The Hardchargers, Scarecrow

De langspeler Scarecrow heeft een duidelijk en eenvoudig hoesje. Er is een foto genomen van een vogelverschrikker op een verder zo goed als verlaten stuk land. De pop heeft twee grote kruizen als ogen en oogt verder behoorlijk vriendelijk. Het is een prachtige foto, een beeld dat beklijft.

Lonesome Chris Todd, Richard J. Hodgen en Dave Thompson reizen al een jaar of acht langs de concertpodia in Noord Ierland. In 2017 verschijnt debuutalbum Scarecrow. Met hulp van vrienden en sponsors wordt er genoeg geld verzameld om na wat singels een langspeler uit te brengen. In 2009 tijdens de wekelijkse jamsessie in Morrison’s Bar in Belfast treedt het trio voor het eerst op. Todd zingt en speelt gitaar, Hodgen drumt en gebruikt graag en veel het wasbord en Thompson bast. Natuurlijk spelen de heren in eerste instantie vooral covers. Liedjes van Blind Willie McTell, Lightnin’ Hopkins en Blind Willie Johnson worden graag en veel gespeeld.

De muziek van The HardChargers is typisch Iers, barst van de energie, heeft vele kenmerken van bekende muzikanten en klinkt authentiek en toch heel erg van 2017 en 2018. Niets gemakkelijker dan te strooien met namen als Van Morrison en Rory Gallagher. Veel leuker is de muziek van The HardChargers te omschrijven. Het geluid van het trio is wat kaal en hard, is gemaakt voor stampende cowboylaarzen, is diep gedoopt in de blues, scheurt, ragt en klinkt bij alles loepzuiver.

Acht nummers op dit debuut. Zes nummers zijn geschreven door de band, ‘Mean Town Blues’ is een nummer van Johnny Winter en ‘I Can’t Be Satisfied’ is bekend geworden in de versie van Muddy Waters.

Op Scarecrow staan nummers waarbij de groep niet op een minuut meer of minder hoeft te kijken. De blues van The HardChargers heeft swung, voldoende transpiratievocht, is behangen met geschiedenis en klinkt modern en up-to-date. (Independent)

Jaks Schuit Auteur