Publiek vermaakt zichzelf bij concert Josh Rouse

Josh Rouse – Paradiso Noord Tolhuistuin (21-04-2018) Een A4 bij de deur verwijst het publiek naar de Tuinzaal waar het uitverkochte concert van Josh Rouse plaats vindt. Tien minuten voor het optreden is er nog ruimte genoeg in de zaal. Niet alle kaartjeskopers hebben hun plek op de diverse zonnige terrassen verlaten, zo lijkt het. In de laatste minuten druppelen er nog wat fans binnen. Het is gezellig vol in de Tuinzaal, maar zeker niet uitverkocht.

“Hello Amsterdam, you look fantastic tonight. Thank you for coming,” opent Josh Rouse vanachter zijn zonnebril. Hij vertelt dat het vijf jaren geleden is dat hij in Amsterdam optrad. In een verre hoek gilt een vrouwelijke fan een bevestiging. “Were you really there?” vraagt Rouse en trapt af met ‘It Looks Like Love’.

Josh Rouse is van negen maart 1972, geboren in Nebraska, neemt in 1998 zijn eerste liedjes op in Nashville en debuteert in hetzelfde jaar met de langspeler Nebraska. Vanaf 2004 resideert hij – dankzij de liefde – in Spanje. In 2018 is Love In The Modern Age zijn elfde album. Rouse verlaat de soms wat plat getreden paden van de Americana en neemt negen liedjes op die bol staan van de zachte en omfloerste elektronica.

Op het podium wordt Rouse vergezeld door drie muzikanten. Gitarist Xema Fuertes oogt met pet, baard en bril als de tweelingbroer van Blaudzun, bassist James Haggerty lijkt te zijn weggeplukt uit de nabij gelegen Vogelwijk in Amsterdam Noord en na drie songs is duidelijk dat drummer Marc Pisapia elk nummer in hetzelfde ritme slaat.

Voor ‘Come Back (Light Therapy)’ babbelt Rouse met een bezoeker over een optreden van vijftien jaren geleden in Nederland. Intussen stemt hij zijn gitaar. Het duurt even, maar in het volgende nummer ‘I’m Your Man’ rockt het, schroeven de muzikanten het tempo even op. Het publiek reageert, klapt en zingt spontaan mee en de onthaasting lijkt van het podium verdreven. Rouse dirigeert het koor voor hem. Na het nummer is er weer de onthaasting.

Voor ‘Salton Sea’ babbelt de Amerikaan over een plek in California waar Dean Martin en Frank Sinatra optraden, terwijl hij zijn gitaar stemt. “Gisterenavond,” zo vertelt hij verder speelde de groep op een boot in Parijs. “We traveled to Amsterdam, we ate and now we’re looking at you. Are we entertaining you?” vraagt Rouse. De gitaar klinkt weer zuiver en hij zet – eindelijk – ‘Salton Sea’ in.

Josh Rouse speelt nummers uit een loopbaan van meer dan twintig jaren. Op zijn laatste langspeler Love In The Modern Age heeft hij de Americana wat opzij geschoven. Er staan negen nummers op de release, die vooral gekleurd worden door toetsen, door elektronica. Op het podium in de Tuinzaal hijst Rouse alle nummers in een countryrock jasje, is er toch vooral Americana te horen. Slechts incidenteel zet gitarist Xema Fuertes de vingers op de toetsen.

Xema Fuertes

Rouse vraagt om een drankje. Hij wil een gin en tonic. En natuurlijk is er een fan die naar de bar loopt en voor de vier muzikanten een glazen drinken haalt. Rouse bedankt de man, neemt een slok en stemt zijn gitaar nog eens.

‘Hollywood Bass Player’ is het laatste nummer van de reguliere set. Het publiek klapt enthousiast mee, zonder dat er vanaf het podium om wordt gevraagd. De vier muzikanten musiceren nog geen druppel transpiratie. Er is nog steeds en alleen maar sprake van onthaasting en toch is er weer bijna kinderlijk enthousiasme vanuit de zaal. Het humeur van de bezoekers is vanavond niet kapot te krijgen!

Toegift ‘Sad Eyes’ wordt door Josh Rouse solo ingezet. Tijdens het laatste couplet stapt de groep weer in. Zichtbaar tot verbazing van Rouse zingt het publiek daarna het laatste nummer ‘Love Vibration’ mee.

Tijdens het laatste nummer bewegen de voorste tien rijen op de muziek. Er wordt enthousiast meegezongen. Op de planken komt Rouse niet verder dan een verwijzing naar de tafel met merchandise en het nogmaals introduceren van zijn bandleden. Na drie keer een korte solo is het optreden voorbij.

Achter het podium maakt bassist James Haggerty een praatje, bij de tafel met merchandise is het stil. Rouse is in geen velden of wegen te bekennen. Op het podium staat zijn glas gin en tonic. Half leeg.

Foto’s: Peter Hageman

Jaks Schuit Auteur