag in meanderende, extra stukken muziek. Een soundscape zoals in ‘Cy Twombly By Campfire’ eindigt in zachte xylofoonklanken en viool.

De groep wil na twaalf nummers niet van het podium. Geen gedoe met applaus en publiek dat om “meer” moet roepen. Of er misschien verzoekjes zijn? Er worden titels geroepen. “Charlie Darwin’ en ‘To Ohio’ worden genoemd. “We’ll play those two, but start with ‘Ohio Blues,” meldt Knox Miller.

The Low Anthem speelt voor een stil, aandachtig en enthousiast publiek nog acht nummers. “This God Damn House’ krijgt een humoristisch intro. Ex-lid Dan Lefkowitz stuurt de groep elk kwartaal een rekening voor het spelen van het nummer dat hij heeft geschreven. De groep legt de nota op een steeds hoger wordende stapel.

De leden van The Low Anthem zijn begaan met het milieu. Ze maken zich zorgen over de plastic soep in de oceaan. Na een van de nummers komt Knox Miller met duikbril onder zijn toetsenbord uit. Alsof hij terugkomt in de zaal na een duik onder water.

Na veel langer dan een uur is ‘Charlie Darwin’ de afsluiter. The Low Anthem zwaait naar het publiek. Achter het podium geven ze elkaar een knuffel. Het was goed, het was mooi in Bitterzoet.

Jaks Schuit Auteur